Doordat alle liedjes kale demo's zijn is dit meer een soort van wannahave . De keren dat ik deze op mn platenspeler leg hebben eerder als reden dat ik het aan iemand wil laten horen dan omdat ik er uitgebreid zelf naar wil luisteren. In ieder riedeltje zit wel potentie, en ze zouden stuk voor stuk kunnen worden uitgewerkt tot nóg een Blur/Gorillaz nummer, maar het zijn en blijven pure demo's. Lastig om er een cijfer voor te geven maar het feit dat hij al deze liedjes tussen shows en reizen door heeft opgenomen in een hotelkamer geeft toch extra flair aan deze demotape.

Kan me wel vinden in MJs opmerking, het klinkt wat hard om dit zielloos te noemen maar het dekt wel het grootste probleem met de sound van dit album.

In videogames zoals Dead Cells en Super Meat Boy Forever worden levels automatisch gecreëerd a.d.h.v. bepaalde criteria ('procedurally generated'), je speelt dan in iedere run een uniek level maar door het algoritme dat wordt gebruikt is het qua algemene opbouw en moeilijkheidsgraad iedere keer vergelijkbaar. Zo voelen de producties van dit album ook een beetje, alsof Danger Mouse een protocol geschreven heeft om beats te maken, en Black Thought voor zijn raps idem dito. Daarmee is het zeker niet het beste werk van deze twee, en de combinaties is ook nog eens niet beter dan de som der delen (de mixing helpt daarbij inderdaad niet mee). Daarbovenop is de replay value voor mij niet erg hoog gebleken.

Beter dan veel andere muziek die uitkomt? Nog steeds ja. Maar indrukwekkend of verheffend? Nee, en zeker niet binnen het oeuvre van deze twee artiesten.

3,5* -> 3,0*

Ik heb deze nu een paar keer beluisterd, en ik kan alvast concluderen dat Plessow als DJ zeker geen stap achteruit heeft gedaan ten opzichte van de DJ-Kicks entry die hij als Motor City Drum Ensemble mixte - hooguit een stap opzij. Zijn bijdragen aan de twee meest prestigieuze series mixalbums zijn DJ-technisch van hetzelfde hoge niveau: beide zijn retestrak gemixt en met veel liefde samengesteld. Die DJ-Kicks heb ik helemaal grijs gedraaid, waardoor ik deze daar (nog) niet los van kan beoordelen, maar gezien de overeenkomsten tussen de twee is de vergelijking een logische en ook waardevolle.

Met die vergelijking in het achterhoofd is mijn eerste indruk in ieder geval dat deze mix stilistisch minder gevarieerd is, want na een heerlijk dubby begin gaan we direct het houseterritorium in en komen daar eigenlijk niet meer uit, en daardoor is het als een mixalbum wellicht iets minder indrukwekkend. Daar staat tegenover dat het wél weer een ijzersterke selectie is, bestaande uit voornamelijk minder bekende pareltjes (zoals Dark Room, wat een vette track!), en zoals gezegd ook fantastisch opgebouwd en gemixt. Weer een aanrader dus, zeker voor de houseliefhebbers onder ons (ik denk zo aan trebremmit, -SprayIt-, Poa, tomtom137, GrafGantz, herman, Gyzzz, Ploppesteksel, T.O., Noere, I-do-not-exist, Cellulord, Mausie, Snoeperd, en Crushlyy).

Voor nu een 4,0*, maar wellicht wordt dat later meer.

Fabriclive 93 is een eclectische mix van de muzieksoorten die Dan Snaith graag draait in clubs: tegendraadse techno, vlijmscherpe garage house, hypnotiserende neo-psychedelica, en af en toe een aanstekelijke scheut Afrikaanse muziek of disco. Het luistert echt als een geheel doordat elementen van tracks door de hele mix verspreid zitten - zo hoor je de ratelende drums van Futurism al aan het einde van Xing Tian en steekt de "hey drum" van Hey Drum een paar tracks nadat de beat al lang weg is nog eens de kop op. Op basis van de eerst vrijgegeven tracks was ik bang dat het geheel iets té fragmentarisch zou zijn, te chaotisch en gevarieerd in stijlen om een fijne luisterervaring te vormen, maar dat is zeker niet het geval.

De mix is opgebouwd rondom de typische staccato percussiepatronen waar Daphni bekend om staat, aangevuld met dikke beats die af en toe worden afgewisseld met een break. Snaith geeft kleur aan het geheel met vindingrijke vocal samples, exotische instrumenten, '90s house pianostabs en gelaagde syntharpeggio's - samen met de knap afgewerkte mix een duidelijk teken van zijn jarenlange ervaring als DJ/producer, en waarschijnlijk mede geïnspireerd door het werk van naaste collega Four Tet. Het resultaat is een knappe luisterervaring van vijf kwartier, waar ik me geen seconde mee verveel. En gebaseerd op de eerste paar luisterbeurten heeft het ook een hoge replay value: telkens ontdek ik weer nieuwe hoogtepuntjes. Een dikke aanrader dus voor liefhebbers van alternatieve moderne clubmuziek.

Dit klinkt gelukkig toch weer behoorlijk goed. Ik was niet weggeblazen door de singles, maar die zijn inmiddels wel geland als solide Darksidetracks. Ze hebben dan misschien de meest catchy nummers uitgekozen als singles, deze muziek is gewoon niet echt geschikt voor dat format. Zo klinkt The Limit bijvoorbeeld een stuk beter binnen de flow van het album, en wordt de sfeer van het op zichzelf wat tamme Liberty Bell perfect doorgetrokken in de volgende track. Mijn favoriet tot dusver is Only Young, heerlijk!

Maar op basis van mijn ervaring met Psychic kan ik nog niet met volle zekerheid zeggen hoe goed dit is tot ik het live mee heb mogen maken…

Die electromix is fantastisch, eigenlijk is zowat ieder nummer recht in de roos - met als meest memorabele stukjes Hand to Phone tot en met Fadin' Away, het nummer EP2 aan het einde, en vanwege het verrassingseffect toch ook de entree van Ideoteque. De uptempo techno van de andere CD is me een beetje te veel van het goede, is vooral aan het einde qua stijl ook niet echt mijn ding - of beter gezegd, ik ben er niet erg thuis in - maar ik moet zeggen dat ook die anderhalf uur voorbij vliegen.

Zeker vanwege de technomix is dit ook wel een aanrader voor bennerd. Denk ik.

Eens met bovenstaande, dit blijft voor mij één van de allerbeste hiphopplaten die ooit zijn gemaakt, maar omdat de fantastische laid-back producties een beetje te veel van hetzelfde zijn moet Stakes Is High het doen met een nette tweede plek. Het enige verschil met gweah, is dat voor mij Buhloone Mindstate hét album der De La albums is.

Behoorlijk fijne beats (en dat is een understatement), maar door een teveel aan gerecyclede verses kan Smell the D.A.I.S.Y. niet worden gezien als meer dan een lekker tussendoortje. En dat is toch best jammer, want het is goed te horen dat de Plugs het nog steeds kunnen.

Het is lang geleden dat ik een heel album van Dean Blunt geluisterd, hoewel ik vaak genoeg ben blijven hangen bij de losse tracks die ik van hem heb gehoord (met als absolute favoriet het geweldige The Narcissist, met Inga Copeland). Maar nu ik net Vigil en The Rot hoor, mag ik daar wel eens verandering in brengen. Ik zal maar gelijk beginnen met deze plaat.

Edit: Erg lekker plaatje. Het heeft wat weg van Tirzahs album Devotion - met die afgevlakte, haast ongeïnteresseerde manier van zingen - maar dan met een duidelijke hiphopinslag. Ik weet niet precies waarom, maar de combinatie van die zang met akoestische, melodieuze producties werkt gewoon heel goed, zeker omdat geen enkel nummer zo lang duurt dat het gaat vervelen. Over de gehele lengte tof, daarmee ontzettend effectief, en gemakkelijk goed genoeg voor een dikke voldoende.

Inderdaad vlot wegluisterend albumpje, qua sound een beetje vergelijkbaar met Blue Scholars: het is erg conventionele hiphop maar niet op een vervelende manier, want het hele album blijft positief en melodieus zonder te veel in herhaling te vallen. Lekkerste nummertje vind ik op het moment Do Proper (staat hierboven niet eens in de tracklist).

Gewoonlijk zou je zeggen dat bij zo'n verzameling van (mij iig) totaal onbekende rappers sowieso een aantal slechte zitten. Debonair P, waar ik hiervoor ook nog nooit van gehoord had, laat zien dat bekendheid en kwaliteit twee verschillende dingen zijn: er staat geen slecht nummer op. Alle rappers zijn on point, bovendien passen de ouderwets aandoende beats stuk voor stuk bij de vocals waar ze onder zijn geplakt. Voeg daar wat prima scratches aan toe en we hebben Debonair P Remixes: een geslaagd remixalbum. Voorlopig geef ik een 3,5*, omdat geen van de nummers een echt diepe indruk achter laat.

Helaas, na gisteren hun debuutplaat te hebben geluisterd vind ik het vandaag uitgekomen Oas een beetje te veel van hetzelfde, en tot overmaat van ramp zijn de eerst vrijgegeven singles - de titeltrack en Mormor - veruit de sterkste nummers van de plaat. Alleen het gimmicky Docka Kväll, een soort lofi hiphop reprise van Docka, komt qua genietbaarheid nog enigszins in de buurt. Nog steeds klinkt het allemaal niet slecht hoor, maar voorlopig hoef ik dit album niet nog eens in zijn geheel te luisteren.

Fantastische minimalistische mix, zorgvuldig en bekwaam samengesteld. Met minimalistisch bedoel ik overigens niet het subgenre 'minimal techno', maar muziek met een karige basis en weinig opsmuk, het soort muziek waarvan Dixon in samenwerking met Âme en Henrik Schwarz eerder een geschiedenisoverzicht heeft samengesteld. Ik heb Live at Robert Johnson, Vol. 8 nu al een tijd op mijn mp3speler, en laat hem geregeld even de revue passeren als de omstandigheden het toestaan - een rustige omgeving en een rustige mindstate zijn zeker wel vereisten om hier maximaal van te kunnen genieten. Als dit zo blijft, d.w.z. als het minimalisme niet ten koste gaat van de replay value, voorzie ik nog wel een stijging in mijn beoordeling.

Geniale mix! Door het begin als een soort radioshow te structureren, weet DJ Koze de voor de hand liggende valkuilen waardoor hiphop en downtempo mixen (in mijn ervaring) vaak niet goed uit de verf komt netjes te omzeilen. Sowieso extra props voor de eerste helft, dikke producties met duidelijke referenties naar J Dilla en Madlib - invloeden die de hele mix eigenlijk nog wel hoorbaar blijven. Typisch Koze ook, die keuze om de brag-n-boast raps van Strong Arm Steady en de regelrechte gangsterrap van Freddie Gibbs weg te laten en de raps van Homeboy Sandman ("As far as hip hop, nothings scarier than a two-parent household in a middle class area") en het absurdistische gekoer van cLOUDDEAD niet. En dan te bedenken dat de rest van de mix van hetzelfde niveau is - Bring the Sun!

Een vriend van me was afgelopen zomer naar een all-night setje van DJ Seinfeld in Rome, en stuurde me later wat opnames en nummers die hij had geshazamd. Zonder uitzondering waren dit tracks waarbij aan de voor Seinfeld kenmerkende lofi house op zijn minst een flinke scheut breakbeat of UK garage was toegevoegd. De nieuwe EP van de Zweed, die hij uitbrengt op het zelfopgerichte label Young Ethics, laat er geen twijfel over bestaan dat hij deze stijlen ook in zijn eigen producties laat doorklinken. Op leadsingle Electrian en op de afsluiter is dit het beste te horen, maar ook op Mono Melo, dat door het tempo en de drumkits aandoet als een oude hiphopbeat, en in de diepe bassen van Uforia vertaalt de typische nostalgie van Seinfeld zich in flirts met jaren '90 dance uit het Verenigd Koninkrijk. Op de kwaliteit van de muziek heb ik verder weinig aan te merken; het klinkt gewoon prima, lekker emotionele house.

Bestaat er een album dat ook maar een beetje klinkt als dit onder de radar gebleven meesterwerkje? De vier zijdes van de dubbele 12" vertegenwoordigen allemaal een behoorlijk andere stijl: de A-side twee dubby, psychedelische new age jams met gitaargepingel van Jaakko Eino Kalevi; de B-side sfeervolle ambient en deep house in samenwerking met veteraan Lauer; de C-side house-meets-riddim met vocalen van Maimouna Haugen; en de D-side meditatieve, stroperige tribal house met junglegeluiden.

Als je het zo beschrijft lijkt het een compleet van de pot gerukt concept maar toch klinkt het als een klok, en achter de stilistische diversiteit verscholen ligt een sonische rode draad - dubby bassen en reggaeritmes, een combinatie van elektronische productietechnieken, live instrumenten, en organische geluiden - die ervoor zorgt dat het album niet als een fragmentarische luistertrip binnenkomt. Ook de replay value is meer dan in orde, want na acht jaar komt Drippin' for a Tripp nog steeds met regelmaat terug in mijn vaste rotatie.

4,0* -> 4,5*

Op de valreep lijk ik dan toch nog een mixalbum gevonden te hebben die op zijn minst in de buurt zal komen van een vermelding in het eindejaarslijstje. Beide DJ's draaien een dik uur aan heerlijke deep house in elkaar, dat voor de gelegenheid van de verjaardag van Hardrock Strikers Skylax label voornamelijk uit tracks van dat label (en sublabels) bestaat. Op het prachtige Walk on Moon na kende ik nog geen enkele track uit de mix, maar ik denk dat ik naar aanleiding van deze plaat wel meer van het label ga checken.

Beide mixen tappen uit hetzelfde melodieuze deep house vaatje, maar er is enig subtiel verschil te ontdekken: Sprinkles houdt het tempo en de intensiteit wat lager en de vocalen zitten wat dieper in haar mix verstopt; Hardrock Striker brengt iets meer uitbundigheid en excentriciteit in. De resulterende dubbel-CD is erg prettig luistermateriaal en, zoals eigenlijk alles van DJ Sprinkles, voer voor de echte housepurist.

Wauw, geen idee dat hij zo'n goeie DJ was. Prachtig hoe hij tussen bass en techno manouvreert, net als in zijn werk als producer, maar ook nog eens met een duidelijk gevoel voor trackkeuze, hij heeft echt een goed oor om die verschillende stijlen samen te brengen. En z'n draaiskills zijn ook nog eens redelijk buitenaards. Ik heb gelijk een paar sets van hem achter elkaar geluisterd, superdik.

Dit album ondertussen ook een paar keer geluisterd, vind deze beter dan zijn vorige, en dan vooral omdat het een stuk volwassener klinkt. Qua stijl vergelijkbaar, al gaat hij hier nog wel iets meer van hot naar her, maar de spanningsboog werkt voor mij, en bovenal: de tracks zijn een stuk subtieler en minder glad geproduceerd.

Blind aangeschaft omdat Calibre een held is, maar tot mijn verbazing geen subtiele of rollende drum & bass, maar een ingetogen downtempo plaatje. Met de Sinatra-esque zang (ik neem aan van Martin zelf), en de lichtvoetige percussie en bass, is dit op momenten zelfs als jazz te typeren. Mijn eerste indruk is in ieder geval dat het best een fijn plaatje is, met de kenmerkende, volle productiestijl van Calibre op een totaal ander tempo uitgevoerd. Dit is niet om te zeggen dat ik ben weggeblazen, totaal niet: Valentia is misschien een welkome afwisseling binnen het oeuvre van Martin, maar al te verheffend is het niet, en over de gehele speelduur gaat het zelfs een beetje vervelen. Het is meer een grappig, persoonlijk zolderkamperprojectje, dat door de skills van de producer totaal niet amateuristisch klinkt. Dit vond ik dan ook wel een treffende beschrijving:

Diorama was één van de eerste albums waarmee ik techno leerde waarderen - ook niet heel gek, want met die melodieuze organische sound is die plaat supertoegankelijk voor de leek. Tegenwoordig zou ik Eulberg zeker nog steeds aan anderen aanraden als gateway-artiest voor het ontdekken van elektronische muziek, maar zelf heb ik weinig behoefte aan deze muziek. Hij is ook niet stil blijven staan als producer, zo was ik wel positief verrast dat er veel downtempo op dit album te vinden was, maar het is mij allemaal wat te klinisch, clean, en 'veilig' om vaker op te zetten. Waarschijnlijk zou ik dat nu ook over Diorama zeggen overigens, mocht ik die plaat nu voor het eerst luisteren.

Ik zeg nu trouwens wel dat ik blij was met de downtempo-invloeden, maar de beste tracks van het album vond ik toch de twee meest openlijke technonummers - Purpurreiher (ook mijn favoriete vogel van de lijst) en vooral Braunkehlchen.

Prima mixtape van een 19-jarige Canadese beatmaker die een mooie verzameling gastartiesten bij elkaar heeft weten sprokkelen. De beat klinken typisch underground rond 2005-2010, een periode dat ik erg into die muziek was, dus het heeft voor mij een extra gunfactor door de nostalgie, maar het blijft een simpele beattape zonder serieuze diepgang, en naast trueornot staan er ook geen echte hoogtepunten op, waardoor ik op een 3,0* blijf steken.

Hele fijne stijl heeft deze man. Hij laveert de hele tijd een beetje tussen instrumentale hiphop / downtempo en Duitse micro house à la DJ Koze of de gasten van het Giegling label (waarop Dwig zelf ook heeft gereleaset) in. De titeltrack is wat mij betreft het prijsnummer van de plaat, erg prettige atmosferische techno met een mooie synth en lekker voorstuwende drums. Maar het is allemaal goed om aan te horen.