Ik vind deze juist beter dan zijn voorganger. Dit komt misschien ook wel door de grotere betrokkenheid van El-P (die bij de productie van 8 nummers betrokken was), maar ook naast deze nummers vind ik de beats hier wat beter omdat ze wat ruiger en onconventioneler zijn dan die op Movies for the Blind (DJ Shadows machtige beat voor Grand Ol' Party Crash alleen onderscheidt zich al gemakkelijk van de redelijk standaard Mighty Mi-beats van Cages debuut). Cage zelf is bovendien prima op dreef: zijn teksten zijn lekker scherp, zijn rijmelarij is raak, hij wordt nergens overstemd door de chaotische beats en waar ik zijn stem in den beginne even wennen vond kan ik me er nu niet meer aan storen.

Met stip mijn favoriete drum & bass album aller tijden, iedere track is wonderschoon en Calibre weet als geen ander akoestische geluiden in zijn producties te verweven. Maar ook wanneer hij dat niet doet klinkt ieder nummer organisch, vol, en warm.

Naast de klassieker waarmee het album opent heb ik Broken en het titelnummer aangemerkt als mijn favorieten van dit album. Die twee nummers zijn wel goed om uit te lichten als teken van Dominick Martins producerskwaliteiten: hij zingt deze tracks zelf in, en zijn zang is objectief van bedenkelijke kwaliteit, maar hij past het allemaal zo perfect in de producties in dat het geen moment stoort. Een laatste absolute favoriet is de afsluiter Manchester Nights: een prachtig stukje jazzy downtempo in de geest van Boards of Canada, een zoveelste bewijs dat Calibre verre van een one-trick pony is.

Ik luister deze plaat nog geregeld, en wat een fantastische mix blijft dit. Nou is Calibre sowieso een held, maar dus niet alleen als producer: als hij uit zijn hele catalogus kan kiezen, aangevuld met een paar bijpassende tracks van anderen, blijkt hij (ik heb hem helaas nog nooit live zien draaien) ook een fantastische DJ. Ieder prachtnummer krijgt voldoende tijd in de spotlight, om vervolgens naadloos en met liefde in de volgende toptrack over te lopen. Met afstand de beste drum & bass set die ik ken.

Dat is ook wel een beetje de makke aan drum & bass (en uptempo electronic in het algemeen): het is bijna onmogelijk om een heel album lang te blijven boeien, als je er geen doorlopende mix van maakt. Maar op dit album weet Calibre dat voor mij toch te doen, misschien wel meer dan op al zijn vorige langspelers (mixes niet meegerekend - die Fabriclive mix blijft voor mij het absolute summum van drum & bass en ik heb inmiddels ook al twee magistrale livesets van hem meegemaakt).

Opener No One Gets You zou, met die typische etherische vocalen en de simpele doch kraakheldere productie, best wel eens kunnen uitgroeien tot een liquid klassieker. Net als op zijn vorige platen weet Calibre de diepe drum & bass wat meer schwung te geven door het gebruik van jazzy trompetjes en piano's, en net als de laatste jaren lonkt hij naar andere genres als downtempo en breakbeat. Maar de flirts met andere genres werken beter dan voorheen - met het Radioheadachtige Footloose als hoogtepunt. Ik denk dat het juist het feit dat Calibre de jazzy downtempo zolderkamerprojecten, die hij onder zijn eigen naam Dominick Martin uitbracht, laat doorsijpelen in zijn drum & bass dit album als geheel zo genietbaar maakt. Desalniettemin weet hij, wat losse tracks betreft, toch het meest te overtuigen met liquid drum & bass: hoogtepunten zijn voor mij, naast de eerder genoemde tracks, Up in Smoke, Complain en Echoes. Maar in de context van het hele album klinken die nog beter, en dat is een fikse prestatie voor een artiest in dit genre. Dat heb ik alleen Commix eerder horen doen op Call to Mind.

Ik ben The Cold Vein na een jaar of wat weer eens aan het beluisteren, nu er een nieuw "Cannibal Ox" album (tussen aanhalingstekens, want CanOx zonder Vordul Mega is niet hetzelfde) aankomt, en deze plaat heeft in al die tijd zeker niet aan kracht ingeboet. Ook een kleine kwart eeuw na dato laten de beats van El-P een futuristische, dystopische indruk achter (met als kleine kritische kanttekening dat de mastering inmiddels wel enigszins gedateerd klinkt), en daarmee biedt hij de perfecte omgeving voor een album dat een grauw en rauw portret schetst van het leven op de straten van New York rond de eeuwwisseling. Maar het zijn vooral de raps die dit tot een absoluut hoogtepunt in de hiphopgeschiedenis maken, met twee hongerige woordkunstenaars op de toppen van hun kunnen: Vast die met de meest bizarre en inventieve beeldspraak op de proppen komt, en Vordul met zijn onnavolgbare flows en rijmschema's.

Fuck 5, ik wil dit album 108 sterren geven.

Lekker freaky muziekje, riep qua instrumentatie en insteek de associatie op met Vermont - Vermont (2014) maar is toch anders, een stuk voller van klank, mede dankzij de meer nadrukkelijk aanwezige ritmesecties, en wat minder minimalistisch. De eerste keer dat ik het luisterde vond ik het wat flauwtjes, ook door de retro synthgeluiden, maar na meerdere luisterbeurten ben ik teruggekomen op die eerste indruk. Het blijkt toch een stuk interessanter in elkaar te zitten dan ik aanvankelijk dacht.

Ik ben ook erg benieuwd hoe dit live is, hij staat op de afsluitende party van Dour dit jaar geloof ik.

Aardige verzameling van oude en/of obscure houseplaten. Helaas is het verder qua opbouw en mixage niet boeiend - er wordt niet subtiel van track naar track gemixt, niet gespeeld met contrasten, geen spanningsboog gedirigeerd. Er wordt totaal geen statement gemaakt door de DJ's, en dat is toch het belangrijkste bij dit format. Prima voor op de achtergrond, dat wel, en voor de liefhebber vallen er wellicht losse nummers te ontdekken, maar daar blijft het ook bij.

Dit is wel vaker een probleem bij meer puur op house gericht mixalbums, zoals de fabric presents van Danilo Plessow, maar ik zit daar nu weer eens na te luisteren en die plaat in is m.i. zowel qua opbouw als mixtechnisch vele malen sterker dan deze.

Nou, dit klinkt toch verre van slecht. Niet het type mix waarin nummers de tijd krijgen om open te bloeien, dat soort drum & bass is dit ook helemaal niet - en Chase & Status mixen dan ook in hoog tempo van junglebreak naar junglebreak. Hoewel ik liever een introspectieve liquid mix hoor, is dit op zijn tijd ook goed te doen, zeker als het zo wordt gedaan: de trackselectie is gepast, de vocalen worden slim over tracks heen getild, en de overgangen zijn allemaal feilloos. Alleen bij There for You tot en met Disaster valt een drietracks naar mijn smaak even te veel uit de toon qua stijl, maar verder is het gewoon consistent lekker.

Ik ga al jaren niet meer naar drum & bass feestjes, maar door deze weinig ambitieuze, maar met liefde gemaakte mix heb ik er voor het eerst in tijden weer eens nostalgisch aan teruggedacht. Leuk!

Een jaar of vijf, zes geleden ging ik kort met een Braziliaanse, die moest lachen toen ik zei dat ik gek was op dit album. Dit was muziek voor de oudere generatie, zei ze, iets wat haar ouders op zouden zetten.

Noem mij maar een oude ziel, want ik draai Jesus Cristo nog steeds vaak en met genoegen. Soulvolle samba, soms swingend, soms jazzy, en soms melancholisch, met hier en daar wat gospelinvloeden. De absolute prijsnummers zijn voor mij de opener en de afsluiter, maar er zit staat enkel zwak moment op. En wat een dijk van een stem had Cláudia hier zeg, een prachtig timbre en ze raakt alle noten met volle overtuiging. Die uithalen aan het einde van de titeltrack geven me na al die jaren nog steeds kippenvel!

Splendor & Misery is een conceptalbum waar je zo een paar A4'tjes over vol kan schrijven. Het verhaalt over het losbreken van Cargo № 2331, een slaaf die gevangen is op een ruimteschip. Na een grote opstand op het schip, die hem zijn 'vrijheid' oplevert, is 2331 de enige levende ziel op het schip, dat wordt gerund door een intelligente boordcomputer - die langzaam verliefd wordt op de gevangene. Het is een dystopisch concept dat duidelijke politieke implicaties heeft met betrekking tot de macht van technologie en maatschappelijke ongelijkheid, en dient om zowel de verontwaardiging erover als de drang om eraan te ontsnappen over te brengen: aan het einde kiest 2331 er niet voor om terug te keren naar de rest van de mensheid, maar om met zijn schip het wijde heelal in te vliegen.

Vorm en inhoud zijn perfect in evenwicht op Splendor & Misery, en dat komt zowel door rapper Daveed Diggs als door producers Jonathan Snipes en William Hutson. Door zijn delivery brengt Diggs over wie er aan het woord is - zo zijn de eerste gerapte teksten op het album de emotieloze, razendsnelle reacties van de computer op het begin van de opstand. De productie is hard, noisy, mechanisch en industrieel, maar nu en dan breken flarden van melodische, vaak duidelijk op de muziek van chain gangs geïnspireerde klanken door het oppervlak - en dan heb ik het niet alleen over de a capella stukken in Long Way Away en Story. Zo worden toekomst, heden en verleden op verschillende manieren verweven in en rondom het verhaal van Cargo № 2331.

Het concept van het album niet dient dus niet alleen als handige metafoor om politieke issues als technologie, geschiedenis en identiteit mee te bespreken, of als middel om clipping.s liefde voor sciencefictionliteratuur te ventileren; het verhaal past ook perfect bij de muzikale stijl van de groep. Allemaal leuk en aardig natuurlijk, maar klinkt het ook goed? Daar ben ik voor mezelf nog niet helemaal over uit. Het is niet de meest comfortabele muziek om naar te luisteren, dat is zeker, maar vaak blijken dat na intensief luisteren vaak juist de beste albums te zijn. Inhoudelijk en conceptueel is dit in ieder geval het meest interessante album dat ik tot dusver heb gehoord dit jaar.

Eén van de beste remix-albums (als in: een album met remixen van één bestaand album) die ik ken. Ook niet heel gek, aangezien het bronmateriaal één van de beste dnbplaten aller tijden is, en Commix een absurde lineup hebben weten te strikken voor de remixes. Dit zijn namelijk de crème de la crème van artiesten van hun respectievelijke genres, met op de eerste helft voornamelijk UK bass grootheden als Instra:Mental, Pangaea, dBridge (die met zijn remix van Belleview één van de dikste drum&bassplaten die ik ken aflevert), en Burial, en daarna meer 4x4 met o.a. technoremixes van Kassem Mosse, Marcel Dettmann, en Underground Resistance. Die laatste is eigenlijk de enige echte misser, en een score van 11/12, met een paar absolute toptracks (naast dBridge leveren ook Burial en Mosse fantastische re-interpretaties af) is zeldzaam en simpelweg een monsterscore voor een album in dit format.

Little Johnny from the Hospitul beter dan deze? Hou op, schei uit. Don't get me wrong, er staan een paar dijken van tracks op die instrumentale plaat (Gigaphet Epiphany ), maar dit album is gewoon met recht een dikke klessik. Kale maar toch unieke beats volgens El-P's recept, maar nog stukken minder spacey dan zijn latere werk waardoor het dichter bij de bron blijft en nog meer die authentieke hiphopfeel heeft. Tel daarbij twee rappers op die meer dan een uur rechttoe rechtaan doorrappen, met zowel thematieke diepgang als harde punchlines, et voila: een uniek album. Funcrusher Plus schippert bij mij de hele tijd in en uit mijn toptien - eruit omdat het een beetje veel van hetzelfde is en er naast 8 Steps, Vital Nerve en Last Good Sleep niet veel positieve uitschieters opstaan, en er dan weer in omdat het niveau van het gehele album zo constant en belachelijk hoog is.

Count Bass D is een sympathieke rapper met een relaxte flow en een zware stem. Ik maakte kennis met hem via (toen nog MF) DOOM's briljante Potholderz, waar ik hem altijd makkelijk mee vond komen met the villain. Dat dat nummer bovendien door de man zelf geproduceerd was zorgde ervoor dat ik zijn bekendste album Dwight Spitz kocht. Dat album heeft me tot op heden (ik had hem toevallig een maandje geleden weer eens op m'n telefoon gezet om te luisteren) niet volledig kunnen boeien.

De nummers Sandwiches en T-Boz Tried to Talk to Me, blijkbaar afkomstig van dit album (Pre-Life Crisis dus), hebben een totaal ander geluid dan de nummers op Dwight Spitz. Een stuk funkyer en melodischer. Dankzij het Hiphop Album van de Week Topic kom ik er nu dus achter dat hij deze twee nummers 7 (!) jaar voor Dwight Spitz maakte. Vandaar dat verschil dus. De instrumentaties op Pre-Life Crisis klinken alsof ze live zijn ingespeeld, en hebben inderdaad een heerlijk vol en jazzy geluid. De rustige stem en raps van Count Bass D, die hier overheen flowt met een Del-achtige speelsheid, past er over het algemeen goed bij. Zo nu en dan schakelt hij tijdens een nummer over op zingen, wat vaak goed (het eerder genoemde Sandwiches, Brown) maar soms ook slecht (Carmex, The Hate Game) afloopt. De teksten en de sfeer blijven lekker luchtig zonder al te melig te worden, de raps en beats zijn dik in orde en Count Bass D doet gewoon zijn ding. Het eindresultaat: een veel langer stukje dan ik van plan was te gaan schrijven. 4,0*

Ik heb deze alweer een tijd in mijn top tien staan, wat een meesterlijk album is het ook. Een constant belachelijk hoog niveau, near-perfect raps van Cise en Akin en heerlijk subtiele producties van Speck en Enoch... Hier valt haast niets op aan te merken. Haast, want er is een minputje, Fuck America, dat een beetje te amelodisch is en daarmee het enige moment is waarop ik het gevoel heb dat er 'iets niet klopt'. De subtiliteit van nummers als Arrow of God en Haze, waar je de beat voor een groot deel zelf bij moet bedenken, is ongeëvenaard .

Dikke shit, doordat de kwaliteit van de producties wat omhoog is gekrikt vind ik deze een pak beter dan de eerste plaat. Inspectah Deck outshinet Esoteric wel weer vierkant, maar dat mag de pret voor mij niet drukken. Dit is boombap over de gehele linie, alles van prima kwaliteit, maar mede dankzij de vette features springen World Premier, Ka-Bang! en Good Villains Go Last na enkele luisterbeurten voor mij boven het maaiveld uit.