Op het eerste gehoor best een vermakelijke mixplaat! Ik vind de meer dancey tracks van Quantic altijd een beetje gekunsteld en oppervlakkig, maar op deze DJ-Kicks leunt hij gelukkig wat meer richting de funk, jazz, cumbia, etc. die ook op zijn betere eigen werk te horen is. Hij had dat wegleunen van 'dance' nog wel iets meer mogen doen, trouwens, want zijn eigen houseachtige tracks vind ik zelf de zwakste punten in de tracklist, en de meer baile funk nummers aan het einde doen mij persoonlijk ook niet veel. Al is die duistere cumbiatrack waarmee hij afsluit (van zijn eigen alias Sobredosis) wel weer gaaf. Ik waardeer trouwens ook wel dat hij geen poging doet om als een serieuze club-DJ over te komen met al te fancy mixtechnieken, het pakt in mijn ervaring meestal slecht uit als een artiest die het niet is dat wel pretendeert.

Al met al had dit niet per se een officiële albumrelease hoeven zijn, maar het is wel een leuk luchtig mixje dat een ander geluid representeert dan wat we van de DJ-Kicks serie gewend zijn.

Met het overlijden van MF DOOM is er een leegte achtergebleven in de underground hiphop. Niet per se voor de beste tekstschrijver of rapper (billy woods anyone?), maar voor de meest innemende persoonlijkheid. Iemand die niet alleen goed is met woorden, maar beschikt over een gezonde dosis relativisme en zelfspot, en die catchy nummer kan maken zonder iets aan kwaliteit of authenticiteit in te leveren. Lange tijd dacht ik dat Open Mike Eagle de beste kandidaat zou zijn (Brick Body Kids is nog steeds één van mijn favoriete hiphopalbums van het afgelopen decennium), maar die is wat mij betreft op een enkele echte topplaat blijven steken. Sommig mensen zouden misschien Earl Sweatshirt noemen, maar die is naar mijn mening toch echt te vaag en introvert, en dat geldt zeker voor milo / R.A.P. Ferreira.

En dan is er Quelle Chris, die de laatste jaren steeds nadrukkelijker op de deur lijkt te bonken als een nieuwe vaandeldrager van de underground. Hij brengt al jaren in hoog tempo albums uit, waaronder twee met producer Chris Keys en één met echtgenote (en fantastische rapper) Jean Grae, featuret op van alles en nog wat, als zowel producer als rapper, en niks wat ik van hem heb gehoord zakt door de ondergrens.

Met DEATHFAME zet hij de lijn van zijn voorgaande albums voort. Het is conceptueel minder uniform dan zijn vorige soloalbum Guns, het is een wat lossere conceptplaat over de turbulente afgelopen twee jaar, met producties door Chris zelf in samenwerking met Chris Keys en Knxwledge. En hij maakt het de luisteraar niet echt makkelijk, want we worden van stoner rap naar abstracte en 'conscious' hiphop gegooid, maar er is dus ook psychedelische pop en zelfs een melancholische pianoballad te horen. En met de titeltrack staat er zelfs een Dillaesque banger op. "The record carries on like an incredible lost tape found at a flea market," klinkt de beschrijving op de bandcamppagina. Fair enough, het is eclectisch en bevreemdend, duidelijk het product van iemand die lekker doet waar hij zelf zin in heeft, maar het is ook catchy, knap geproduceerd, en barst van de scherpe teksten (waar ik na mijn drie keer luisteren ongetwijfeld nog niet de helft van heb meegekregen).

Quelle Chris gaat onverstoorbaar door met wat hij al jaren doet, lekker muziek maken en zijn eigen richting blijven volgen. Als hij daarbij zijn stempel drukt op de ontwikkeling van de underground hiphop lijkt dat voor hem niet meer dan een gelukkig bijeffect te zijn, iets waar hij alleen over kan opscheppen met een gezonde dosis sarcasme - op het raak getitelde Feed the Heads rapt hij: "if I don't do it who can? / and if I'm not the greatest, then who am? / all these suckas planting seeds for more sucka emcees / so if I don't do it who can?" Met dat duidelijke statement lijkt Quelle op DEATHFAME zijn status als één van de meest interessante artiesten in de scene te bevestigen.