Ik heb het album nu een aantal keer geluisterd en mijn verwachtingen waren hoger dan mijn eindoordeel over dit album.
Alsnog vind ik het een heel goed en lekker klinkend album, waarschijnlijk waren mijn verwachtingen gewoon te hoog.
Het album opent met het titelnummer, dat ik ook meteen het beste nummer van het album vind.
Het titelnummer wordt gevolgd door ''Free will sacrifice'', wat naar mijn mening een gemiddeld lied is, niet slecht, maar ook niet een memorabel nummer. Wel een leuke tekst heeft het nummer.
Daarna komt het slome ''Guardians Of Asgaard'', wat op het begin een heel lekker nummer is maar na 3 minuten mij wel een beetje gaat vervelen, al maakt ie rond dat tijdstip een lichte wending.
Na Guardians of Asgaard komt het nummer Where is Your God?.
Een heerlijk nummer, goede lyrics en lekker vlot.
Ik vind wel Johan Hegg's zijn stem niet echt geknipt voor de snelle zangstukjes, ondanks dat klinkt het goed.
Varygans of Miklagard is simpelweg een goed nummer.
Tattered Banners and bloody flags weet mij niet te boeien.
Gelukkig komt er dan weer een heerlijk nummer, namelijk ''No fear for the setting sun''. Vette lyrics en gewoon een goed klinkend nummer.
Na ''No fear for the setting sun'' komt het nummer ''The Hero''.
Een goed nummer waar ik niet snel genoeg van krijg.
Ook hele vette lyrics, ik zie Johan Hegg al voor me als ''The Hero''.
Voordat ik ''Live for the kill'' begon te luisteren was ik best benieuwd, omdat Apocalyptica in het nummer meezingt.
Jammer genoeg zijn ze weinig te horen in het nummer, en het circa 30 seconden durende solo stukje van Apocalyptica is geen reet aan.
Een goed openingsnummer en een goede afsluiter is het halve werk.
En ''Embrace of the endless ocean'' is een goede afsluiter.
Het nummer past precies op zijn plek als laatste song van het album en ik kan geen genoeg krijgen van het laatste stukje van het lied, waar hij eerst nog zei ''Father, I'm coming home'' zegt hij als laatste zin van het nummer ''Father, I die Alone''.
De ontzettend mooie cover van het album maakt het af.

4*

Het eerste album van Bee Gees die ik in mijn bezit heb.
Ik luister normaal gesproken helemaal niet naar disco/pop muziek, maar Bee Gees heeft iets dat mij aantrekt, I love it!
Het openingsnummer is Tragedy, een klassieker.
Perfect nummer, zeer catchy en het geeft een echt feel-good feeling.
Tragedy wordt gevolgd door, in mijn ogen ook een klassieker, Too Much Heaven.
Een heel mooi, rustig, romantisch nummer.
Love You Inside Out is het volgende nummer, ook een heerlijk nummer, lekker swingend.
De plaat blijft doorgaan met stuk voor stuk goede nummers, ook Reaching Out is daar een voorbeeld van.
Die eerste woorden van het lied, kippevel...
Reaching Out wordt opgevolgd door het titelnummer Spirits (Having Flown), geweldig refrein, de stukjes tussendoor vind ik soms een beetje saai, maar toch ook een lekker nummer.
Na de plaat omgedraait te hebben gaat het verder met Search, Find.
Prima nummer, weinig op aan te merken.
Stop (Think Again) is een redelijk nummer.
Na Stop (Think Again) komt Living Together, lekker nummertje, gelukkig gaat het niet te lang door, want dan zal het liedje vervelend worden.
Het 1na laatste nummer is I'm Satisfied, ook een goed nummer die lekker blijft hangen.
De afsluiter van dit grandioze album is Until.
De eerste woorden van het lied lijken net uit Michael Jackson's mond te komen
Ik vind deze afsluiter niet zo erg mooi en het liedje stopt wel erg abrupt voor een afsluiter. Wel jammer dat het album zo moet afsluiten dus.

Uiteindelijk vind ik dit een erg goed album met stuk voor stuk goede, catchy liedjes. 4,* (gaat heel misschien nog 4,5* worden, ik twijfel namelijk)

Cliteater is een geweldige bandnaam, en hun albumtitels zijn ook altijd indrukwekkend met veel humor.
Zo is hun debuutalbum ''Clitt em all'' bedacht aan de hand van Metallica's ''Kill em all''.
Dit album heeft zijn naam te danken aan ''Speak english or die'' van S.O.D., wat overigens een grote aanrader is.

Over het album inhoudelijk:

Tijdje geleden kwam een vriendin bij me langs, ik zei moet je deze mooie muziek horen.
Het album start met CT Eunuch, en dat was een uitermate geschikt nummer om haar te laten schrikken en ze zei na 2 seconden ''WTF''.
That's how I like it
Cliteater weet een heel goede ballans te vinden tussen bruutheid, groove en melodie.
In tegenstelling tot sommige andere bands heeft Cliteater snelle stukken maar soms ook slomere stukken, wat ervoor zorgt dat een plaatje van ze niet na 6 nummers gaat vervelen.
Het album blijft de hele tijd sterk en boeiend. Hoogtepunten zijn moeilijk te noemen, omdat het hele album sterk is.
Persoonlijk vind ik dit het beste album van Cliteater tot heden.
In oktober komt het nieuwe album van Cliteater uit, benieuwd of die het hoge niveau van dit album kan evenaren/overtreffen.

het nieuwe project van kataklysm, ex deo.
met hun debuutalbum romulus.
persoonlijk vind ik het erg leuk dat alles over Rome gaat.
het eerste nummer Romulus, gaat over romulus en remus die als stichters van het romeinse rijk werden opgevoed door een wolf.
daarom is dit nummer ook heel toepasselijk als eerste nummer.
in de intro van romulus hoor je de wind blazen en ik raakte meteen helemaal in de mood voor de muziek.
na de intro begint het met een geweldig, bruut geluid, dan hoor je de drums, en daarna komt pas de zang.
het eerste lied kan ik geen genoeg van krijgen.
na romulus komt het nummer storm the gates of alesia, wat gaat over een strijd in de romeinse historie dat zich afspeelt in frankrijk.
ook een erg goed nummer vind ik.
op het eind van het nummer hoor je ''caesar'' zeggen: i declare gaul a province of rome.
en daarna hoor je vini, vidi, vinci. (= i came, i saw, i conquered).
vervolgens is het nummer cry havoc.
het nummer begint meteen lekker, en ongeveer op de helft van het nummer, gaat het wat anders klinken.
het nummer eindigt met een overwinning waarmee de oorlog over is. (als ik het goed heb)
de laatste zin in het lied is weer latijns: pax romana, wat betekent romeinse vrede. toch een middelmatig nummer.
je hoort in het nummer geen enkele keer de woorden van de titel.
na cry havoc komt invictus, wat letterlijk betekent onzichtbaar.
ik kan niet echt bedenken wat het te maken heeft met de tekst van het nummer.
het refrein van het lied is erg eenvoudig, namelijk: hail, hail hail, julius caesar!, hail hail hail, invictus.
nadat het refrein voor de eerste keer is geweest, komt een stuk zonder zang. later komt er weer zang bij.
het lied eindigt weer met het refrein, die je goed blijft onthouden.
ook weer een middelmatig nummer. (net zoals cry havoc)
nummer 5 is surrender the sun.
het gaat over de gladiatoren die moesten vechten om het volk te vermaken.
goed nummer, met leuke lyrics.
nummer 6 is the final war (battle of actium).
het gaat over de battle of actium, geleid door mark antony, wie een romeinse generaal was.
in dit lied komt het eerste echte gitaarsolo van het album in voor.
redelijke solo, maar niet spectactulair.
het volgende nummer, legio XIII, begint met het geluid waarbij je een leger hoort marcheren.
in vergelijking tot de rest is dit een rustig nummer.
ik vind het een saai nummer.
gelukkig begint het volgende nummer, blood courage and the gods that walk the earth lekker.
eerst wat gerommel van volk, en vervolgens een sloom maar lekkere gitaarsound.
het lied gaat over slaven, hun hoop houdt hun in leven, zeggen ze in het lied. en dat je het licht ziet als je naar de leider (masters) luistert.
in dit lied komt de 2e solo van het album, het geluid van de solo had van mij wat meer op de voorgrond gemogen, want nu klinkt het wat slordig en weggevaagd.
uiteindelijk een redelijk nummer.
het volgende nummer heeft een latijnse titel, cruor nostri abbas. ik heb geen idee wat het betekent. (iets met onze vader)
ik weet niet echt wat de lyrics inhouden, maar het gaat een beetje over de grote macht van het rijk, en dat ze hun beschaving uitbreiden.
op het eind van het nummer nog een best goede solo.
toch een middelmatig nummer.
het volgende nummer, in her dark embrace, gaat over een machtige vrouw.
ook dit nummer doet mij niet veel.
het album word afgesloten met het instrumentele nummer the pantheon (jupiters's reign).
leuke afsluiter voor het album.

uiteindelijk geef ik het album 3*, de meeste nummers vond ik maar middelmatig, het beste nummer vond ik (natuurlijk) romulus, gevolgd door storm the gates of alesia, en als 3e surrender the sun.
ik ben niet omvergeblazen door het album, en had er meer van verwacht, want ik luisterde als eerst het titelnummer, waardoor ik geinteresseert raakte in het album.

Dit is de eerste cd van Joe Satriani die ik helemaal beluister.
Heerlijk album met zeer goede nummers.
Het openingsnummer/titelnummer vind ik heel lekker om naar te luisteren, maar het beste nummer vind ik het daaropvolgende nummer, the snake.
De rest van de nummers zijn ook zeer oke.
Bij driving at night krijg je ook zo'n typisch driving at night gevoel.
En hordes of locusts heeft een beetje egyptisch tintje.
Je hoort ook die jaren 80 sfeer helemaal tot zijn recht komen, het is moeilijk uit te leggen waar je dat aan hoort, daarvoor zal je de cd zelf maar moeten luisteren.
Goed debuutalbum van de gitaarvirtuoos Joe Satriani

battery 4,5/5
album begint meteen lekker thrashy, goed drumwerk van lars.

master of puppets 5/5
ontzettend bekend, maar dat is logisch, want het is een geweldig nummer. blijft lekker lang hangen.

the thing that should not be 4,5/5
heerlijk nummer, dat na een tijdje een beetje saai wordt, gelukkig wordt het dan weer goedgemaakt door de solo van kirk.

sanitarium 5/5
heerlijk nummer, goede tekst wat me doet denken aan de film ''one flew over the cuckoo's nest''. refrein blijft goed hangen.
en de intro is prachtig.

disposable heroes 4/5
lekker nummer, blijft niet echt hangen.

leper messiah 3/5
beetje mager nummer, blijft ook niet echt hangen.

orion 4/5
heerlijk nummer zonder zang, maar niet het beste lied zonder zang van metallica, dat vind ik ''suicide and redemption''.

damage inc. 3,5/5
goede afsluiter, eindigt erg abrupt, wat wel jammer is.



totaal: 4,5/5
heerlijk album, misschien wel het beste album van metallica.
van begin tot einde heerlijk om naar te luisteren.

Na het debuutalbum van Ozzy's solo carrière mag Ozzy zich weer bewijzen met het album ''Diary Of A Madman''.
Succesvol album? Dacht het wel! Underrated album. Hiermee evenaart hij Blizzard Of Ozz zeker mee. Hier mijn mening over de nummers:
Het eerste nummer over the mountain vind ik niet zo speciaal, alleen de solo maakt het dan weer goed, wat een top solo! 4/5
het tweede nummer, flying high again is een leuk nummer, maar ik vind het toch een beetje te simpel.. 3/5
You can't kill rock 'n roll vind ik al een stuk leuker, alhoewel je ook wel een keer genoeg krijgt van dat refrein... 4/5
Believer is een prima nummer, weinig op aan te merken. 4/5
Little Dolls heeft een zeer toepasselijke titel, ik vind het namelijk een kinderachtig lied. Niet qua lyrics, maar qua muziek gewoon.
Niet zo boeiend lied. 3/5
Gelukkig is Tonight (in tegenstelling tot wat de meeste anderen vinden) een erg leuk nummer, een beetje té vrolijk, maar toch wel een leuk nummer. 4/5
De laatste twee nummers vind ik eigelijk wel de twee beste nummers van het album.
S.A.T.O, wat NIET staat voor ''Sailing Across The Ocean'', het staat namelijk voor '' Sharon, Adrian, Thelma and Ozzy'', heeft ex bassist Bob Daisley vertelt.
Hoe dan ook, S.A.T.O. vind ik echt een heerlijk rockend nummer.
Krijg er geen genoeg van. 5/5
Het titelnummer, en meteen het laatste nummer van het album, ''Diary of A Madman'', is ontzettend uniek.
Het gitaarspel van Randy Rhoads is weerzinwekkend, en de zang van Ozzy maakt het af. Geweldig goed nummer. 5/5

Uiteindelijk geef ik het album 4*, wat misschien nog 4,5 gaat worden.
Voorlopig 4 sterren, omdat er een paar middelmatige nummers tussen zitten (niet zo slecht dat ik ze zou willen skippen).

Zeer catchy dit album.
Dit is het ruimweg het beste album van Powerwolf.
Alle nummers zitten perfect in elkaar en de refreinen blijven makkelijk hangen en ik kan het niet laten om mee te zingen wanneer ik de plaat luister.
Blijft boeiend tot het eind
Ik vind het erg moeilijk favorieten uit te kiezen, omdat werkelijk elk nummer gewoon erg goed is, een album vol hoogtepunten.
Elke powermetal liefhebber moet dit eens checken

Het nieuwe album van Rompeprop.
Het album begint zoals we gewend zijn van deze heren met een komisch riedeltje en eindigt met een korte toepasselijke outro.
Met dit album weet Rompeprop weer een goed album te produceren al vind ik dit album minder goed dan voorgaande albums. (exclusief split albums).
Aan de originaliteit hoeft het niet te liggen, met bijvoorbeeld de intro van Pikzwarteflikkerkak of het nummer Achmeds Aruem, geweldig
Op voorgaande albums, Menstrual Stomphulk en Hellcock's Pornflakes waren over het geheel gekeken naar mijn mening betere riffs.
Het nieuwe album van Rompeprop is zeker de moeite waard en grooved lekker, met een goede portie humor.
Ken je Menstrual Stomphulk en Hellcock's Pornflakes nog niet en je vind dit album goed, dan raad ik je die twee ten zeerste aan.
4* voor deze geniale band.

Wie wil nou niet een live album van Slayer horen? Van toen de duistere tonen nog de boventonen voerde en slayer er daadwerkelijk jong doch gevaarlijk uit zagen? Kerry Kings stoere zonnebril en tattoo's zijn ook stoer. Zou het zelf niet willen hebben echter. Behalve die stoere zonnebril.
Het album live undead word opgenomen met een kleine schare van huns razendenthousiaste fans. Slayer had nu nog maar 2 studio albums uit, Show No Mercy en Hell Awaits. Het album live undead opent met een uitstekende Black Magic. De solo klink ontzettend duister. Zo hoor je Slayer graag. Die By the Sword is een goed nummer, ook goed uitgevoerd. Capton of sin geeft nog maar is aan dat deze jongens erg goed gitaar kunnen spelen, ook toen ze in 1985 nog zo jong waren. Antichrist is natuurlijk een topper. Live anno nu haalt hij de vele hoge screams van dit nummer niet meer. Geen wonder dat ze tegenwoordig niet meer antichrist spelen, hij zou het nummer helemaal verkloten.
Na een heerlijke eerste zijde van mijn plaatje, draai ik de plaat om en wacht met smart tot de eerste noten klinken. Ahh Yes, Slayer. Evil has no Boundaries begint meteen lekker hart en goed. De zeer goed herkenbare scream van Tom Araya is na de snelle en krijsende gitaren te horen. Perfect! Tom Araya wes ten tijde van dit live album zo goed van stem. Dat niveau bereikt hij nu nooit meer, jammer. Volgend nummer is Show No Mercy, het titelnummer van het debuutalbum. Show no Mercy doet zeker niet ten onder aan de rest. Het begint met de uitmutende drum van Dave Lombardo, misschien wel de beste drummer in de metalwereld. Je voelt de sfeer in het nummer. De aanwezigheid van de fans is duidelijk hoorbaar. Dit geeft het album nog extra sfeer. Aggressive perfector is de afsluiter volgens MM. Op mijn zwarte versie staat er nog Chemical Warfare (studio) bij. En op me witte hoes is de volgorde en sommige songs helemaal anders. Ik praat nu over degene met de zwarte hoes die dus het meest lijkt op de afspeellijst hier op MM zichtbaar. Aggressive Perfector is een zeer goed nummer en was sowieso al een goede afsluiter geweest. Op mijn lp heb ik Chemical Warfare er nog bij, en dit is ook een zeer goed nummer. Hail Slayer

Bad Horsie is inderdaad een geweldig nummer.
Gevolgd door Juice, wat ook een heerlijk, vlot nummer is.
Die to live en Boy From Seattle vind ik dan weer niet zo interessant.
Dat kan nog veranderen, maar tot nu toe (en ik heb beide nummers ongeveer 4 keer geluisterd), blijven ze niet hangen in mijn hoofd en vind ik ze ook niet spectactulair goed.
Ya-Yo Gakk vind ik een orgineel, grappig nummer, maar kan me voorstellen dat mensen het maar niks vinden met dat babystemmetje in het lied.
Ik zelf vind het dus wel leuk
Bij het volgende nummer heb ik een beetje hetzelfde als bij Die to Live en Boy From Seattle; Het nummer blijft niet hangen.
Ook dit nummer heeft misschien gewoon meer luisterbeurten nodig. Al vind ik dit nummer nog niet leuk, er zitten wel wat leuke groovy stukjes tussen.
De afsluiter van het album is een goed nummer, zoals iedereen hier wel zegt.
Ik vind het niet zeer storend dat het album zo kort is, bij Fire Garden is het juist storend dat het album zo lang duurt (het is eigelijk ook een 2cd album)
Uiteindelijk dus goed album met wat minderen nummers en ook hele goede nummers.
3,5* Wat nog hoger zou kunnen worden als ik Die to Live, Boy from Seattle en Kill the Guy with the Ball / The God Eaters ga waarderen.

Al dat zinloze mannetjesgedrag, tijd voor een review.

Dit is het tweede album van de grote gitaarvirtuoos Steve Vai dat ik heb beluisterd.
Eerst had mijn gehoor de eer Alien Love Secrets aan te horen, nu is dit hetzelfde geval met Passion And Warfare.
Het openingsnummer Liberty is kort en een soort van intro.
De opvolger van Liberty is Erotic Nightmares, een lekker swingend nummer, maar niet zo bijzonder.
Vervolgens komt The Animal, een middelmatig nummer met op het eind nog wat knap gepingel van Steve maar toch spreekt dat me niet aan.
Toen ik deze cd voor het eerst luisterde sprong ik ineens op bij het begin van het nummer Answers, ik hoorde een Nederlander.
''Antwoorden zijn al aanwezig'' wordt gezegt, en het lijkt alsof Theo Maassen het zegt, maar dit is volgens mij niet waar.
Ik snap niet hoe hij aan een nederlandse zin komt in zijn album, en waarom hij dat doet, misschien is zijn vrouw nederlands van oorsprong? Die heet namelijk Pia.
Answers is een leuk nummer, maar niet bijzonder. (ondanks het begin)
Ook The Riddle spreekt mij niet helemaal aan, middelmatig nummer.
Ballerina 12/24 is best wel even lekker na het lange The Riddle, maar toch stelt het niet zo veel voor.
Het legendarische For The Love OF God is dan aan de beurt, het beste nummer van deze cd en misschien zelf het beste nummer van alles van Steve Vai.
Aanrader is om is op youtube het lied op te zoeken waarbij Steve Vai samen met Holland Orchestra het lied speelt, kippenvel!
Dan komt The Audience Is Listening.
Ik hou niet zo van die verhaaltjes en alles, doe mij maar gewoon goede muziek.
Vind dit nummer dus niet echt geweldig, maar wel heerlijk gitaarspel.
Volgende nummer is I Would Love To is een prima nummer.
Blue Powder is een wat rustiger nummer dan de meeste nummers op dit album, dacht ik.
Later op het nummer komt heel mooi gitaarspel langs wat niet van de elektrische gitaar van Steve afkomstig is zo te horen.
Dit is echter een kort stukje, Steve pakt de draad met zijn elektrische gitaar snel weer op.
Redelijk nummer met veel variatie.
Na Blue Powder komt Greasy Kid's Stuff, ook dit nummer doet me niet echt veel, zoals velen op dit album.
Alien Water Kiss is een uitermate kort en zinloos nummer.
Sisters is een lekker nummer.
De afsluiter van dit toch wel gemiddelde album is Love Secrets, ook niet zo bijzonder dit nummer.
Uiteindelijk zaten er veel nummers op dit album die mij niks deden, For The Love Of God is de grote uitschieter op dit album.
Ondanks dat veel nummers voor mij weinig soeps zijn vind ik de cd lekker wegluisteren als je bezig bent, en geef ik 3,5*.
Steve Vai kan beter.

Mijn eerste kennismaking met deze band.
De eerste indruk was erg goed, het klonk erg leuk en vrolijk.
Na het album wat vaker geluisterd te hebben ga ik wel de originaliteit missen in het album.
Sommige liedjes hebben perfecte deuntjes, zoals Snubbar, Snubbar, Dvärgars Bastu, en de intro.
Maar er zitten ook veel nummers tussen die ik erg middelmatig vind.
Toch leuk album en best wel verslavend

In het forum werd mij dit album aangeraden door feebl om te gaan beluisteren en er een stukje over te schrijven.
Bij het eerste nummer dacht ik meteen ''Oh nee!'', ik hoorde een Indie achtige zang, wat ik nog nooit heb kunnen waarderen.
Om een beetje redelijk stukje over dit album te schrijven heb ik het album toch maar twee hele luisterbeurten gegeven.
Helaas is dit niks voor mij.
De zang is mij te jankerig en de rest spreekt mij gewoon niet aan.
Ik ben bang dat niet gewoon niet mijn soort muziek is.
De muziek zit prima in elkaar, de zang is ook allesbehalve vals, maar het is (nogmaals) niet mijn ding.
Geen enkel nummer vind ik interessant, en ik heb dit album ook met moeite kunnen afluisteren.
Ik luister normaal gesproken bijna alleen maar metalalbums, wat dat betreft vond ik het wel leuk dat mij is wat anders voorgeschotelt werd.
Helaas is dit niet mijn soort muziek, volgende keer beter.
1,5* Omdat het wel aan te horen is en muzikaal in orde is, maar bepaalt niet mijn ding is.

Twisted Sister,
Iedere metalhead kent ze wel, maar bij de meesten blijft het toch wel bij ''I wanna rock'' en ''We're not gonna take it''.
Dit waren ook de eerste nummers die ik van ze kende, maar toen ik meer ging luisteren van de band ben ik begonnen met dit album.
Simpele, goedklinkende glam metal. (ik vind dit geen hardrock Honkie).
Het openingsnummer is erg goed, met een heel catchy refrein.
Vervolgens komt het o-zo bekende We're not gonna take it, blijft een leuk nummer.
Burn in hell is een leuk nummertje, maar wel erg simpel hoor.
I wanna rock is natuurlijk niet te missen op dit album, en het blijft leuk om schaamteloos mee te krijzen met het refrein.
Het rustige nummer The Price is verassendgenoeg erg leuk, ik zou Twisted Sister niet echt als eerste uitkiezen als band met goeie balads, maar wat is dit een super nummer.
De laatste drie nummers van deze plaat zijn ook prima nummers.
Niet zeer bijzonder, maar toch zijn ze vermakelijk om af en toe af te spelen en even lekker mee te zingen.
En wat is Dee Snider toch een topvent, als je terugkijkt naar de zaak waar die amerikaanse christenen gingen zeiken over de teksten van Twisted Sister en andere bands/artiesten waarbij Dee binnenkomt in de rechtszaal in zijn hedendaagse outfit en zomaar, tegen ieders verwachtingen in, zijn papiertje te voorschijn haalt en alles waar hij voor wordt aangeklaagd ontkracht, geweldig
Ik dwaal een beetje af nu, terug naar dit album.
Ik kan er verder weinig over kwijt, het is een sterk lekker album van deze glam band.
Wie zingt er nou niet mee als je ''I wanna rock'' hoort