Ik heb deze plaat na lange tijd weer eens in zijn geheel geluisterd, en hij is nog véél sterker dan ik me kan herinneren. Sterke en verbluffend sterke beats wisselen elkaar af, en door de brede samplekeuzes (Turkse, Libanese, Griekse en Italiaanse volksmuziek) gaat de redelijk uniforme productiestijl van Oh No totaal niet vervelen. Bovendien vind ik het wel knap dat hij toch redelijk onafhankelijk van grote broer Madlib (niet alleen wat leeftijd betreft zijn Grote Broer) zijn eigen stijltje heeft ontwikkeld, alhoewel zijn affiniteit met Madlib - bij de panfluit in Deliveries, bijvoorbeeld - maar ook J Dilla - in de zware bassen op Alarmsss - zo af en toe wel duidelijk te horen is. Maar los van die momentjes is Dr. No's Oxperiment een authentiek brouwsel, dat bovendien over de hele lengte zorgvuldig afgewerkt is. Nog even snel een greep uit mijn favoriete beats: het absolute prijsnummer blijft voor mij Bouncers, maar ook Heavy, Higher, Breakout, No Guest List, Hot Fire en Oxcity Sickness behoren tot de crème de la crème van dit vermakelijke plaatje.

Dit ligt flink in het verlengde van het album van Binary Star. One.Be.Lo rapt met een fijne flow over dito beats, waarin genoeg variatie is aangebracht om niet te vervelen. Bovendien heeft hij een stem die prima aansluit op de beats, zijn stem doet me vaak denken aan die van Framework (van the Loyalists). Minpuntje is wel dat het album, net als het album van Binary Star, iets te lang duurt - maar omdat zoals hierboven gezegd het album niet te eentonig is zit er zeker een dikke voldoende in. Qua kwaliteit van de raps, niveau en feel van de beats en consistentie zou ik dit album willen vergelijken met Masta Aces A Long Hot Summer. Net zoals op ALHS staan hier enkele uitschieters op; met voor mij als absoluut hoogtepunt enecS eht ot kcaB. Wat een chille beat!

Tupac hoor ik hier niet in terug hoor... Qua delivery en stemgeluid is de vergelijking met Aesop Rock dan weer wél gemakkelijk gemaakt, maar dit album is een stuk toegankelijker en minder rauw dan het meeste werk van Aesop. Een erg prettig album, over de hele lengte sterk en melodieus geproduceerd, met een oprechte Open Mike Eagle die de tijd neemt om serieuze kwesties te bespreken. Dit gaat deels ten koste van de humoristische teksten waar ik hem van ken, maar zeker niet van de kwaliteit van de lyrics.

Relatable (Peak OME) en Microfiche zijn wel top tien OME tracks aller tijden voor mij. Vooral Relatable is in huize panjoe een bescheiden klassieker, de combinatie van een unieke productie, leftfield maar daarom niet minder dik, en dan de cynische teksten van Michael, heerlijk om hardop mee te schreeuwen.

Voor een werkstuk over muziek uit het Midden-Oosten moest ik een persoonlijke impressie geven van een album uit dit gebied. Omdat ik me richtte op de ontwikkeling van arabeske muziek in Turkije ben ik op zoek gegaan naar een oud album van een arabeske muzikant. Mijn keuze viel op dit album, het eerste van Orhan Gencebay. Hoewel Gencebay zichzelf niet tot de arabeske muziekstroming rekent, verraden de complexe melodielijnen van zang en instrumentatie de Arabische invloeden, wat erop wijst dat hij hier wel degelijk arabeske muziek maakt. Omdat hij zich ook door westerse muziek heeft laten beïnvloeden wordt Gencebay gezien als méér dan een arabeske muzikant: hij wordt vaak getypeerd als maker van ‘world fusion muziek’.

In mijn oren, die gewend zijn (urenlang achtereen) naar westerse muziek te luisteren, is het verschil tussen een Perzisch of Turks muziekstuk niet veel groter dan het verschil tussen twee sterren aan het firnament. Uiteraard heb ik na enkele luisterbeurten wel een mening kunnen vormen over het album Musalla Taşı van Orhan Gencebay – het idee dat we te allen tijde overal een mening over moeten volgen wordt ons in de huidige maatschappij immers met de paplepel ingegoten. Het feit dat het voor mij als leek – op het gebied van het oeuvre van Orhan Gencebay, de arabeske muziekstijl en Turkse muziek in het algemeen – onmogelijk is het album te beoordelen binnen een referentiekader maakt het wel lastig om mijn mening te verwoorden.

De eerste paar keer dat ik naar Musalla Taşı luisterde heb ik niet gekeken naar de teksten. Hoewel zangpartijen van muziek uit het Midden-Oosten mij altijd wat klagerig aandoen, is de trieste boodschap van de nummers mij gevoelsmatig gelijk al duidelijk. Gelukkig worden de slepende melodielijnen van de zang en strijkinstrumenten zo nu en dan aangevuld door een tokkel- en/of blaasinstrument, wat ervoor zorgt dat het zwaarmoedige karakter van de muziek iets minder sterk aanwezig is. Wat ik erg mooi vind zijn de tempowisselingen binnen sommige nummers, niet zozeer in de instrumentatie maar in de zang van Gencebay. Door af en toe te vertragen geeft hij aan waar de meest dramatische en ellendige stukken van de tekst plaatsvinden – of tenminste, dat verwacht ik. Ik kan immers geen Turks verstaan.

Gelukkig is er Google Translate, een programma waarmee hele lappen tekst in een muisklik vertaald kunnen worden. De teksten bevestigen wat ik al vermoedde: de zanger houdt zich bezig met ellendige zaken als onbereikbare of onbeantwoorde liefde. Zou Gencebay die boodschap voordat ik de tekst kende al zo goed hebben kunnen overbrengen doordat hij zich ook met westerse muzieksoorten bezighield en daardoor beter in kon spelen op mijn westerse oor, of wordt de wanhoop die Musalla Taşı overdraagt universeel vertaald in de muziek?

Bevreemdende minimalistische lofi gospelmuziek met drumcomputers en synths, en dat uit 1978. Ik heb dit plaatje al langer op de radar staan, maar heb nooit echt de tijd genomen om het in zijn geheel te beluisteren. Dit heb ik net twee keer achter elkaar gedaan, en hoewel ik me afvraag of ik dit nog vaker op ga zetten, kan ik me ook zomaar voorstellen dat de bezwerende kwaliteit van de muziek me mijn score in de toekomst zal doen verhogen.