Na het wat hardere Stormur zet Yagya weer een paar stapjes terug in intensiteit: dit album heeft een stuk minder pit, en rust zwaar op de ultra deep house sound van zijn eerdere albums. Dit wil niet zeggen dat Yagya stil blijft staan; Old Dreams and Memories gebruikt de wollige dub techno beats waar hij naam mee heeft gemaakt voor modern klassieke partijen met piano en strijkers - niet per se verrassend gezien de muziek die we vaker uit IJsland horen komen, met Ólafur Arnalds als meest voor de hand liggende voorbeeld. Daarnaast smeert Yagya de tracks minder uit over langere tijd, waardoor deze LP wat minder dat repetitieve heeft van een album als Rigning. Hij kiest ervoor om zijn prachtige producties te gebruiken voor het oproepen van melancholie, niet van trance.

Wat betekent dit voor mijn oordeel over dit album? Zelf had ik liever gehad dat Yagya zijn sound juist nóg minimalistischer en meditatiever in had gezet - de keuze om tracks korter te maken en elementen uit neoklassieke muziek toe te voegen komt op mij een beetje over als gemakkelijk scoren. Maar: gelukkig vind ik dit (getuige ook mijn score) verre van slecht klinken. Het is, zoals we wel kunnen verwachten van Yagya, allemaal wonderschoon geproduceerd, en de combinatie van extreem diepe dub techno en neoklassiek werkt niet verkeerd. Daarbovenop denk ik dat dit album, door de hedendaagse populariteit van artiesten als de eerder genoemde Arnalds en bijvoorbeeld Nils Frahm, relatief toegankelijk is voor mensen die niet per se naar 'electronic' luisteren, en dat het daarmee een mooie gateway kan zijn. Al met al een mooie, heilzame, melancholische Yagya-plaat, die mij helaas met gemengde gevoelens achterlaat.

Een Franse jazzrockplaat die ik een paar dagen geleden leerde kennen via het fantastische Aieaoa - jawel, het refrein begint letterlijk met "Aa ii ee aa oo aaaaa". De rest van het album doet echter niets onder voor die geweldige track. Kinderkoortjes, vaak ondersteund met blokfluiten, xylofonen en synthesizers, schilderen (pseudo-?) Japanse teksten op een canvas van funky psychedelische instrumentatie. Bij het opnemen van het album schijnt een judoleraar te zijn ingehuurd om Japans te schreeuwen tegen de Franse zangers. En warempel: je hoort in enkele nummers de stem van een man die haast manisch over de muziek heen schreeuwt. Gek genoeg past het helemaal.

Bij de rerelease in 2005 werd het album gemarket als "a fuzzed-out educational multi-cultural psych-rock-opera from 1971" en "proto-psychedelic hip-hop with overweight drum beats and basslines". Erg wijs word je daar niet uit, maar als je het album hoort is het best een goede beschrijving. Maar goed, genreaanduidingen heb je ook helemaal niet nodig om de muziek te waarderen: ieder nummer is ongelofelijk catchy.

Fun fact: het brein achter Yamasuki is de vader van één van de twee leden van Daft Punk. Die verbinding is gemakkelijk te leggen als je het plezier hoort waarmee de muziek overduidelijk is gemaakt.

Ik ben sinds jaar en dag de grootste Kanye-scepticus, maar iedere keer als ik nieuw werk van hem uitprobeer word ik weer in mijn skepticisme bevestigd. Mensen die na de laatste paar jaar nog steeds denken dat hij een generationele artiest is moeten toch wel enorme oogkleppen (oorkleppen?) op hebben. Er komen ook weinig serieuze argumenten bij kijken, zijn status als muzikaal genie lijkt altijd een vage culturele consensus zonder onderbouwing. En dat terwijl zijn producties, zeker de laatste tien jaar, rommelig zijn en onaf klinken, de sampling vernieuwend noch origineel is, en de raps om te janken zijn.

Waar doet hij op Bully nou iets dat we niet elders beter kunnen horen? Wat voegt Circles nou toe aan de flip van dezelfde Cortex sample die Madlib in 2004 deed? Ook de andere samples (o.a. van The Supremes en The Moments) zijn maar zo-zo, ik begrijp dat hij hier ten tijde van Graduation, toen ik hem ook al overgewaardeerd vond trouwens, hoge ogen mee gooide, maar anno 2025 overtuigt hij hier al helemaal niet meer mee. Het inmiddels van de tracklist verwijderde Losing Your Mind was nog erger: dat was gewoon een belabberde AI-cover van Cans Vitamin C... En dan heb ik het nog niet over de matige mastering, de cringey autotune vocalen, het niveau van de teksten - laat staan de manier waarop Ye zich publiek heeft geuit de afgelopen jaren.

Uiteindelijk is de beleving van muzikale kwaliteit natuurlijk subjectief, maar ik zou een stuk meer begrip hebben voor de verafgoding van Ye als de liefhebbers van zijn muziek een betere uitleg hadden waarom ze het zo goed vinden. Voor mij is dit vooral interessant als het zoveelste bewijs dat we met de opkomst van AI luier en minder creatief worden, en dat ons vermogen om te reflecteren steeds meer fundamenteel overbodig wordt.

Ik heb Cocoa Sugar nu pas een paar keer in zijn geheel geluisterd, en ik vind het een geslaagd album geworden! Hij is in mijn ogen een stukje beter dan hun vorige twee langspelers, waar ik niet erg van onder de indruk was. De dissonante composities zijn effectiever, de nummers zijn catchy'er, de gospelelementen zijn weer dominant aanwezig, de rapverses passen beter bij de beats, en de productie is meer gepolijst. Zo goed als op de sterkste momenten van hun debuut-EP's wordt het nog niet, maar het lijkt een flinke stap in de goede richting. Favorieten zijn voorlopig Wow, Holy Ghost, en Toy.

Nieuwe single / bonustrack Applaud.

Wat een uniek, subliem geproduceerd album blijft dit toch. Voor een artiest met zo'n bizar brede oriëntatie (post-dubstep / triphop / post-rock / IDM / noise / ambient) heeft Yves Tumor op Safe in the Hands of Love een hele knappe herkenbare eigen sound weten neer te zetten. Met Licking an Orchid staat er ook nog eens een relatief toegankelijke hitsingle op om die sound naar buiten te dragen. Naast die topper heb ik ook het geweldige Honesty als favoriet aangevinkt.

Als klap op de vuurpijl blijft het na meerdere luisterbeurten ook alleen maar beter worden - met terugwerkende kracht zou ik dit album hoog in mijn top tien van 2018 zetten, misschien zelfs wel in de top drie.