Ik denk dat dit het beste is wat ik tot nu toe heb gehoord van billy woods. Die minimalistische, licht abstracte, tegendraadse, schurende producties passen gewoon perfect bij zijn vertellende, monotone raps. En er is nog zo veel meer uit te halen als ik eens de tijd neem om goed mee te lezen met de teksten - zeker aangezien er veel overlap zit tussen woods' thematische interesses en politieke gedachtegoed en die van mijzelf. Ik ga dat binnenkort nog eens even doen, maar durf Aethiopes wel al mijn eerste 4,5* van het jaar te geven.

Goeiemiddag wat een belachelijk album is dit weer geworden zeg. GOLLIWOG mag netjes naast Aethiopes en Hiding Places staan in de top drie beste albums van woods en komt daarmee binnen tussen absolute crème de la crème van het lopende muzikale millennium. Het is zware kost, dat zeker, zowel inhoudelijk als emotioneel als productioneel gezien is het allemaal niet makkelijk te verteren, en daarmee niet voor iedereen weggelegd, maar voor de liefhebber van abstracte en politiek geëngageerde hiphop is er simpelweg niets beters te vinden dan de discografie van woods. Met als één van de tekstuele hoogtepunten de volgende bars op Corinthians:

Zijn er nog meer mensen bij op 12 oktober in Tolhuistuin?

Dit is een enorm duister plaatje met een fikse nadruk op sfeer. De diepe bassen en zweverige samples worden nu en dan aangevuld met triphopbreaks, die eigenlijk over de gehele lijn on point zijn. Ik heb hem zojuist drie keer achter elkaar geluisterd tijdens het leren en het is voor dat doel zeker een fijn album. Verder zou ik hem aanraden als soundtrack van een nachtelijke (of nog beter: ondergrondse) treinreis, of om met je laatste energie aan te zetten als je net iets te dronken thuiskomt na een lange nacht vlak voor je KO gaat op bed. Wat dat betreft is de vergelijking met het gevoel dat ik heb bij Burial snel gemaakt, al is de muzikale stijl behoorlijk anders.

Weinig stemmen hier eigenlijk. Best een opzienbarende mix van pop uit verschillende decennia, met sterke maatschappijkritische, queer getinte teksten, zonder in te leveren aan muzikale kwaliteit. Ik leg hem niet erg vaak op, maar wanneer ik het doe merk ik hoe veel goeie ideeën erop worden uitgewerkt. Charcoal Baby is hier al maanden een hitsingle, maar met de tijd zou het hele album nog wel eens een flinke groeier kunnen blijken.

Misschien wel wat voor -SprayIt-, deze.

Wauw, Mané João...

Geweldige compilatie met Braziliaanse (post-)Tropicália. Niet zo goed als Tropicália: A Brazilian Revolution in Sound, maar dat mag de pret niet drukken. Ook op deze verzamelaar volgen hoogtepunten elkaar in rap tempo op.