Kan me wel een beetje vinden in bovenstaande dat het album vanuit het brein is geschreven, maar dat houdt het bij mij niet tegen om ook het hart te raken. Met de composities is imo weinig mis. De lengte van het album had wel korter gemogen, dan had dit voor mij een 5 sterren album kunnen zijn. De eerste vijf tracks aangevuld met Porno en Afterlife had een heel eind gekomen.

Reflektor was een van de weinige tracks die mij bij de eerste luisterbeurt al beviel en nog steeds bevalt. Fijn dat ie zo lekker lang duurt!

We Exist en Flashbulb Eyes spreken me tekstueel erg aan en bij Here Comes The Nighttime zorgt de verandering in tempo ervoor dat ik niet stil kan zitten.

Normal Person ook tekstueel erg sterk en ligt in het verlengde van We Exist.
When they get excited, they try to hide it
Look at those normals go
If that's what's normal now
I don't want to know

De composities die volgen tot aan Porno vind ik niet slecht, maar wel minder dan de rest en ook niet allemaal goed bij elkaar passen.

Met Porno en Afterlife volgen voor mij dan wel zo'n beetje mijn 2 favoriete nummers van Arcade Fire.
Porno:
You can cry, I won’t go
You can scream, I won’t go
Every man that you know
Would have run at the word go
Little boys with their porno
Oh, I know they hurt you so
They don’t know what I know

Afterlife was nooit een echte favoriet van me tot het concert op BKS. Alleen de eerste zin al;
Afterlife, oh my god, what an awful word

Met de afsluiter heb ik dan weer erg weinig.

Door BKS van net aan een 4,0 naar een ruime 4,0. Echter teveel net niet nummers om hoger te kunnen scoren.

Dit waanzinnige album heeft een plekje in mijn top 10 verdiend.

Stukje van een review ergens vandaan;

Big Brave's Au De La resists categorisation much more than it fits into one genre. The Montreal trio combines elements of Björk, Neurosis, The White Stripes, and Sunn O))) into a cohesive whole; but this whole is an ever evolving and challenging sonic mass. Although Au De La is far from an easy listen, it's also endlessly rewarding.

Kan me hier wel in vinden, met name in de laatste zin.

Je moet imo toch wel een enorme zuurpruim zijn wil je de moeite nemen om hier te gaan klagen over simpele en kinderachtige teksten.

Vind zelf de benadering in een track als KKK bitch weer eens wat anders dan te lopen klagen over discriminatie. Gewoon vol in de aanval op een leuke, creatieve manier. Momma's gotta Die Tonight lijkt Eminem aangezet te hebben tot het schrijven van Kim en tracks 2,4 en 15 zijn leuke anthems. Na dit album 1 keer geluisterd te hebben, weet je in ieder geval voor altijd wie het zijn.

There Goes The Neighborhood en The Winner Loses hoor ik toch echt als klassiekers en Evil Dick is zo slecht dat het gewoon heel goed is. Al met al uitstekend album en leuk dat ze in Nederland de zalen nog steeds vol krijgen. Halfje erbij.

Ik ben geen echte kenner, maar heb The Chameleons een paar weken geleden gezien.
Burgess heeft geen bierbuik, hanteerde verschillende gitaren, was woord voor woord te verstaan en haalde elke noot. Verbazingwekkend goed en zeker geen vergane glorie.
Vroeger was alles beter zeker....

Where are you? was live wel te pruimen.

Dit geluid hoor ik wel vaker (zeker van jou bij ieder album na de break ) en mede daarom wil ik ook eens een ander geluid laten horen.


Ik vind LYSFLATH in de loop der jaren toch wat minder worden. En het laatste stuk van dat album wordt vaak aangeduid als minder sterk dan de rest.
Yanqui is imo veruit de saaiste worp.

Bij God's Pee At State's End valt voor mij alles op z'n plaats en Behemoth is één lange trip die voor altijd door mag gaan. Dat is ook zo bij het vinyl waar de naald in de groef blijft en de klokken blijven luiden. Neem daarnaast nummers als Anthem For No State, Mladic en de hele c-kant van dit album en dit gezelschap is sterker dan voor de break.

Hier begint alles ook steeds meer een plekje te krijgen. De c-kant van het vinyl bestaat overigens uit Broken t/m Grey.
De d-kant bevat een drone die volgens mij niet op de cd staat. Erg fijn.

Zoals ik al vermoedde, gaat het niet goed komen tussen mij en dit album. Wat mij betreft de eerste mispeer van Henny. De stijl mag dan niet heel veel verschillen van de voorganger, maar het niveau is wat mij betreft een pak minder.

Met Hier is het goed, Twente of Drenthe en Nooit meer naar Brabant bevat dit album voor mij 3 echte draken. Daarnaast spreken weinig nummers me tekstueel aan en mis ik ook wat scherpte en cynisme op dat gebied.

Ook de nummers die ik wel kan waarderen (Spelen met Vuur, Zelfs de Wind, Alles is Anders, Even niet bewegen) zouden het niet redden mocht ik ooit een verzamelaartje branden.

Wat mij betreft de teleurstelling van het jaar.

Wellicht ben ik het met je eens, maar bij zo'n grote band hooŕ je dit, naar mijn idee, wel goed toe te lichten.

Het gebeurt mij regelmatig dat ik een groep/artiest aan de kant zet omdat ik het niet kan waarderen, maar dat ik het toch om de zoveel tijd weer probeer. Waarom schrijf ik het ene album na 3 luisterbeurten af en het andere pas na 10 of meer? Geen idee, maar wat ben ik blij dat ik JD zoveel kansen heb gegeven, want deze week is het gebeurd. Voor de zoveelste keer vond 'The Best Of' de weg naar mijn stereo. Op dezelfde dag zag ik beide albums liggen voor 5 euro het stuk. Toch maar meegenomen. En ingeslagen als een bom!

Eerst deze beluisterd omdat ik dacht dat ik daarmee de chronologische volgorde aanhield. Onbewust misschien vanwege de instrumentatie, die (naar mijn gevoel) meer aanwezig is op UP en dat ik aannam dat ze zich zo 'doorontwikkelden'. Voor mij echter niet positief, want hoewel ik UP ook goed kan hebben, vind ik deze hier nog beter. De emotie is hier voor mij meer voelbaar.

Het openingsnummer is het enige nummer dat mij vanaf de eerste luisterbeurt meteen aansprak. Had hier altijd een beeld van Tom Waits bij de ingang van een freakshow. Muzikaal gezien naar mijn idee best veel afwisseling op dit album. Hele trage nummers (The Eternal), dansbare nummers (Heart and Soul, Isolation) en meer rock (opener en Colony). Maar eigenlijk gewoon een compleet eigen stijl.

Ook de teksten er maar eens bijgepakt. Hoewel ik niet alles meteen begrijp kan ik op dit album geen lichtpuntje ontdekken. Een soort zwart gat waarvoor sommigen misschien moeten oppassen die niet al te sterk in hun schoenen staan. Hoewel het erg lekker gaat in mijn eigen leven vind ik het soms heerlijk om even te doemdenken over de grote, boze buitenwereld.

Tijdens het schrijven van dit stukje het hele album afgespeeld wachtend op een minder goed nummer, maar die staan er voor mij niet meer op. Zet m nu op 4,5 ster, maar zou weleens kunnen uitgroeien tot een top 10 album.

Jammer dat deze man zo weinig voorbij komt in de media en op de radio. Wat mij betreft één van de aller grootste in de Nederlandse muziekscene.

Nummers als Kalverliefde, Waarom huil je nou, Levenslang, Pa etc. staan op eenzame hoogte.

Op vakantie met het gezin draaide ik een keer 'Als je ooit weggaat' in de auto. Onze tienerdochter kon niet meer stoppen met huilen. Dat is muziek.

Vorig jaar gezien in Utrecht. Ik had er niks mee. De beste man had veel te harde uithalen op niks af en persoonlijk hou ik er niet van als er na ieder nummer grappig gedaan moet worden. Uit pure nieuwsgierigheid deze toch maar eens een eerlijke kans gaan geven.

Afgelopen maanden èn komende maanden heel veel optredens in Nederland en iets verder weg....

Na het geweldige debuut dusdanig teleurstellend dat ik mijn kaartjes voor Paradiso van de hand heb gedaan. Jammer.

Heb hier een beetje hetzelfde 'probleem' als met de pas aangeschafte Best of CD van Red Lorry Yellow Lorry; het duurt wat te lang en wordt daardoor wat vervelend. Haal je door beiden de bezem tot een lengte van zo'n 45 minuten, blijft er een ijzersterk album over. Bij RLYL is dit makkelijk op te lossen door studio album Talk About The Weather aan te schaffen. Hier is dat lastiger; een versie zonder bonustracks schijnt lastig te vinden te zijn, bovendien zijn dat over het algemeen de sterkste tracks.

Het album begint goed met sfeermaker Music For Someone en het daarop volgende Discovery. Heb vergelijkingen met JD, SM en CA voorbij zien komen, daar wil ik The Cure aan toevoegen (Life By The Sea).

Niet alleen de lengte en de hier en daar te dunne productie doen afbreuk aan het geheel, ook de hoorbaar verschillend aangepakte wijze van produceren. Zo gaat bij de overgang van White Shadow naar Calcutta (ijzersterke track), het volume ineens behoorlijk omhoog.

This is Harmony doet me dan weer aan JD denken (niks mis mee) en ik merk dat dit album bij mij waarschijnlijk nog niet is uitgegroeid. Het bevalt eigenlijk steeds beter. Dat heb ik eigenlijk met heel veel new wave. Het speciale aan Nightshift heb ik nog niet echt gehoord, maar I Wish I Could en The Astronaut bevallen wel.

Al met al een album dat nog wat meer aandacht van mij verdient en toch ook wel iets meer users zou moeten kunnen bevallen. Voor nu 3,5 ster.

Wel een verhoging waard naar 4,0* sterren, zij het net aan. Eindconclusie voor mij; voor The National begrippen een redelijk album, vergeleken met zo'n beetje al het andere een zeer goed album.

Ze hebben gisteravond 20 nummers gespeeld waarvan 6 van de laatste worp, dus dat komt vast goed.

Na zo'n lange tijd toch een kleine tegenvaller. Heel veel bekende geluiden, maar geen instant classic te vinden zoals op de voorgangers.
Ga ze live zien in het Slachthuis. Altijd een feestje. Dit album gemixt met nummers als Lover, Ecstasy, Running with the Beast, Juggernaut levert zeker een fijne avond op.