Er staat misschien geen klassieker als Blood on Me op, maar als geheel album maakt dit na een paar keer luisteren meer indruk dan het al knappe Process. Net als op de voorganger is de productie fantastisch, en het is een teken van het vakmanschap van Sampha dat hij die, als ik de credits mag geloven, grotendeels zelf gedaan - met hulp van enkele co-producers, waaronder de Spaanse topproducer El Guincho. Maar Sampha's unique selling point blijft zijn prachtige stem, en ondanks dat de producties uit gevarieerde vaatjes tappen - we horen jazzy drumrolls, snares en subbasshits die aan trap doen denken, en af en toe zelfs een drum & bass ritme - blijft die stem op ieder nummer fier overeind. Mooi!

Strak album, fijn geproduceerde electro / ambient techno / neopsychedelica. Zoals de titel en de puike hoes al suggereren heeft de muziek een nachtelijke esthetiek, met vaak veel subbass, mooie analoge synths die veel ruimte in het midden laten, en subtiele hi-hats en percussie. Ik noem het overigens wel techno, maar echt beuken doen de nummers nooit, op enkele momenten na (4.44!) hebben ze ook totaal niet de intensiteit van clubmuziek, maar omdat er toch een lekkere drive in zit zouden de meeste tracks in de handen van de juiste DJ totaal niet misstaan op de dansvloer. De vergelijking met zijn land- en generatiegenoot John Talabot is snel gemaakt, qua stijl zou elke track ook zo in een set van hem passen, maar dit vind ik zelf duidelijk beter dan wat Talabot de laatste jaren heeft uitgebracht.

Dankzij de wat kortere duur van de nummers werkt het ook best goed als een album (vaak toch een kanttekening bij beatgeoriënteerde elektronische muziek). Voor nu wel een dikke 7,5 waard van mij.

De muziek van Session Victim is gewoon altijd dik in orde. Deep house met wat downtempo en acid jazz, nooit al te spannend of schurend, maar ook nooit te plat of simpel.

Two Crowns was één van mijn favo tracks van vorig jaar en deze nummers komen daar niet bij in de buurt, maar nog steeds een prima vijftal.

Top-EP dit. De opener is voor mij het absolute hoogtepunt. Die acid bassynth en dubby stabs gaan nooit vervelen, en de opbouw waarbij laagje voor laagje de intensiteit een paar graden wordt opgeschroefd is om van te smikkelen. Die 7 minuten vliegen steeds weer voorbij, maar als ik de verleiding kan weerstaan om hem niet nog een keer op te zetten zijn de twee nummers erna, met die fijne retro dream house vibes (misschien ook wel wat voor trebremmit dus), perfect om mee af te koelen.

Bizar goed album van Shlohmo. Ik kende hem als een producer in het grensgebied van hiphop, downtempo en dubstep, die gepolijste producties met getwitchte vocale samples aflevert, maar op dit album gaat hij veel verder dan dat. Shlohmo is volwassen geworden.

Dark Red is ruw, duister, korrelig, bedachtzaam, uitdagend, en in de combinatie van die associaties met een nadruk op zware synths echoot inderdaad het werk van Andy Stott. Toch is Burial de naam die het meest blijft hangen als ik dit album luister. Net als Untrue bloedt deze plaat melancholie, lijkt het weer tijdens het luisteren druilerig te worden, en biedt het een volstrekt eigen kijk op moderne elektronische muziek. Shlohmo zoekt zijn inspiratie echter in andere hoeken: zo wordt er naast dubstep, triphop en gruizige techno ook geregeld geflirt met drum & bass. En waar ik bij veel abstracte electronica net een elementje van melodieuze spanning mis, valt er ook op dat vlak genoeg te beleven.

Zo valt alles precies op zijn plaats; Shlohmo maakt met Dark Red een dijk van een plaat, waarmee hij zijn vorige werk ver voorbijschiet. Al bij de eerste luisterbeurt greep het album mijn aandacht, en die greep is de afgelopen maanden alleen maar sterker geworden. Vol spanning kijk ik uit naar zijn live-optreden, met band, komende vrijdag in Bitterzoet!

De afgelopen jaren ben ik steeds zuinig geweest met mijn 4,5* stemmen, maar dit gaat alweer mijn vierde van het jaar worden. Zou de verergerde sociale isolatie het beste uit de artiesten naar boven halen? Ben ik beter geworden in het vinden van goede muziek? Of heeft goede muziek een beter bereik? Speelt de ouderdom mij nu al parten, en ben ik daardoor (of om andere redenen) minder kritisch geworden? Joost mag het antwoord op deze vragen weten, maar wat ik wel weet is dat deze nieuwe Skee Mask, alias van de Beierse Bryan Müller, mijn 4,5* met gemak verdient.

Zoals hierboven al opgemerkt is Pool niet zo zorgvuldig samengesteld als Compro - het heeft niet die spanningsboog, het is wat minder een 'album' - maar iedere track hier is zo allejezus goed. Het is gevarieerd zonder te bevreemden, puntgaaf afgemixt, en hoewel ik muziek op deze hoge BPM meestal niet te lang trek, kan ik hier zo twee uur lang naar blijven luisteren. Daarbij komt: juist omdat het niet per se een album is met kop en staart, is het totaal geen verplichting om het hele album te luisteren, en kan je het ook gewoon fragmentarisch tot je nemen. Wat dat betreft (en vergeef me de pretentieuze parallel) zou ik het haast vergelijken met een boek van Deleuze & Guattari: het is prima om het op een willekeurig moment open te slaan, een stukje te lezen/luisteren, er iets uit te halen, en het weer weg te leggen.

Ik ben benieuwd of orbit dit nog steeds wat te vlak vindt, want die vond (en m.i. terecht) dat Skee Mask op Compro wat meer mocht "uithalen naar duistere contrasten". Hoewel Müller dat misschien niet per se doet, kleurt hij hier wel duidelijk verder buiten de lijntjes, en vind ik dit ook op dat vlak een stap vooruit vergeleken met zijn toch al behoorlijk goede vorige plaat. Waar orbit ontegenzeggenlijk gelijk in had was dat Skee Mask uitblinkt in het spelen met contrasten, en wat dat betreft heeft hij zeker geen concessies gedaan. Misschien is het ook wel dat spelen met de contrasten in ruimte, temperatuur, en licht, contrasten in emotie en intensiteit, waardoor dit album in dit turbulente jaar (zowel voor mij persoonlijk, als voor de mensheid in het algemeen) zo mooi op zijn plaats valt.

Vorige week zette ik Pool nog op plek 7 in mijn voorlopige top 10 van het jaar, maar na er de afgelopen dagen wat meer tijd mee te hebben doorgebracht zou hij daar op dit moment waarschijnlijk op één of twee terecht komen. En dan knijp ik toch mijn handjes dicht dat we in dit klotejaar op zulke fantastische nieuwe muziek worden getrakteerd.

Space Ghost heeft zijn niche gevonden (dream house) en blijft daar gewoon onverstoord nieuwe muziek in produceren. Dat is zijn goed recht, zeker aangezien er volgens mij amper nieuws in die stijl wordt uitgebracht, en bovendien klinkt het ook nog eens verdomde lekker. Iedere track op deze EP is heerlijke trage deep house met doffe kicks, funky basslines, en sfeervolle pads, en weet tegelijkertijd retro, modern, en tijdloos te klinken.

Voor mij heeft Space Ghost zich hard opgewerkt tot een persoonlijke favoriete producer: vorig jaar had hij met zijn remix van Brijeans Angelo een toptienwaardige single, het jaar daarvoor een toptienwaardig album met Private Paradise, en de kans is groot dat deze hoog in mijn top 10 EP's van 2024 eindigt.

trebremmit, ook deze is dus weer de moeite waard!

Lekker album inderdaad trebremmit, dank voor de tip! Echt die dream house sound, al is de scheidslijn tussen house en ambient vaak ver te zoeken. Je hoort wollige synths, mooie arpeggio's, en lichtvoetige percussie, maar op Inner Focus na hebben de nummers helemaal geen kicks, of de kick zit zo ver achter de bas weggestopt dat je hem bijna niet meer hoort - zoals op Time Station en de titeltrack (wat denk ik mijn favoriet is). Het resultaat is heerlijk rustgevend, erg geschikt voor op de achtergrond van een zwoele zomeravond.

Ik heb hem nu een paar keer geluisterd, en ik moet zeggen dat ik Lord Steppington moeilijk te beoordelen vind. Aan de positieve kant: bijna alle beats zijn trouw aan het Alchemist-geluid, en daardoor passen ze erg goed bij de raps van Evidence. Omdat Ev met zijn raps eigenlijk niet een heel album kan dragen, vind ik dan, is het goed dat ze hebben gekozen voor een hele rits aan gastartiesten, die bovendien ook goed passen bij de producties. Helaas krijg Alchemist ook flink wat tijd achter de microfoon, en dat had van mij niet gehoeven. Hij zal het zelf vast heel aardig vinden klinken als hij in de studio voor zich uit zit te mompelen, maar ik word er niet warm of koud van. Verder vind ik het jammer dat het niveau van het album niet overal even constant is. De track met Fashawn vind ik bijvoorbeeld vooral irritant, terwijl de bonustracks juist heel sterk zijn. Vooral de productie van String Cheese, briljant! Dubbele gevoelens dus: er had nog flink wat aan dit album geschaafd mogen worden, maar echt ontevreden ben ik er niet over.

Prima mixalbum, hoor. De rode draad is funk, maar die wordt in de eerste helft gelegd via allerlei andere genres als soul, jazz, lounge, en electro, om in de tweede helft uit te monden in een pure funky housemix, met als climax de evergreen Venus (Sunshine People). Het is niet allemaal helemaal mijn ding, en af en toe wat amateuristisch gemixt, maar zeker op basis van de tweede helft toch wel een dikke aanrader.

Nou Sven, ik kan me voorstellen dat je deze minder vindt dan Eigen Wereld maar straightforward? Niet inventief? Niet rijp? Luister nog eens naar de beats van Tot Zo (hoe die erin knalt bij 'Starship Enterprise' ), Slangenleer, Laatste Dagen / Vrij en Goeiedag Verder, misschien verander je dan nog van mening. Ik ken geen andere producer die beats met een dergelijke sound kan bakken, en dan zo heerlijk afgewerkt: de beats zijn nergens eentonig en worden mooi aangevuld met subtiele ornamentjes. Bovendien vind ik dat Sticks zijn kans op een plek in de spotlight hier met beide handen aanpakt, vooral qua stemgeluid is hij hier op zijn toppunt.

'Beter neem ik rappers hun eten want ik hoor geen honger.'

Dit is een prachtig albumpje. Verstilde kwestbare singer-songwritermuziek met mooie kleine composities. Nou niet echt het soort muziek waar ik snel op af kom, maar mits zo subliem uitgevoerd als hier heeft het zo zijn aantrekkingskracht. Sumie's sprookjesachtige stem wordt vaak alleen begeleid door een akoestische gitaar of een piano, en meer instrumentatie zou ook alleen maar afbreuk doen aan de breekbare kracht van de liedjes. Het enige minpunt is eigenlijk dat het album zo snel afgelopen is.

Het is grappig hoe ik met Survival in aanraking ben gekomen: ik ken hem namelijk als Steve Kielty, kandidaat van het amateurkookprogramma Masterchef UK (jaargang 2017). Vanwege de sympathieke rust die hij uitstraalde, en de inventieve en technisch hoogstaande gerechten die hij kookte, werd Steve al gauw mijn favoriete deelnemer van het seizoen. Masterchef spoiler: uiteindelijk wist hij de finale te bereiken.

Naarmate het seizoen vorderde werd er benoemd dat hij producer en geluidstechnicus was, wat mij natuurlijk nieuwsgierig maakte naar de muziek die hij maakte. Ik wilde echter niets opzoeken, uit angst om voorbarig de uitslag van de competitie te zien, maar mijn nieuwsgierigheid werd alleen maar groter toen ik in het programma een poster voorbij zag komen van een feestje van Metalheadz. 'Onze' Steve maakte dus drum & bass, en als klap op de vuurpijl draaide hij op feestjes van het meest prestigieuze label in het genre!

Na een paar tracks te hebben gedraaid van Survival was ik gelijk onder de indruk: de technische vaardigheid en de aandacht voor detail die Steve in zijn kookkunsten liet zien waren geen toevalstreffer, want die zijn ook te horen op de muziek die hij ons voorschotelt. Nu heb ik zijn debuutalbum net zitten luisteren, en zoals wel vaker heeft tuktak het hier volledig bij het juiste eind: diepe, strakke, repetitieve drum & bass. Mooi afgewerkte producties, effectief gebruik van samples en effecten, niet al te veel poespas, en meedogenloos doordenderende drums. Zo heb ik mijn drum & bass graag.