Nadat ik CanOx eerst met moeite ben gaan waarderen en uiteindelijk zelfs met open armen in mijn Top 10 heb ontvangen, besloot ik ook het solowerk van El-P te gaan beluisteren. Op I'll Sleep When I'm Dead wordt het voor mij eens te meer duidelijk dat El-P zijn hele eigen sound heeft, en hiphop produceert die niet te vergelijken is met andere artiesten die ik ken. Hij gebruikt voor zijn beats originele, vaak futuristische geluiden, tempo's en ritmes en geniale melodieën. Hoewel zijn stemgeluid me niet geweldig ligt is zijn flow goed in orde, en hij brengt zijn scherpe teksten met goed rijm en een dito gevoel voor humor (voor wie Anchorman ook zo'n briljante film vond: "this beat is so sick, made with real bits of panther"). Ik denk wel dat mijn waardering voor The Cold Vein er aan heeft bijgedragen dat ik dit nu zo goed vind, want veel van de nummers zijn nogal chaotisch en het aparte geluid is moeilijk te plaatsen. Nu ik dit album meerdere malen goed en grondig heb geluisterd, is 4,0* het minste wat ik kan geven voor I'll Sleep When You're Dead. Vol goede moed op naar Fantastic Damage.

Tasmanian Pain Coaster, The Overly Dramatic Truth, No Kings en Pioisenville Kids No Wins zijn enkele hoogtepunten.

Postuum uitgebracht album van deze Zweedse producer, wiens sound doet denken aan Martinou, zijn vriend en medeoprichter van het label sewer sender, maar ook aan artiesten als Traumprinz of nthng - zeker geen slechte referenties, want dat zijn enkele van de beste producers van ultradiepe minimal techno met breaksinvloeden van het afgelopen decennium. De plaat was nog niet helemaal af bij zijn vroege overlijden, eind vorig jaar, en werd afgemaakt door zijn vrienden, en de mastering is van Nous'klaer labelbaas Sjoerd Oberman. Het resultaat is een indrukwekkend en gefocust magnum opus, dat ook zonder de tragische context fier overeind blijft.

Op basis van een paar draaibeurten zijn er geen zwakkere tracks, maar enkele hoogtepunten zijn het dubby Ins, het wat lompere Sans, en bonustrack Breathing Quieter, dat mede door de fluisterende vocalen een echte tear jerker is.

Dikke aanrader voor liefhebbers van deze stijl, zoals -SprayIt-, I-do-not-exist, brooklyn, GrafGantz, Mausie, en T.O..

Best okay, dit korte plaatje van een resident-DJ van De School, maar veel meer valt er niet over te zeggen. Weinig aanstootgevende nummertjes kabbelen rustig voorbij, waarbij de zang de muziek in mijn ogen juist nog een beetje een eigen smoel geeft - instrumentaal was dit ronduit saai geweest. Al met al klinkt het meer als een hobbyproject dan een afgerond album.

Het eindresultaat doet me een beetje denken aan de plaat van Meetsysteem van vorig jaar, maar dan met minder positieve uitschieters en een stuk minder bewustzijn van de eigen tekortkomingen. Het grijze gebied tussen leuk en cheesy wordt nooit echt verlaten om volledig leuk te worden. En die cover van Toontje Lager gaat inderdaad wel zwaar over het randje richting cheesy.