Ten opzichte van zijn vorige plaat Worship Nothing bevat Szum een stuk minder dubinvloeden, en meer warmbloedige polyritmische analoge electronica à la Rival Consoles (de hoes lijkt ook op een Erased Tapes hoes, kijk maar), en valt daarmee verder buiten mijn zone of interest. Nog steeds prima muziek hoor, voor de liefhebber van dergelijke electronic, en duidelijk met veel liefde in elkaar gezet, maar ik zal dit niet veel vaker opleggen.

Ik ging Worship Nothing luisteren omdat ik zag dat Hatti Vatti binnenkort een album uitbrengt op R&S (het legendarische Belgische electroniclabel dat praktisch altijd garant staat voor kwaliteit), en ik ben blij verrast: wat een geweldig chille plaat is dit! Ambient, techno, en dub(step) komen ultiem samen in een compacte 40 minuten. Referenties zijn logischerwijs artiesten die die genres ook knap samenbrengen, ik noem een Phaeleh, Djrum, Rival Consoles, dBridge, of Volor Flex - en Wonderful World doet zelfs denken aan Rhythm & Sound. Dit wordt een nieuwe favoriet om tijdens werk te luisteren.

-SprayIt-, Gyzzz, trebremmit, GrafGantz, Noere: deze is op z'n minst het proberen waard.

Sterke mixtape van Himanshu, m.i. de beste rapper van Das Racist, geproduceerd door Mike Finito. Heems rapt over redelijk duistere, electronische beats (zoals we die al gezien hebben bij menig nummer op DR's albums) met droge punchlines en cultuurverwijzingen, waarbij hij vaak over de grens tussen het grappige en het melige heen gaan. Het zou kunnen dat sommigen die droogheid niet (willen) bevatten, of niet zo van zijn associatieve klankrijm houden, maar als je al een beetje met de stijl van Das Racist bekend bent en de heren kan waarderen is dit zeker een aanrader.

Op het moment vind ik SWATE, You Have to Ride the Wave en Kate Boosh de tofste nummers (mede dankzij de goede bijdragen van Kool A.D., Danny Brown, Mr. Muthafuckin' eXquire en Despot).

The Grandfather Paradox is een overzicht van minimalistische muziek uit de afgelopen 50 jaar, vanuit de visie van Henrik Schwarz, Âme en Dixon - een DJ-kwartet dat muziek maakt dat wel eens onder het subgenre 'minimal' (minimal techno) wordt geschaard. Zoals hierboven al is aangegeven zijn 'minimal' en 'minimalistische muziek' echter twee verschillende dingen.

Even een recap van de achtergrond van de titel: de 'grandfather paradox' is een tijdreisparadox. Stel dat je terug in de tijd zou kunnen reizen, en ervoor kiest 50 jaar terug in de tijd te gaan om je eigen grootvader te beletten je vader of moeder te verwekken. Daarmee maak je je eigen geboorte ongedaan, waardoor je überhaupt nooit hebt bestaan, en dus onmogelijk terug had kunnen gaan om je opa tegen te houden. Huh. Ja, da's een paradox. De titel van dit mixalbum wijst er dus op dat Schwarz, Âme en Dixon 'terugreizen in de tijd', om hun muzikale 'grootvader' te ontmoeten: ze vermalen nummers die hun muzikale ontwikkeling mogelijk hebben gemaakt, en bakken er iets totaal nieuws van.

Verwacht dus niet een mix die puur en alleen bestaat uit 'minimal techno', alhoewel enkele nummers hier zeker wel naar hinten. De eerder genoemde quote, "we decided to focus on true minimal tracks in its original meaning: not todays so-called 'minimal' but minimal music that has been created in the past 50 years and is produced only with few elements," vind ik dan ook wel gerechtvaardigd. Technogod Richie Hawtin komt wel voorbij, maar dat geldt ook voor de experimentele rockband Can, de funkgroep Cymande, jazzgrootheid Yusuf Lateef en de avant-garde componist Moondog. En al deze nummers uit verschillende stijlen worden kundig in een mix gegoten, met een precisie en doortastendheid waar ik als enthousiaste amateurdeejay alleen maar jaloers op kan zijn.

Zoals menig muziekliefhebber zal weten, kan de setting waarin je muziek luistert heel belangrijk zijn voor je muzikale ervaring. In dit geval zou ik aanraden in je eentje te luisteren, met je koptelefoon op. Het is niet het soort muziek dat je opzet op de achtergrond van een goed gesprek. De muziek is dan wel vaak repetitief, maar niet van het soort herhaling dat de aandacht doet verslappen. Het is meer herhaling met een onwikkeling erachter, herhaling die niet gaat vervelen door de langzame opbouw van ritmes en grooves. Ik luister The Grandfather Paradox graag tijdens het leren, tijdens het koken, tijdens het lezen, tijdens het reizen, of languit liggend in de hangmat op mijn balkon - eigenlijk in iedere situatie die past bij een kalme, solitaire mindstate.

Dat mijn liefde voor deze mix ergens in gegrond is, wordt bevestigd door online muziekarchief Discogs, die het album onlangs op nummer één zetten in hun top vijftig mixalbums aller tijden. Even een mooi stukje uit dat artikel:

Âmen. Ik ken deze plaat nu een klein halfjaar, en hij heeft zich in die korte periode stevig tussen mijn favoriete albums genesteld. Ik houd van de brede muzikale oriëntatie en de manier waarop de uiteenlopende nummers worden samengekneed, en heb die twee nog niet eerder zo sterk samen zien komen. Dikke aanrader dus.

Downtempo is helaas een totaal onhip genre, anders was er vast veel meer hype rondom HNNY. Het feit dat de Zweedse producer (zowel als artiest en voor het uitbrengen van zijn muziek) kiest voor een DIY-ethiek helpt misschien niet om hem bekendheid op te leveren, maar zorgt er wel voor dat hij lekker zijn eigen ding kan doen. Ook op deze nieuwe mini-LP laat hij zien dat de combinatie van elementen uit instrumentale hiphop, melodieuze ambient, electronic met choppy vocale samples, en zachtaardige house een hele fraaie luisterervaring oplevert. Het is zeker niet voor iedereen, zelfs niet voor algemene liefhebbers van electronic, want het is wel erg easy listening en gaat nooit echt de diepte in, maar liefhebbers van Zero 7, Vegyn, Tycho, Dwig, en het oude werk van Bonobo en Trentemøller mogen dit en andere releases van HNNY eigenlijk niet missen.