Ik vind Fading Love nogal standaard klinken, het soort gladde UK funky housemuziek waar je tegenwoordig overal tegenaan loopt. Dat betekent natuurlijk niet gelijk dat het slecht is, bij tijd en wijle klinkt het juist erg lekker, maar erg inspirerend of geïnspireerd is het naar mijn mening niet. En ondanks dat de nummers naar albumlengte zijn teruggeschroefd vind ik het niet gevarieerd genoeg om geregeld in zijn geheel te luisteren.

Leuk plaatje, en bovendien leuk op een hele andere manier dan ik op basis van Ghost Culture's DJ-set die ik vorig jaar zag had verwacht (dat was rechttoe rechtaan techno, en niet eens zulke geweldige). Toegankelijk en poppy, maar toch ook dansvloerverantwoord, bubbelende electronica en verre van geweldige zang die er toch prima bij past: dit gaat meer in de richting van Caribou's Swim dan in die van de muziek die ik van zijn mentor Daniel Avery ken.

Prima plaatje vol dub met een vleugje industrial, downtempo, en techno, uitgebracht op het label van Kevin Martin (The Bug). Het heeft niet de onderscheidende details, innovativiteit, of urgentie van sommige andere artiesten in die hoek, het is geen Mark Ernestus of Andy Stott of zo, maar om lekker weg te luisteren is dat ook helemaal niet nodig.

Het is inmiddels meer dan zeven jaar geleden dat onze ontdekkingsreiziger van wal stak, en met Demon days de eerste voorzichtige stapjes buiten zijn vertrouwde grond waagde, maar het einde van zijn avontuur is nog lang niet in zicht. Hoewel hij de muzikale wereld voor zijn gevoel in grote lijnen in kaart heeft gebracht, heeft de ervaring hem geleerd dat je een streek pas echt leert waarderen als je er een tijd hebt gebivakkeerd. Zelfs de meest onherbergzame gebieden, waar hij in eerste instantie werd afgeschrikt door het ruige terrein, barre omstandigheden of ongastvrije inheemse volkeren, hebben hem op momenten overdonderd. En telkens wanneer hij dacht dat hij het wel weer gezien had, werd zijn ongelijk bewezen door nieuwe natuurlijke en culturele fenomenen die hem perplex deden staan.

Hoe betoverd hij ook was door bepaalde gebieden, op een gegeven moment heeft zijn nieuwsgierigheid hem telkens verder gedreven, altijd weer op zoek naar nieuwe muzikale openbaringen. En terwijl hij ondertussen weet dat hij op de meest onverwachte momenten en in de gekste gebieden de mooiste ontdekkingen kan doen, blijft de diversiteit van de wereld hem verbazen. Het lijkt zelfs haast alsof de wereld alleen maar groter wordt naarmate hij er meer van te zien krijgt. Aan de randen van zijn blikveld gloren telkens nieuwe, onbekende kusten, en hoewel hij genoeg streken met een grote bocht heeft omzeild op basis van de informatie die hij erover heeft, kan hij van geen enkele van die gebieden uitsluiten dat zijn ontdekkingsdrang hem er ooit toch terecht kan laten komen.

Deze ontdekkingsdrang die hem voortstuwt is hem eigen, de nieuwsgierigheid ligt stevig vastgeketend in zijn persoonlijkheid, en hij weet zeker dat hij ook zonder Demon days de veilige havens waar hij vandaan komt ooit had verlaten; maar toch zal hij zijn eerste tochtje nooit vergeten. Gorillaz hebben de muzikale avonturier in hem doen ontwaken, de richting van zijn eerste zelfstandige muzikale reizen bepaald, en hem gewezen op de interessante kant van gebieden die hij voorheen voor geen goud had willen bezoeken. Na die ene Sinterklaasavond is zijn muzikale bootje in een stroomversnelling terecht gekomen, een stroomversnelling die tot op de dag van vandaag in volle gang is. Met de blik vooruit, gericht op verre horizonten, altijd onderweg naar een nieuwe, onbekende bestemming.

Zoals ik al zei, ze zijn zich zeker niet meer gaan concentreren over hiphop. If anything hebben hiphopinvloeden op de albums voor Plastic Beach meer de overhand. Maar volgens mij ben jij al redelijk bevooroordeeld tegenover hiphop, terwijl je niet echt weet wat die term betekent en hoe het genre klinkt, dus dan heeft deze discussie ook niet zo veel zin.

The Now Now vind ik een kleine stap voorwaarts ten opzichte van Humanz. Ik heb het idee dat Damon de kritieken op de voorganger - te rommelig, te veel gastartiesten, te weinig 2D, te veel en te divers - wat te serieus heeft genomen, waardoor dit album juist iets te beheerst en uniform klinkt. Het wordt daardoor eigenlijk een beetje een slappe versie van het laatste album van Blur. De positieve uitschieters vallen vaak een beetje weg tegenover de rest, omdat er te weinig contrast is tussen de nummers onderling. De singles Humility en zeker Hollywood zijn zeker wat dat betreft de prijsnummers.

Eigenlijk zou ik dit album graag eens live zien, want dat zorgde er bij Humanz voor dat ik het album een stuk meer ging waarderen.

Door de release van de single Venus Fly is mijn interesse in dit album hernieuwd, en hoewel ik er eerst niet van ondersteboven was vind ik het nu een dijk van een plaat. Misschien staat er geen uitschieter op als het legendarische Oblivion, al beginnen tracks als Flesh Without Blood en Venus Fly die status hier toch wel te krijgen, maar over de hele linie overstijgt dit album zijn voorgangers met gemak. Art Angels wordt met de jaren alleen maar beter, lijkt het wel.

Een prettig gestoorde mix van jaren '90 en '00 hitjes en moderne Aziatische pop, die, ondanks het feit dat het een pastiche is van cheesy muziek, alle cheesiness ontstijgt. Ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen zo werkt, maar voor mij doet het dat wel.