Fijne plaat, hoor, al is het nog even afwachten of ik hem nog vaak ga luisteren. Ik vermoed dat Tobar niet uit genoeg vaatjes tapt om het album als geheel boeiend te houden. Hij had het allemaal iets spannender mogen maken, zowel binnen de nummers op zich als over de hele lijn van het album. Desalniettemin staan er een aantal uitermate fijne tracks op, zeker op de wat meer uptempo eerste helft, die afsluit met het geweldige Otte's Denial.

Uitermate knap gemixte minimalplaat. Ik had van tevoren de tracklist al gezien en wist dat Rusty Nails eraan zat te komen, maar werd toch blij verrast toen die kenmerkende drums uit de mix naar voren kwamen.

Verder is dit muzikaal niet (meer) zo mijn ding, van die Duitse minimal techno, dus ondanks de overtuigende DJ-skills zal een echt hoog cijfer er helaas niet in zitten. Voor de liefhebber is dit echter zeker een must-listen.

Voor nu een 7,2/10.

Dit lees ik wel vaker op deze albumpagina, en dat was ook mijn eerste indruk.

Maar nu vind ik hem niet veel meer onderdoen voor RTJ2. Ook die plaat kwam gelijk goed binnen, maar moest even bezinken om me volledig te overtuigen. Dat bezinken begint ook deel 3 nu te doen. Ik denk niet dat ik hem ooit even hoog aan zal slaan als zijn voorganger, maar zeker als ik deze op hoog volume afspeel over een goede koptelefoon of goede speakers wordt het me weer duidelijk hoe on point de productie is. Tel daarbij op dat de laatste twee tracks onbeschrijfelijk goed zijn (Thursday in the Danger Room had zo een hoogtepunt op El's laatste solo-album kunnen zijn, en die beatswitch in Report to the Shareholders doet niet veel onder voor die op Don't Die), en ik ben definitief overtuigd.