Vette dromerige triphop. Zuigende, wollige beats met fijn verknipte, veelal akoestische samples, ratelende percussie en tinkelende belletjes en hihats. Ik heb Ardour ooit een 2,5* gegeven, maar als ik dit hoor moet ik die toch nog maar eens terugluisteren, want dit voelt alsof er iemand met zorg een pot honing in m'n oor leeggiet.

Ik ken van The Bug verder alleen London Zoo en In Blue, maar dit klinkt nog minimalistischer dan die toch al behoorlijk kale platen. De producties bestaan grotendeels uit fantastische diepe subbass, opgeblazen kicks, ratelende drums, en bergen reverb, aangevuld met dreigende synths die niet zelden doen denken aan de verschrikkelijke BWANNNGGGGG geluidseffecten die enorm populair zijn bij bioscoopfilms sinds Inception. Waar ik dit laatste in films meestal een irritante truc vind om de ervaring van de kijker te beïnvloeden, past het precies in het dystopische geluid dat The Bug kenmerkt. Het geheel is extra effectief als de rappers die beats gebruiken om hun pijlen te richten op politieke issues: Roger Robinson snijdt, zoals ThirdEyedCitizen al benoemt, een paar pijnlijke punten aan, waarbij het stukje uit de intro over de brand in de Grenfeld Tower de eerste keer flink bij me binnenkwam, en op Pressure gooit Flowdan daar nog eens een schepje bovenop:

Wait for the revolution, but the revolution can't start!
We are finna bloodclaat start it.

Fuck yeah. Bij mijn beoordeling laat ik altijd ook meespelen of je een album vaker dan één keer kan draaien. Hoewel ik in het verleden niet snel een album van The Bug van begin tot einde uit zou zitten, heb ik dat bij Fire de afgelopen dagen toch al een paar keer gedaan. Misschien is dit omdat het, zowel qua vorm als qua inhoud, perfect lijkt te passen bij dit moment in onze geschiedenis - en ik kan me zo voorstellen dat dit nog meer het geval is als je nu in Engeland woont. Be that as it may, ik denk dat ik nog wel even zoet ben met deze absolute knalplaat.

Dit is het nieuwe album van Martin Jenkins, die beter bekend is onder zijn alias Pye Corner Audio - en dan is 'beter bekend' nog sterk uitgedrukt, want de beste man is een schandalig ondergewaardeerde producer.

Jenkins heeft wel een erg typisch geluid, want een nummer van zijn makelij is meestal snel op gehoor te identificeren. We hebben analoog klinkende beats; duistere maar toch melodische synths; een volle, wollige productie; en dat dan vaak op een wat lager tempo dan vergelijkbare electronica (vaak zo tussen de 85 en 105 bpm). Dat klinkt niet heel specifiek, maar toch zou ik niet snel een artiest kunnen aanwijzen die net zo klinkt als Pye Corner Audio.

Dit album, dat hij uitbrengt als The House in the Woods, lijkt eigenlijk heel erg op zijn andere werk, met als belangrijkste verschil dat hij de nummers langer uitrekt en de beats volledig weglaat. Wat overblijft is dronende ambient, die door het gebruik van zijn kenmerkende synths toch een eigen, melodische kwaliteit heeft. Dat maakt de muziek des te geschikter als 'werkmuziek': de komende weken wordt dit mijn go-to album om op te zetten tijdens het lezen of schrijven.

Ik ben eigenlijk wel positief verrast door deze plaat. Het enigszins cheesy geluid van undun wordt achterwege gelaten (een Never heeft een vergelijkbare vibe als sommige tracks van dat album, maar is m.i. véél subtieler), en hoewel de composities van hot naar her vliegen vind ik dat het allemaal wel goed bij elkaar past. De (wéér) beperkte rol van Black Thought vind ik wel doodzonde, maar als je hem meer zou horen zou dat waarschijnlijk moeilijk te verenigen zijn met de experimentele geest van het album. De af en toe groteske uitstapjes naar noise, klassiek, rock, jazz, noem maar op, zijn gewaagd, maar het is niet zo dat die stukjes niet op het album thuis horen. Hetzelfde geldt voor de korte speelduur, die zorgt er eigenlijk alleen voor dat ik hem nóg een keer wil luisteren. Het is goed zo.

Wat een knappe plaat, dit American Intelligence. Veel en consistent beter dan andere platen van Parrish die ik heb, waarin naar mijn mening vaak een beetje te veel wordt doorgedreuteld. Dit is een twee uur durende oefening in trance-opwekkende grooves die ondanks de absurde lengte blijft boeien. Ik was nogal sceptisch na enkele reviews te hebben gelezen, zeker omdat die reviews schenen te insinueren dat je dit onder geen geding slecht kan vinden. Als zo'n 'Als je nu niet springt...' wordt ingezet krijg ik automatisch de neiging om te blijven staan, maar in dit geval spring ik gewoon lekker mee.

De laatste weken heb ik veel albums gedraaid uit de oudejaarslijstjes van blogs en websites, en de electronische muziek daartussen kwam nogal onbeduidend op me over. Zeker in contrast met de grijze middenmoot slaat deze hypnotiserende schijf (en als ik dit met zo veel plezier blijf draaien, zal ik wel degelijk het flinke bedrag opzij zetten om hem in die vorm in huis te halen) in als een bom. Een track als Fallen Funk, Cypher Delight of Be in Yo Self roept af en toe een binnensmondse "Shit!" bij me op. En waar Moodymanns magnus opus lang mijn elektronische favoriet van 2014 leek te worden, krijgt die op de valreep nog serieus te duchten van stads-, stijl- en generatiegenoot Parrish.

Zo op het eerste gehoor een erg leuke, eclectische DJ-Kicks, met veel liefde samengesteld. Met Theo Parrish kan je van tevoren wel optekenen dat het subtiel gaat worden, maar het is nog meer understated dan ik had gedacht. De jazz en funk zijn nooit ver weg uit de mix, die verder een beetje heen en weer schommelt tussen jazzy hiphopritmes, housebeats, en meer experimentele omlijsting. Wat dat betreft is de vergelijking met Kamaal Williams' DJ-Kicks, mijn favoriete aflevering in de serie de afgelopen vijf jaar, snel gemaakt, maar dit is allemaal weer net wat subtieler, en iets minder conventioneel. Af en toe zit er een moment tussen (zoals in Parrish' eigen The Real Deal, of de bombastische funkversie van Psalm 23) waarop naar mijn smaak de flow van de mix wel iets te ver wordt losgelaten, maar dat is een risico dat Parrish duidelijk graag neemt. Immers, zonder die risico's zouden sommige van de sterkere momenten (ik noem het polyritmische North End Funk, de raps over a capella instrumentatie op aGain, of het trippy Chasing Delerium) de tracklist nooit hebben gehaald. Je kan geen omelet maken zonder eieren te breken, zullen we maar zeggen.

Toumast Tincha is mijn favoriet, fantastisch sfeervol nummer. De intro, gebrekkig Engels incluis, maakt het af. Sowieso een erg fijn album van Tinariwen, hoewel het inderdaad niet al te vernieuwend is binnen hun eigen oeuvre. Sterker nog: sommige nummers lijken bijna een cover van hun eerdere nummers - zo is de melodielijn van Imidiwan Ahi Sigdim bijna identiek aan die van Imidiwan Afrik Tendam. Nou zou dat, gezien de vergelijkbare titels, best een bewuste actie kunnen zijn geweest, maar aangezien ik geen Touareg begrijp zal dat voor mij wel een raadsel blijven. Hoe het ook zij: dat kleine kritische kanttekeningetje neemt gelukkig niets weg van de luisterervaring, want ik zit ik weer bij elk nummer te genieten.

Na 14 jaar inactiviteit kwam de Braziliaanse supergroep Tribalistas, bestaande uit drie solo-artiesten met ieder een eigen indrukwekkende discografie, vorig jaar weer bij elkaar om nog eens een album te maken. Aangezien ik hun vorige plaat de afgelopen pak 'm beet twee jaar helemaal grijs heb gedraaid, verbaast het me dat dit me niet is opgevallen, en het verbaast me al helemaal dat hij nog niet eens op de site stond! Hebben we even met z'n allen liggen slapen zeg.

Dan over de muziek. Het is niet te horen dat we 15 jaar verder zijn, en in dit geval is dat geen aanklacht. De muziek van Tribalistas heeft voor mij namelijk geen directe concurrenten die hetzelfde doen, waardoor ik niet per se zit te wachten op enorme sprongen voorwaarts of opzij. Tribalistas (2017) had net zo goed Tribalistas II kunnen heten. Niet alleen qua stijl - rustige, volle, warme, op bossa nova rustende Braziliaanse popmuziek - maar ook qua kwaliteit (van de compositie, de uitvoering, en de productie) mag deze netjes naast de voorganger staan. Ik heb hem pas een paar keer gedraaid, maar net als bij de gelijknamige debuutplaat voelt het allemaal zo vertrouwd, zonder dat het gezapig, te eenvormig, of afgezaagd klinkt. Laagdrempelige MPB van de bovenste plank!

Ik ben dit album naar aanleiding van het nummer W.A.R., dat ergens op deze site (ik kan het nu even niet meer terugvinden) werd gepost, gaan luisteren, en ik moet zeggen dat ik erg tevreden ben. Waar dit losse nummer, met zijn lange speelduur, me na enkele luisterbeurten licht ging vervelen, past het perfect in de context van het geheel. Working Nights is namelijk een lekker zomers plaatje, waarvan de meeste nummers perfect geschikt zijn voor zowel een lome middag in de zon als een avondje rustig dansen in de langzaam afkoelende buitenlucht.

Als we gaan classificeren zou ik deep house inderdaad als primaire muzikale stijl noemen, maar die term dekt de lading van het album totaal niet. Er wordt namelijk, zoals hierboven al opgemerkt, gevist uit een hele rivierendelta van dansbare stromingen: soul, funk, disco, exotische volksmuziek, hiphop, tech house, om er een paar te noemen. Bij dit soort cross-over ondernemingen hangt het falen of slagen vaak af van de focus die nodig is om het tot een samenhangend geheel te breien. De artiest moet de samensmelting van stijlen niet als primair doel hebben, maar als middel om een mooie luisterervaring te scheppen. En in het geval van Working Nights lijkt Trus'me daar behoorlijk goed in te zijn geslaagd.