stem geplaatst

Zo, eerste luisterbeurt erop zitten. Eerst iets algemeens over Richard’s muziek van de laatste tientallen jaren. En daar ervaar ik de volgende algemene lijn: zijn rocknummers vind ik meestal ook zijn minste. Maar hierop zijn er uitzonderingen. Verder kan hij hier vaak zijn vaardigheden op de elektrische gitaar kwijt, en dat is dan weer erg fijn.
Bij zijn mid-tempo songs ligt deze verhouding een stuk gunstiger. En ook hier geldt de pré van zijn gitaarwerk.
Maar in de (vaak meer folky) ballads vind ik hem op zijn best. Hoewel ook hier uiteraard de nodige uitzonderingen op zijn. En uiteraard etaleert hij hier zijn vaardigheden op de akoestische gitaar. En ook dat is heel fijn.

Het is niet voor niets dat deze gedachten opkwamen bij mijn eerste luisterbeurt. Want dat geld namelijk heel erg voor dit album.

Wat betreft de eerste twee nummers ben ik het met papat eens. Redelijk gemiddelde songs. Mijn verwachtingen ten aanzien van de rest dalen behoorlijk.

Maar dan volgt Pauper’s Grave. Zoals de titel al hint is dit een rustig, wat ‘gedragen’ song. Maar een mooi nummer met zeer fraai snarenwerk.
Het erop volgende Unsung Hero is dan weer wat steviger.

Make Believe You Don't Know Me is een fraaie ballad, dat handelt over het einde van een relatie. Zoals bekend is dit thema een specialiteit in het werk van Richard. Ook hier weer bijzonder mooi gitaarwerk.

She Burns it All is een beetje apart nummer. Hij roept hier een broeierige, zweverige sfeer op. Iets in de geest zoals Nico en Kevin Ayers dat vroeger ook konden. Mooi.

Everybody’s Stealing is zo’n folky meezing nummer voor in de pub. Hij weet dat zo te doen dat je het idee hebt dat het een traditional is. Fijn voor de afwisseling.

Maar hierna volgen een aantal rustige, en zeer fraaie ballads. De titel van The Soul in Me geeft al aan waar het nummer over handelt. En fantastisch nummer. Wellicht een van de betere in zijn oeuvre, en dat wil wat zeggen.
Pipe Dream is een mooi rustig nummer. Ook hier deelt hij de zang met zijn vrouw.
En The Big Smoke is al het derde uiterst fraaie nummer op een rij.

Stringer is dan weer meer een mid-tempo song. Prima nummer, met alweer zo’n mooie gitaarsolo.

Het album eindigt met Siren, een wat meer verstilde song, die het album erg mooi afsluit.

Voorlopige conclusie: na de eerste twee wat gemiddelde songs komt Richard steeds meer op dreef. En zeker op de tweede helft van het album haalt hij een bijzonder hoog niveau. Een niveau dat gevaarlijk dicht in de buurt komt van een topper als Rumor and Sigh.

Dus papat, ga toch maar echt het hele album beluisteren.

Beetje stil op deze pagina. Jammer, want zeker de eerste 5 albums van Little Feat getuigen van een authentieke band in topvorm. En van deze 5 vind ik deze Sailin' Shoes en Dixie Chicken er nèt iets boven uit steken.

Tevens bevat dit album de beste versie van de Lowell George-klassieker Willin'. Meesterlijke song.

Ook weer zo'n band die in de vergetelheid is geraakt. Ten onrechte. Dit blijft een fijn album. Mijn favoriete song is This Time. Heerlijk!

Ik weet dat dit genre in het algemeen niet veel mensen op dit forum trekt. En sommige bands en artiesten zitten dan ook nog in de 'niche markt' van het genre.

Maar slechts 2 stemmen in 21 jaar en geen enkele post (nou ja, deze dus nu), het is eigenlijke een schande. Deze band verdient beter.

Ook hier een hoge waardering en positieve posts. Maar de laatste 2 jaar is het dan weer erg stil. Toch verdient het album meer aandacht. Als ik anderen wil 'bekeren' draai ik meestal North Dakota Oil. Een prachtsong en bijzonder compact.

Ondanks de positieve reacties hierboven, alsmede een hoge waardering, blijft het hier wel erg rustig.

Even de proef op de som genomen en het album weer beluisterd. En ja hoor, het blijft een erg fijn album. Inmiddels al weer 3 jaar oud en helaas nog geen nieuw werk van dit talent. Maar ja, wat niet is kan nog komen.

Oké, de discussie over de zang (hate it or love it) duurt voort. Het zij zo, ieder het zijne.

Maar kom op, jongens en meisjes: alleen het openingsnummer al. Een bed van meanderende akoestische en elektrische gitaren, en daar door heen een fijne accordeon gevlochten, dan ga je toch gewoon 'om'. Nou ja, ik wel dus ....

In mijn post van zojuist bij Fly Like an Eagle beschreef ik de weerzin die ik jarenlang bij dit album voelde. Dat had niets te maken met de muziek zelf, maar wel met het massale succes van destijds van dat album. En die weerzin van destijds strekte zich bij mij uit naar opvolger Book of Dreams. Hierin kopieerde hij de formule van de succesvolle voorganger. Sterker, het lijkt een dubbelalbum (destijds populair) dat in twee delen was uitgebracht.

Maar die weerzin tegen beide albums is allang verdwenen. En dus vind ik nu ook dit album erg fijn om te beluisteren.

Tientallen jarenlang een moeilijke band gehad met dit album. Ik was vanaf het begin een fan van zijn muziek en de albums uit de periode 1969 t/m 1973 vond ik erg prettig. Ik ben ze ook altijd geregeld blijven draaien.

En toen in 1976 Fly Like an Eagle uitkwam vond ik ook dit een erg fijn album. Maar waar de voorgaande albums weinig commercieel succes hadden, was dat met dit album anders. De massa omarmde het en het verkocht dan ook ontzettend veel. Je kon bijna geen kamer van een leeftijdsgenoot binnenkomen of daar stond die hoes je aan te staren. En op de radio kwam vooral de titelsong meer dan regelmatig voorbij.

Zo gigantisch veel dat het mij behoorlijk ging tegenstaan. Ik kon het album niet meer aanhoren.
Een fenomeen dat zich bij meerdere albums voordeed: ik denk aan Hotel California, Rumours en Tracy Chapman, om maar een paar te noemen.

Begrijp me niet verkeerd: ik gunde Steve zijn commerciële succes. Iets dat er toe leidde dat hij zichzelf zo ongeveer herhaalde op de opvolger Book of Dreams. En waar Steve toch al altijd een beetje als 'luie' muzikant bekend stond (net zoals Kevin Ayers), maakte het succes van hem helaas nog luier. Alle opvolgende albums getuigden wat mij betreft voor het grootste deel van gemakzucht en een gebrek aan creativiteit.

Maar ja, inmiddels zijn we vele tientallen jaren verder en dat heeft wat mij betreft geleid tot een herwaardering van dit album. De weerzin van destijds is al lang verdwenen en ik kan nu dus wat beter luisteren. En ja, dan moet ik bekennen dat dit album toch wel een van zijn toppers is.

Prima, kan ik begrijpen. Wat fijn dat smaken zo kunnen verschillen. Anders zouden we allemaal naar dezelfde muziek luisteren en elkaar dus niets meer te vertellen hebben.

Maar voor degenen die hier wel wat voor voelen: luister naar de eerste anderhalve minuut van The Boy with the Perpetual Nervousness en waarschijnlijk ben je dan al 'om',

Je hebt helemaal gelijk joko16. Wat fijn dat er weer iemand dit ontdekt.

Maar als je dit album fraai vindt, moet je toch echt luisteren naar Crazy Rhythms en The Good Earth. Die zijn nog beter.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Ik werd verrast door deze nieuwe van Sam Baker. Zijn vorige album Win Win was wat mij betreft een flinke tegenvaller. Temeer omdat hij voor dit album had samengewerkt met de door mij hooglijk gewaardeerde Rodney Crowell.

En dat is op Survivor opnieuw het geval. Het album duurt maar 37 minuten en bevat 9 songs. Hiervan zijn de eerste 8 herbewerkingen van songs van zijn eerste 4 (uitmuntende) albums. Het ultrakorte nieuwe slotnummer is het noemen niet echt waard.

Tja, en wat vind ik er na een eerste luisterbeurt van? Vooralsnog niet zo veel. Het zijn natuurlijk goede songs en het klinkt niet verkeerd. En ja, zijn stem is nog verder achteruit gegaan, overigens om begrijpelijke redenen.

Voorlopige conclusie: niet slecht, maar het voegt totaal niets toe aan zijn fantastische oeuvre.