Zowel het overgrote deel van de nummers van de EP's als January 2014 en February 2014 vind ik fantastisch, met KHLHI natuurlijk als hoogtepunt. Als geheel weet het me niet te blijven boeien (dat is vaker het geval met DJ-platen die vooral teren op percussie-stijloefeningen, zoals bijvoorbeeld ook deze), maar de kwaliteit van de losse tracks is in mijn ogen hoog genoeg voor een mooie beoordeling.

Na het mindere Let's Emerge! is dit weer Martin Jenkins zoals we hem gewend zijn: onheilspellende, stroperige downtempo techno en ambient, bestaande uit analoge synths en (wanneer aanwezig) simpele doch dodelijk effectieve drums. Met zijn project Pye Corner Audio klinkt Jenkins hoe John Carpenter zou klinken als hij opgegroeid was met Burial, Booka Shade, en My Bloody Valentine. Hij vindt altijd knap het midden tussen harmonie en dissonantie, en hoewel hij graag de wrijving opzoekt klinkt het resultaat altijd prettig om te horen doordat de nummers warm en ruim zijn afgemixt. Decision Point springt er bij de eerste beluistering wel bovenuit, die mag mooi naast klassieke PCA-tracks als Toward Light en Sleep Games staan.

Wat is Pye Corner Audio toch een boeiende artiest. Logge, zware, trage electronica van stampende beats en gruizige synths, met altijd wel een doordringende spanningsboog. Not Waving ken ik alleen als een helft van Walls, maar die heeft, op deze dubbel-EP tenminste, een vergelijkbare sound.