Dit mini-album laveert tussen ambient en ambient house, weinig nieuws onder de zon maar wel een heel prettige en organische sound.

Ik ben hem op aanraden van Mjuman eens gaan beluisteren maar ik had Lawrence al langer op mijn radar staan, mede omdat hij op Waking Life een topset DJ'de waarin hij kunstig dub techno, house, ambient en liquid drum & bass naast elkaar draaide.

Wederom sublieme elektronische muziek van deze Zwitser, etherische minimal / micro house / downtempo / dub techno. Viaggio en Sky Funk kunnen zich meten met het betere werk van Traumprinz, en dat is binnen deze muzikale hoek zo'n beetje het grootste compliment dat je kan geven.

4,0* met ruimte om te groeien.

Inderdaad een absolute topplaat dit. Op In Your Mirror en The Slip klinkt de typische warme dubby house die je van Leafar Legov (echte naam Rafael Vogel) zou verwachten, maar verder gaat het album qua stijlen alle kanten op. Zo verkennen tracks als Wave, Abbas, en Mit Dir het grensgebied tussen downtempo, jazz, en modern klassiek (een beetje zoals Leon Vynehall deed op Nothing Is Still, maar dan beter); maakt Vogel een knieval naar electronic grootheden Burial (Hidden Treasure) en Boards of Canada (Hyyde), zonder als een slap aftreksel te klinken; zijn er strategisch rustmomenten met pure ambient tussen de tracks geplaatst; en wordt mijn favoriete moment op het album al vroeg bereikt met de psychedelische ballad Fade. Die combinatie van diversiteit en consistente kwaliteit maakt Mirror over de gehele lengte misschien wel de beste plaat die is uitgebracht op het altijd kwalitatief hoogwaardige undergroundlabel Giegling - goed, als we DJ Metatrons U'll Be the King of the Stars op sublabel Traumprinz niet meerekenen.

Ik verhoog hem naar 4,5*.

Wat vet weer zeg dit, veel meer een luistermix dan je misschien bij Fabric zou verwachten. In de eerste helft horen we veel trage stroperige dubby techno, maar er valt nog meer dan genoeg anders te beleven, van hiphop tot breaks. Om van een Basic Channel dubplaat via de psychedelische '80s funk van Woo naar de tech house van Mosca te mixen, het is gedurfd maar het werkt bij eerste beluistering al gelijk als een tierelier. Voor sommigen zal het te eclectisch en vormloos zijn (trebremmit), ik vind het fantastisch, en ben benieuwd of ie bij herbeluistering nog verder kan gaan groeien.

Dit moet toch wel één van de beste pure housealbums zijn, zeker in de context van het afgelopen decennium. Het werkt gewoon subliem als een album, compleet met kop en staart, en ieder nummer op zich is ook nog eens raak - met leadsingle Blush eigenlijk als enige mindere track. Vynehalls producties zijn altijd heerlijk afgewerkt, en hij heeft hier consistente, eigen sound: warme house met een nadruk op samples en staccato percussie. Afgezien van Kornél Kovács zou ik niet direct een artiest kunnen aanwijzen wiens muziek klinkt als de tracks op deze plaat.

Vynehall is zich hierna veel breder gaan oriënteren, hij is meer conceptuele muziek gaan maken met veel meer genre-invloeden. Helaas weet die muziek me minder te raken dan zijn house, zeker die op deze plaat en in mindere mate op de EP die hij hiervoor uitbracht op Martyns label 3024. Natuurlijk zou ik graag meer house van de man horen, maar aan de andere kant heeft hij met Rojus het maximale uit het genre gehaald. Ik zou dit dus ook wel durven bestempelen als een moderne klassieker.

Een heerlijk album dat duidelijk uit dezelfde afdeling komt als Blackalicious. Het heeft met zijn organische, vrolijke sound ook wel wat weg van acts als Zion I en, inderdaad, Jurassic 5. De beats zitten goed in elkaar en worden gekenmerkt door een positieve vibe, met dikke basslines, vrolijke (vaak akoestische) samples en prima doorsnee hiphopdrums. De raps zijn inhoudelijk niet zo boeiend maar passen qua flow en geluid op de beats als een dekseltje op een doosje - en als je dan ook nog gastartiesten als J-Live en Gift of Gab hebt, zit je bij mij goed.

Het resultaat is wel redelijk teleurstellend, vooral qua mixage. Best een geinig mixje, ik doe het hem zeker niet na, maar het resultaat heeft wat mij betreft niet de kwaliteit om als volwaardig mixalbum uit te worden gebracht. Het is een leuke verrassende move om aan het begin wat hiphopbeats te mixen, maar veel verder dan een fade-in fade-out gaat het niet, en de overgang tussen Hold the Floor (hard nummer trouwens!) en Hityawitdat is zelfs werkelijk pijnlijk om te luisteren. De tweede helft van deze mix is meer in Lones vaste straatje en dat hoor je wel terug, maar hoogstaand wordt het nooit, en voor mijn smaak zijn de tracks te uniform om echt interessant te worden.

Volgens mij zei Lone ergens dat hij een echte luister/radio mix wilde maken, maar dat doet de DJ-Kicks van DJ Koze bijvoorbeeld ook en die is mixtechnisch, op het vlak van trackselectie en qua spanningsboog toch vele malen beter en origineler.