Wat een gave mix is dit geworden zeg.

Aangezien de mix op naam van Kamaal Williams staat (en niet op Henry Wu) had ik van tevoren meer pure jazz verwacht, maar na het begin, waarin we van jazz naar LA beats-achtige (Brainfeeder e.d.) tracks verschuiven, bestaat het grootste deel van de mix meer uit lekkere UK funky en jazzy house. Om op de afsluiter het geheel mooi samen te vatten met Strings. Eigenlijk meer een plaatje voor de zomer, maar vandaag gaat dit er ook heerlijk in!

Het overgrote deel van de EP is in principe gewoon een studie in variaties op de thema's en motieven in Truth. Op zich prima, want dat is een dijk van een track, en ik krijg er geen genoeg van... maar het had van mij niet per se gehoeven. De meerwaarde van die 'neventracks' is niet heel duidelijk. Gelukkig gaat het geheel niet vervelen, en zet ik de EP graag op als ik een halfuurtje smakelijke jazz wil horen, en de opbouw naar het klapstuk kan ik zeker waarderen.

Mooi plaatje hoor. Een conceptalbum dat, ook gelet op de songtitels, chronologisch de geschiedenis van moeder aarde naloopt, en dat concept vindt daadwerkelijk navolging in de spanningsboog van de 80 minuten. Zo markeert Anthropocene, het klimatologische tijdperk van de mens, zowel de introductie van synths die synthetisch overkomen, als een esthetisch omslagpunt van sprookjesachtig naar onheilspellend. Dat Tipping Point vervolgens het muzikale equivalent is van een stofwolk in het luchtledige, en de afsluiter Requiem heet, zegt denk ik genoeg over het toekomstperspectief dat hier geschetst wordt.

Op het eerste gehoor is dit een tof plaatje hoor. Meer dan op andere Kaytranada projecten die ik heb gehoord is deep house hier de rode draad, met op de tweede helft wat meer downtempo (denk hip-hop, LA beats, UK funky). Het weglaten van gastartiesten, die alleen in de vorm van samples hun opwachting maken, maakte me van te voren een beetje huiverachtig om het hele album te luisteren, maar heeft achteraf gezien juist erg goed uitgepakt.

Voor nu geef ik hem een dikke 3,5*; mocht dit een hoge replay value blijken te hebben dan zit een 4,0* er zeker in.

Deze plaat heb ik zo absurd vaak gedraaid de afgelopen jaren - voornamelijk tijdens het studeren - dat geen enkele noot, geen enkele aanslag, geen enkele kreet van Jarrett meer onverwachts komt. Op de één of andere manier krijg ik er desalniettemin, dus ondanks dat ik het hele optreden door en door ken na die tientallen of misschien wel honderden luisterbeurten, nooit genoeg van.

Het heeft geen zin om in te gaan op de specifieke redenen die dit concert voor mij zo fantastisch maken, of om te proberen de kracht van The Köln Concert te begrijpen middels een vergelijking met andere liveplaten van Keith Jarrett. Dit vind ik niet alleen zinloos omdat ik er zelf weinig zin in heb om het te verwoorden, maar juist omdat het door een technische of vergelijkende analyse net lijkt of er iets kan worden veranderd aan andere platen waardoor ze net zo goed worden als deze. Maar in mijn ogen is niets minder waar: voor mij is deze opname gewoon zo'n moment in de geschiedenis waarop alles samenvalt, alsof de planeten een dik uur lang precies op één lijn komen te staan. Alle noten zijn raak; Jarrett is hoorbaar in trance, en kiest misschien wel daardoor precies de juiste momenten om te vertragen of het tempo op te voeren, om de toetsen subtiel te strelen of er juist krachtig op te rammen. Het resultaat ervaar ik als de meest comfortabele achtbaanrit ooit, waarin je alle onderbuikkriebels voelt zonder hardhandig heen en weer geschud te worden. Omdat ik het zo ontzettend knap vind dat zoiets mogelijk is in één take, met behulp van slechts één instrument, en omdat deze opname me al jaren mee weet te nemen in die vervoering van Keith, durf ik aan deze uitzonderlijk mooie plaat wel een uitzonderlijk hoge score toe te kennen.

Ik had goeie dingen over dit album gehoord, maar zo'n verzameling korte instrumentale hiphoptracks trekt me tegenwoordig niet meer zo. Toen ik afgelopen week op vakantie was heb ik hem in een opwelling opgezet en ik was erg blij verrast hoe lekker het allemaal klinkt, en hoe weinig dat fragmentarische me stoorde. Ook de kwaliteit van individuele tracks is consistent hoog, en Kenny speelt knap met verschillende soorten instrumenten, soul- en reggaesamples, en op Still zelfs met rapfragmenten van JPEGMAFIA. Dé maatstaaf voor zo'n soort plaat is natuurlijk Dilla's klassieker Donuts, en hoewel Louie misschien niet kan wedijveren met dat album, mag hij er wat mij betreft mooi naast staan in de platenkast.

Een mooie 4,0* van mijn kant.

Net als Peaking Lights dat eerder deed, ziet Khruangbin in hoe geschikt hun lome lo-fi pop is voor dubmixen. Dat ze ook weten hoe ze zo'n remix aan moeten pakken lieten ze al zien met de heerlijke dub van hun samenwerking met Maribou State, en dat kunstje doen ze hier een heel album lang dunnetjes over. Het resultaat is een, wat mij betreft puike, zomerse dubplaat.

Ik wil nog wel even opmerken dat de versies van Scientist superieur zijn aan die van de band zelf. Die had dit hele album wel mogen verzorgen.

Wat is El-P toch een baas, niet te geloven hoe perfect hij zijn eigen stijl weet te combineren met die southern feel - die ik gewoonlijk zo ongeveer aan de andere kant van het hiphopspectrum in zou delen. Ik vind het album over het algemeen juist wat rustiger dan ik had verwacht op basis van de eerste drie releases (ik ben dan ook niet met het eerdere werk van Killer Mike bekend) en dat vind ik wel redelijk jammer, maar ook op de wat kalmere nummers vormen Jamie en Mike een geniale combinatie. Het niveau blijft inderdaad ook redelijk constant hoog ik luister hem nog een keer voor ik hem mijn tweede 4,5* van het jaar geef.

Misschien wel het sterkste werkje van Konduku dat ik tot nu toe heb gehoord.

Nog altijd in zijn kenmerkende stijl - diepe glitchy dub techno met handpercussie - maar de tracks beklijven meer dan op zijn vorige EP's and LP, en tussen de vier nummers is er genoeg variatie om over de gehele lengte te blijven boeien. Cablin steekt er wel bovenuit w.m.b.

Er is geen genrebenaming die de sound van Das Racist in één woord kan bevatten. De drie mafkezen uit Brooklyn maken muziek die put uit vele genres, bevat teksten die tegelijkertijd gortdroog en geniaal zijn en geeft een sterke schets van jongeren in het postmoderne New York. Toch zou je kunnen stellen dat twee muzikale stijlen als rode draad door het ouevre van Das Racist heen lopen: scherpe hiphop en opgewekte dance. Nu ik de mixtapes van de twee belangrijkste leden van Das Racist, Himanshu's Nehru Jackets en Kool A.D.'s The Palm Wine Drinkard (derde wiel Dap is voornamelijk hypeman), heb beluisterd kan ik wel zeggen dat ieder van de twee heren een voorkeur heeft voor één van deze stijlen.

Waar Nehru Jackets nu al een van de meest geslaagde hiphopalbums is die ik dit jaar heb gehoord is The Palm Wine Drinkard namelijk een rommelig, melig dancealbum. Als Kool A.D. daarmee vol overtuiging over de top gaat (zoals op Titties Out) kan ik daar nog wel om lachen, maar voor het grootste deel van de tijd kan ik het alleen maar hoofdschuddend aanhoren. Ik kan bij veel nummers niet meer zeggen of hij bewust zo dicht tegen de muziek zit die Das Racist zo graag bespot: is het dan nog wel een parodie? Jazeker, maar het verschil tussen de soloprojecten van beide heren is zo groot dat Heems wat mij betreft gewoon lekker in zijn eentje verder gaat.