Wat fijn habada dat je langs deze weg kennis hebt genomen van de geweldige muziek van John Stewart. Ik weet niet welke je al gehoord hebt, maar al zijn albums van de eerste helft van de jaren zeventig zijn prima. Hoewel het debuut California Bloodlines hier toch weer wat boven uit steekt.
Daarna volgen mindere jaren, hoewel Punch the Big Guy dan weer een forse positieve uitschieter is.
Maar mijn favorieten zijn zijn twee live-albums. Wil je hier wat meer over weten, lees dan mijn posts bij deze albums.
Ik las vandaag in de Volkskrant een uitgebreid artikel over het feit dat country zo in de lift zit. Fijn om te horen dat vooral veel jongeren deze muziek aan het ontdekken is. Maar omdat zij niet op dit fantastische forum zitten en hun eigen kanalen opzetten, zullen zij moeilijk aan informatie komen over artiesten uit het verleden (zoals deze John Stewart) die vroeger ook zo'n geweldige muziek hebben gemaakt.
Op dit moment 80 stemmen met een gemiddelde van 4,26, dat is weinige albums gegeven. Met uitzondering natuurlijk van de grote namen uit de popgeschiedenis. En dat laatste is/was Lee Clayton beslist niet. Hij heeft slechts 5 albums gemaakt, waar Naked Child toch hoog bovenuit steekt.
Ik ben er voorstander van om terughoudend om te gaan met het etiket 'klassieker'. En wacht in ieder geval gedurende een periode van 5 jaar na verschijnen alvorens ook maar aan dit etiket te denken.
The Deep Dark Woods - The Place I Left Behind (2011) 4,5
16 september, 11:27 uur
De albums van deze Canadese band mag zich 'verheugen' in een minimale belangstelling op dit forum. Zelfs niet onder de wat beperkte groep liefhebbers van rootsmuziek. En dat is onterecht. Niet dat ieder album even sterk is, maar dit album, Hang Me, Oh Hang Me en Changing Faces zijn toch wel parels in dit genre.
Ten tijde van dit album traden ze in mijn woonplaats op. Iets waar ik me op verheugde. Helaas bleek dat tegen te vallen. Te clichématig gekleed (houthakkershemden, tja), maar vooral erg matig op dreef. Het leek alsof ze voor het eerst op het podium stonden. Verlegen en naar de grond staren (terwijl het toch echt geen shoegaze muziek is). Maar vooral vrij matig op elkaar ingespeeld.
Maar dat doet niets af aan de pracht van hun muziek.
Ik leerde haar muziek kennen via deze Honest Life. En was zwaar onder de indruk, zeker gelet op haar jonge leeftijd. De albums daarna ben ik nog een tijdje blijven luisteren dan wel kopen. Want ik was erg benieuwd hoe zij zich muzikaal zou ontwikkelen.
En dat viel mij niet bepaald mee. Het is nooit slecht geworden, dat zeker niet. Maar ieder album was voor mij een klein stapje achteruit.
Maar ja, dan hoor ik het titelnummer van dit album, en dan weet ik weer waar ik destijds als een blok voor gevallen ben.
Dit album weer eens beluisterd. En waar ik destijds heel erg enthousiast was ben ik het nu eens met potjandosie. De kwaliteit van de songs is erg wisselend, vandaar een halfje eraf.
Dat laat onverlet dat songs zoals Louis Armstrong's Broken Heart en Two Fires toch wel zeer fraai zijn.
Uncle Tupelo maakte in de eerste helft van de jaren negentig een viertal prachtige platen met een wat punky soort countryrock. Niet dat dit helemaal nieuw was. Je hoorde duidelijk dat ze goed geluisterd hadden naar een aantal wat meer country-achtige songs op Sticky Fingers en (vooral) Exile on Main Street.
Toch bleek de muziek van Uncle Tupelo muziekhistorisch gezien van groot belang. Het zette de deur open voor aan flink aantal bands en artiesten die dit verder gingen verkennen.
Jeff Tweedy ontwikkelde zich met Wilco in een meer rock-achtige en experimentele richting. Zijn kompaan Jay Farrar maakte met zijn band Son Volt wat meer behoudender muziek. Beide bands bleef ik graag volgen. Maar na de eerste vier mooie albums van Son Volt leek het wel alsof de bron wat opgedroogd was. Zeker, best nog aardige songs, maar het was allemaal toch een heel stuk minder dan die eerste vier.
Dit nieuwe album klinkt weliswaar een stuk frisser. Ook is het meer 'return to form', dus terug naar de sound van die eerste vier. Dat is helaas ook gelijk de zwakte van dit nieuwe album: als ik dat wil horen zet ik gewoon een van die vier op.
Hollywood Town Hall, Tomorrow the Green Grass en Rainy Day Music vond ik fraaie albums. En dat vind ik nu nog altijd. Ik draai ze nog geregeld. Sound of Lies en Smile konden mij echter een heel stuk minder bekoren. En dat geldt nog meer voor de albums van de laatste 20 jaar.
Maar ja, toch een beetje nieuwsgierig naar dit nieuwe album. Dus toch maar luisteren. Het begin deed bij mij gelijk de stekels opsteken. Dat "oh-oh-oh" kunnen sommigen misschien wel catchy vinden, maar ik krijg er spontaan rode vlekken van. Doet mij sterk denken aan ongeveer hetzelfde "ho-he-ho" van Mrs Vandebilt van Paul McCartney & Wings. Ook daar krijg ik jeuk van.
Maar na deze slechte start ging het weer een stuk beter. Aardige songs, maar niet bijzonder. Goede zang, maar je hoort toch dat de stem van Gary Louris een wat ruw randje heeft gekregen. Mijn conclusie: hetzelfde als de laatste vier albums. Aardig om te horen, maar toch middelmaat.
