Een heel album vol goeie ideeën die in de uitvoering niet altijd een schot in de roos zijn, maar altijd boven een hoge ondergrens blijven en in de sterkste gevallen horen tot het beste dat ik dit jaar heb gehoord. Met name de eerste twee tracks zijn echt fantastisch.

Ik zie de beste man vaak langskomen op Instagram, geweldig hoe hij activistische folk naar de 21e eeuw heeft getild. Het feit dat hij een enorm begenadigde gitarist en zanger is helpt ook in het overdragen van zijn rake boodschappen.

Ik hoor alleen 100x liever alleen een man en een gitaar, zoals op zijn Instagram reels, dan zo'n complete productie met drums, achtergrondzang, en banjo's. Als ik zijn muziek wil luisteren zet ik dan ook veel eerder Hells Welles op.

Melige artiestennaam natuurlijk, de muziek zelf daarentegen is hartstikke serieus en volwassen - het album komt niet voor niets op Zenker Brothers' vermaarde label Ilian Tape uit. Ik heb hem vanochtend al een keer in zijn geheel geluisterd, en vond het zeker prima klinken: ambient, ambient techno, downtempo, breakbeat, IDM, invloeden van dub en hiphop, allemaal erg smaakvol en zoals je van Ilian Tape mag verwachten kraakhelder afgemixt.

Mijn beoordeling zal rond de 3,75* komen te liggen, gok ik, maar ik ga het nog wat tijd geven voor ik stem.

Ik ken dit duo van hun bezwerende single Forgotten Planet Awakens, en deze plaat gaat precies in die stijl verder: warme, organisch klinkende jazzy house met veel blazers (met name dwarsfluit?) en koortjes, in sommige tracks over subtiele new age achtige percussie, en in andere weer over klassieke funky housebeats. Ik vraag me wel af of ik het nog veel vaker ga luisteren, want mijn eerste indruk is nou niet echt dat de muziek veel 'staying power' heeft, maar die indruk had ik bij Forgotten Planet Awakens eerst ook, en die heb ik uiteindelijk nog heel lang in mijn vaste rotatie gehad.

Zojuist voor het eerst geluisterd, en ik pen gelijk even een korte mening neer want dit is een dikke meevaller. Ik vond zijn mixtapes verre van geweldig en heb dit album dan ook een tijdje links laten liggen, maar ik heb er zeker geen spijt van dat ik toch een poging heb gewaagd. Tussen al het 'contemporary hiphop'-geweld heeft B4.DA.$$ een fijn 'ouderwets' geluid. Qua productie doet dit net als 1999 (what's in a name?) denken aan de sound die veel underground hiphop van rond de eeuwwisseling had, maar waar die mixtape veelal gerecyclede of anders weinig verheffende producties bevatte, zijn ze hier dik in orde. Joeys raps zijn dat ook: veel variatie in flow in stemgeluid, het gaat allemaal in een lekker tempo en ook tekstueel (al vind ik dat nooit zo belangrijk) heb ik me geen moment verveeld. Het is knap hoe het album over de gehele speelduur trouw blijft aan het verleden, zonder een moment echt gedateerd te klinken. Voor het eerst sinds ik het indrukwekkende Survival Tactics hoorde geloof ik er weer in dat Joey Bada$$ daadwerkelijk tot de voorhoede van jong hiphoptalent behoort.

Vorig jaar kwam ik in aanraking met John Talabot via ƒin, zijn debuutalbum. Aangezien dance voor mij destijds een nogal onbekend gebied was waarin ik net mijn eerste stapjes waagde, werd mijn perspectief op het genre nogal omgegooid door dit album. De veelzijdigheid en hybriditeit van Talabots muziek, de links naar hiphop, funk, synthpop en noem maar op, verbaasden mij als danceleek enorm, en droegen bij aan mijn motivatie om de wereld van dansbare muziek verder uit te diepen. Terwijl ik dit aan het doen was trok ik al snel richting het beluisteren van mixen, juist omdat ik zo geprikkeld werd door die veelzijdigheid en hybriditeit. Conventionele albums, gemaakt door één artiest, zijn me vaak te rechtlijnig, te veel vastgepind op één genre, trucje, geluid of stijl om mijn aandacht over de gehele duur vast te houden en echt te beklijven als geheel. Ik werd dan ook aangetrokken door sets van artiesten als Sasha, Nicolas Jaar en Four Tet, die er duidelijk plezier in hebben de beperkingen van genregrenzen te negeren en die barrières te doorbreken.

Binnen mijn beperkte beeld van house, een genre dat ik steevast associeerde met de onvriendelijke sfeer in Zaandam-centrum op zaterdagavond, met zijn opgepompte brulkikkers in strakke polo's die met gespannen kaken agressief stonden te kijken vanachter hun zonnebrillen, ontstond meer en meer ruimte voor herziening. Begin dit jaar, toen ik mijn nieuw verworven perspectief op deze muziek echt begon te waarderen, liep ik toevallig een set van John Talabot tegen het lijf. Waar mixen bij mij vaak enige tijd nodig hebben om helemaal te bezinken, wist deze me eigenlijk gelijk te boeien. Dit komt wellicht mede doordat mijn interesse zich steeds breder uit was gaan waaieren in de maanden daarvoor, en doordat een paar van de richtingen waar ik geïnteresseerd in was in zijn mix duidelijk vertegenwoordigd waren: naast house was er een duidelijke afdruk voelbaar van elektronica, funk, afrobeat, hiphop en soul.

Hoewel ik zo goed als geen van de artiesten op deze DJ-Kicks kende (en ik de enkeling waar ik wel bekend mee was heb leren kennen via Talabots livesets), was het mij van tevoren al wel duidelijk uit Talabots eigen werk, en zéker uit zijn mixen, dat hij en ik wel op één lijn zitten wat betreft housemuziek. Het mag dan ook geen wonder heten dat ik uitkeek naar deze plaat. En boy o boy, John heeft me niet teleurgesteld. De basis van deze plaat is langzame, stroperige, broeierige housemuziek. Deze basis wordt opgesmukt met de duidelijke verwijzingen naar funk, afrobeat en soul die mij zo aanspraken in veel van zijn livesets - heel lomp en overtrokken gezegd: de funk is veelal aanwezig in de baslijnen, de afrobeat in de percussie, de soul in de harmonieën. Echter, wat ik vaak een beetje miste in zijn mixen was de wat meer duistere, diepe, reflectieve atmosfeer van zijn soloplaten. En in deze DJ-Kicks vind ik dat hij heel goed de balans vindt tussen deze twee, voornamelijk dankzij de keuze van nummers en de afwisseling ertussen.

Ondanks de hoge verwachtingen die ik van tevoren had kan ik met vreugde stellen dat deze plaat me heeft overdonderd. De versmelting van stijlen die mij zo trekt in dit soort compilaties vindt hier plaats zoals ik het graag wil zien. Niet in de laatste plaats komt dit door de ruimte die Talabot geeft aan invloeden van 'zwarte' muziek (wat een nare term is dat eigenlijk ook, maar het moge duidelijk zijn wat ik ermee bedoel), muziek waar ikzelf toch wel meer comfortabel mee ben dan met de house die de onderliggende rode draad is, de bindende factor waarmee de uiteenlopende stijlen bijeen worden gehouden. De uniformiteit van deze mix, het gevoel dat het ondanks zijn brede oriëntatie binnen het genrespectrum toch een geheel is, laat zien hoe de veelzijdigheid van het genre geen beperking hoeft te zijn. En hoewel er nog genoeg te ontdekken valt, ben ik nog geen album tegengekomen dat dat zo overtuigend doet als deze DJ-Kicks.

Hoewel de versie op Spotify waarschijnlijk de versie zal zijn die fysiek te koop is, lijkt de versie op Bandcamp me de versie die JPEGMAFIA zelf in gedachten had. Op Bandcamp schrijft hij:

Het lijkt er dus op dat hij zijn projecten op EQT dit jaar zo snel mogelijk heeft uitgebracht om onder zijn contract uit te komen; en het zegt denk ik al genoeg dat zijn "offline" versie op Bandcamp verschilt van de officiële "online" release. Hij heeft dit album dan misschien in sneltreinvaart uitgestampt, na een paar luisterbeurten ligt hij me nu al beter dan zijn vorige plaat. Dat hele doe-het-zelvige element is altijd al aanwezig geweest in zijn muziek, en de kwaliteit van de beats liegt er nog steeds niet om - met als hoogtepunten voorlopig DIRTY!, HAZARD DUTY PAY!, en TIRED, NERVOUS & BROKE! En qua consistentie is hij op dit album inderdaad misschien wel sterker dan ooit tevoren.

Op de hoes van de single HAZARD DUTY PAY! staat trouwens "paid for by Peggy", zou dat betekenen dat hij de kosten van de sample uit eigen zak heeft betaald (en dat hij daarom wel op Bandcamp en YouTube mag)?

Jongens wat een album is dit zeg. Er moet wel wat aardschokkends gebeuren als dit niet in mijn topdrie van het jaar eindigt. Scaring the Hoes vliegt alle kanten op zonder aan kwaliteit in te boeten, het stuitert door je hersenpan als pure ADHD, maar er zit toch een hele logische lijn in het album: voor het gemak zou je het album ongeveer in drie delen op kunnen delen.

De eerste sectie van het album, dat loopt van Lean Beef Patty tot Fentanyl Tester, is het meest chaotisch, het meest glitchy, en het meest in lijn met de titel van het album. Zo was de sampling van 2000s clubhits op de genoemde nummers (respectievelijk P. Diddy's I Need a Girl, Pt. 2 en Kelis' Milkshake) de eerste luisterbeurten een afknapper, maar inmiddels kan ik vooral die tweede juist vanwege de flip van de sample enorm waarderen. Tussen die tracks door vinden we met Steppa Pig ook het eerste absolute hoogtepunt, ook hier knipt Peggy voor de beat een 2000s hit op (NSYNC's Gone). Zowel qua flow als qua teksten ("White people love makin' excuses and bitchin' / I guess it's what culture is for them") matchen beide heren hier de hectische energie van de productie. Niet om te zeggen dat de titeltrack en Garbage Pail Kids niet goed zijn, trouwens, want als er überhaupt skipbare nummers op het album staan, dan zijn deze twee het absoluut niet.

Het middenstuk van het album is eigenlijk het meest toegankelijke, het minst bangmakend. Met Burfict! hebben we niet alleen het meest 'doorsnee' hiphopnummer van de plaat, maar ook de meest bombastische beat sinds Jaylibs The Red, en wederom vullen Peggy en Danny de productie perfect aan met hun charisma en energie. De instrumental van Orange Juice Jones, met de spookachtige Michael Jackson-sample, had zo op een album van Daniel Lopatin kunnen staan, en die vaporwavevibes worden op Kingdom Hearts Key tot in het extreme doorgetrokken. Ook die laatste is één van mijn absolute favorieten: de beat is hemels, iedere verse is raak, en ook de extreem korte gastbijdrage van redveil past als een puzzelstukje. Meer features hebben JPEGMAFIA en Danny Brown niet nodig, trouwens, want ze hebben genoeg te zeggen, genoeg rapvaardigheid, en genoeg charisma om het hele album te vullen.

Op het laatste gedeelte van het album wordt uit een meer 'traditioneel' samplearchief geput. Het zou echter niet op een album met de titel Scaring the Hoes passen als JPEGMAFIA en Danny Brown er geen flinke dosis vers gemalen peper op zouden gooien. Zo horen we in de eerste seconden van God Loves You een gospelsample, maar de drums en bas die vervolgens invallen zijn zo extreem samengeperst dat enige hoop op religieuze verheerlijking gelijk flink de kop in wordt gedrukt, en Danny laat er met zijn teksten al helemaal geen twijfel over bestaan. "Her with my dick like David and Goliath / Take your thong off, flick it at me like a slingshot." Hilarisch. En ook op Jack Harlow Combo Meal worden je verwachtingen uit zijn verband getrokken: in de intro horen we een jazzstandaard, maar zodra de raps binnenkomen gooit Peggy er een amen break overheen. Hoe kom je erop? De afsluiter van het album is overigens het enige nummer dat ik niet geweldig vind, heel strategisch geplaatst, want skippen gaat dan niet meer.

Na een paar keer luisteren had ik een paar kleine kritiekpuntjes: 1. het lijkt meer op een JPEGMAFIA album met een bijrol voor Danny Brown; 2. op veel van de tracks is de mastering rommelig, waardoor ik de raps niet goed genoeg hoor; 3. zoals op bijna ieder JPEGMAFIA project staat er te veel fillermateriaal op om echt top te zijn. Inmiddels is er van deze kritiek weinig overgebleven. Hoewel Peggy als producer uiteraard meer een hand heeft in het eindproduct, heeft hij een reeks beats gemaakt die beide rappers als gegoten passen, en over de gehele lengte zijn de producties kwalitatief meer consistent dan ooit. Iedere keer verbaas ik me weer over zijn gevoel voor catchy harmonieën, denk bijvoorbeeld aan de enorme boost die de basslines geven aan de beats van Fentanyl Tester of Kingdom Hearts Key. Danny Brown laat daarnaast zien niet bang te hoeven zijn dat Peggy hem gaat vervangen, want keer op keer levert hij de beste verses af, zonder de spotlight bij zijn compagnon weg te nemen. En nu ik wat meer gewend ben aan de mastering, hoor ik ze beide prima, en de ongepolijste afwerking past zowel thematisch als esthetisch perfect op het album.

Laat deel twee maar komen, hoor!

Jammer dat de score hier vertekend wordt doordat iemand - vraag me niet waarom - een 1,0* heeft gegeven. Want na maanden van luisteren mag ik toch concluderen dat dit album netjes naast de andere albums van Juana Molina mag staan. Toegegeven: de dissonante akkoorden en vreemde ritmes zijn niet voor iedereen weggelegd, maar als je daar doorheen prikt verschijnen al snel liedjes met een meditatieve kwaliteit en een uniek soort schoonheid.

Op dit album verfijnt Juana haar techniek van loopjes maken en polyritmische patronen verweven, en voegt ze ten opzichte van eerder werk een flinke en functionele synthetische laag toe - een principe waar ze op het onlangs uitgekomen Halo verder mee experimenteert. En dat zijn niet gekunstelde, achteraf in de studio toegevoegde lagen; die maakt ze gewoon ter plekke met effectpedalen, stemvervormers en synthesizers. Dat is namelijk duidelijk te zien bij de vele live-optredens die ik op YouTube heb bekeken, waarop de nummers verrassend genoeg net zo goed uit de verf komen als op plaat. Een diepe buiging voor deze dame en haar buitenaardse muziek.