Vette plaat dit, die precies op het juiste culturele moment lijkt te komen.

In een review op Pitchfork las ik dat de artiest, die verder anoniem lijkt te willen blijven, dit zelf 'dub rave' noemt, en een groot liefhebber is van Basic Channel, maar zo diep en cerebraal als de muziek van dat legendarische Duitse duo wordt dit nooit, en dub en rave zijn nou niet echt de eerste stijlen waar ik bij deze plaat aan zou denken. De composities, gecombineerd met hoge BPM en stuiterende synths, lijken rechtstreeks uit een videogame te komen - zo zou Carrot Car met een ietwat andere instrumentatie zo op de achtergrond van één van de Rainbow Road banen van Mario Kart kunnen spelen. Verder horen we invloeden uit trance en dream house (twee ouderwetsche genres die recent bezig zijn aan een revival), met de productiestijl van zolderkamerhouse (in de trant van 'outsider house' of 'lofi house', twee lelijke en vage termen voor relatief nieuwe vormen van house die juist wat aan populariteit lijken te hebben ingeboet), maar met de pastiche-esthetiek van vaporwave (een term die als muziekgenre nooit echt populair geweest, maar als culturele stroming nog altijd enorm relevant is).

De grote gemene deler onder al deze beschrijvingen is het idee van nostalgie, een gevoel dat niet alleen in de stilistische invloeden, maar ook in het geluid van Naked Flames zelf de hoofdrol opeist, vooral dankzij de dromerige pads die ieder nummer van kleur voorzien. Gelukkig doet dit, in mijn beleving tenminste, geen afbreuk aan de muziek op Miracle in Transit. Nostalgie is hier geen zwelgend verlangen naar een verleden dat nooit is geweest, maar een verheffend en optimistisch sentiment. De muziek voelt tegelijk vertrouwd en vernieuwend aan, een ervaring die kenmerkend is voor het samenvallen van verleden, heden, en toekomst dat voor veel vaporwave-heads (klopt dit, Eis-T?) de meest pure essentie van die esthetiek zal zijn. Maar laat je niet te veel afleiden door mijn pretentieuze beschrijving: uiteindelijk is dit gewoon een heel toegankelijk, haast simpel plaatje, met zeven redelijk rechttoe rechtaan nummertjes.

Vanochtend liep ik tegen deze plaat aan dankzij hoi123, die Tenessee Transit nomineerde voor het topic Song van het Jaar. Sindsdien heb ik de hele plaat alweer driemaal van begin tot einde geluisterd, en ik sluit me volledig aan bij de keuze voor dat nummer. Op de afsluiter komt de euforische nostalgie van Naked Flames voor mij namelijk het beste tot zijn recht, wat het ook een ideaal eindpunt van het album maakt. Hiermee snijd ik gelijk het laatste punt aan dat ik wil maken in het voordeel van Miracle of Transit: dit is zo'n zeldzame electronic/dance plaat die als album een geslaagde spanningsboog heeft. Hoewel ik zeker nog meer hoogtepunten kan aanwijzen - zoals Pan Matsuri en Miles of Conkers - zou ik dan ook vooral aanraden de plaat 'gewoon' van kop tot staart te beluisteren.

Een mooie 4,0* lijkt me hier op zijn plaats, evenals een tag voor Gyzzz, -SprayIt-, en Hega.

Ik kwam hier vorig jaar mee in aanraking door de cover van Accordion, maar daarvoor bedankte ik destijds vriendelijk. Via Four Tet's remix van Dream Baby Dream ben ik toch weer bij dit album terecht gekomen, en ik ben erg blij dat ik het een nieuwe kans heb gegeven. Hoewel ik de wat meer vrije jazz normaliter veel te rommelig vind om comfortabel naar te luisteren, kan ik dit zeker weten wel smaken. De instrumentatie klinkt op zich al uitstekend, maar door de geslaagde chemie met Neneh Cherry wordt deze naar een hoger niveau getild. Het album schommelt moeiteloos tussen easy listening naar chaotisch, zowel binnen de nummers zelf als tussen de tracks onderling. Tegenwoordig kan ik ook Accordion, waar ik vorig jaar nog mijn neus voor ophaalde, met veel plezier luisteren. Misschien ligt het eraan dat ik de afgelopen jaren sowieso meer jazz heb geluisterd, want zelfs de meest chaotische stukken, zoals het middenstuk van Sudden Moments, kan ik goed hebben, maar ik draai deze de afgelopen dagen helemaal grijs.

Solide 4,0*.

Puik plaatje hoor, vol breaky ambient techno en electro. Het zoveelste bewijs dat IDM niet heel speciaal hoeft te zijn als de mastering maar van hoge kwaliteit is, en dan zit je bij dit label natuurlijk goed. Ik vind het album op z'n sterkst wanneer de intensiteit omhoog gaat, zoals op Echo Distante en Telepathine, maar daar moet je ook maar net zin in hebben, en ook het triphopachtige Intratelar vind ik (als groot liefhebber van dat genre) mooi. Toch mist het album als geheel voor mij dus een beetje dat speciale, zo'n X-factor die mijn score zou verheffen tot een 4,0* of 4,5*.