menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van aERodynamIC. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019

The Red Devils - King King (1992) 3,5

gisteren om 18:47 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Billie Holiday - Lady in Satin (1958) 5,0

afgelopen zondag om 17:13 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Methyl Ethel - Triage (2019) 3,5

afgelopen zondag om 10:07 uur

stem geplaatst

» details  

J.S. Ondara - Tales of America (2019) 4,0

afgelopen zaterdag om 13:30 uur

Zoals zo vaak trekt een hoes mijn aandacht. Bij Tales of America was dat dus weer eens het geval. Dan is het tegenwoordig zo eenvoudig als wat om online wat nummers te vinden, en deze waren al genoeg om met heel veel nieuwsgierigheid hiernaar uit te kijken.

J.S. Ondara ging zijn dromen achterna. Afkomstig uit Kenia, terechtgekomen in Minneapolis, leerde hij zichzelf zingen, spelen en componeren met Jeff Buckley en Bob Dylan als inspiratie. Een wonderlijke combinatie zou je haast zeggen. Niks soulplaat (alhoewel de man dat wel degelijk bezit) of Minneapolis sound, maar folk waar de akoestische gitaar de opvallende zang ondersteunt. Want opvallend is het zeker. Even is er de vertwijfeling of je nu naar een man of vrouw aan het luisteren bent. Tracy Chapman is een naam die bij iedereen te binnen schiet en dat is niet heel onterecht. Niet eens zozeer zijn zang (Ondara zingt hoger), maar de nummers en de sfeer zelf ervan.

Tales of America gaat nog over de 'good old American Dream'. Hij is er blijkbaar nog. Misschien maar goed ook in deze verwarrende tijden. J.S. Ondara komt in elk geval met een puur album, waar je makkelijk snel verliefd op kunt worden. Ongetwijfeld zit er meer in en komt er ooit een perfect album, helemaal in balans, maar misschien is het ontbreken daarvan juist wel de charme van dit debuut. Je hoort een artiest die nog een beetje zoekende is en dat maakt het voor mij juist mooi.

» details   » naar bericht  » reageer  

Beirut - Gallipoli (2019) 3,5

afgelopen donderdag om 21:51 uur

Gulag Orkestar was in 2006 een heerlijke kennismaking met Zach Condon, ofwel Beirut. Het had iets verfrissends en paste zeker qua opvallende zang helemaal in mijn voorkeursstraatje.
Een jaar later was het wederom raak met The Flying Club Cup.

En eigenlijk was alles wat daarna verscheen (inclusief EP's) meer dan de moeite waard, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar nauwelijks nog naar luister, in tegenstelling tot de eerste twee albums.

De titeltrack Gallipoli wist mijn aandacht in elk geval voldoende te vangen om toch wel uit te kijken naar de release van dit vijfde album alweer. Deze keer klokt het niet een half uur zoals de vorige twee, maar drie kwartier. Genoeg om te blijven boeien. Te veel Beirut is en blijft ook wel weer een soort opgave.

Gallipoli blijkt een uitstekend album, maar weet me niet echt te verrassen. De sound is inmiddels zo herkenbaar. En gek genoeg weet het me vooralsnog ook nog niet helemaal in een enorme hoera stemming te brengen, iets wat ik vooraf wel verwacht had. Misschien toch een beetje Beirut-verzadiging?! Het zou kunnen natuurlijk. Of misschien moet ik dit gewoon echt heel veel gaan draaien. Het kan ook liggen aan het feit dat ik er wat vullers op ontwaar. Niet alles is even schitterend als de titeltrack of I Giardini (prachtnummer!).

Het is zeker een mooie aanvulling op al zijn voorgaande albums, maar de nieuwigheid is er een beetje vanaf en daarmee ook de betovering. Desondanks is het zeker wel genieten en blijft Beirut een bijzonder apart geluid hebben waar je wat mee hebt of niet.

» details   » naar bericht  » reageer  

RY X - Unfurl (2019) 4,0

afgelopen donderdag om 17:56 uur

Het eerste album van 2019 waar ik echt naar uitkeek is dan eindelijk een feit: Unfurl van RY X. De redenen hiervoor waren een heerlijke EP in 2013, een fantastisch debuut in 2016 en een schitterend optreden in Carré (27 februari 2018).

De vraag is dan: gaan die hooggespannen verwachtingen ingelost worden? Ik vind RY X namelijk wel typisch zo'n artiest waar ik even helemaal 'verliefd' op ben en waar het daarna snel wegebt. Draai ik het debuut nog vaak? Het debuut waar ik in de zomer van 2016 maar geen genoeg van kon krijgen? Nou nee. Enorm uitkijken naar Unfurl dus, maar wel met de nodige twijfel of het wederom zo enorm bij me aanslaat.

Het is in elk geval weer fijn wegzweven op de 13 nummers die te horen zijn op Unfurl. De melancholiek druipt er vanaf zonder dat het klef of stroperig wordt. De falset van Ry Cumming doet z'n werk goed, strijkers en piano vormen regelmatig een prettige basis en de elektronische toevoegingen maken het af.

Nou kom maar op met wederom een 4,5*. Dat is nu toch niet het geval. Is de timing van het album misschien verkeerd (ik genoot de vorige keer namelijk volop van de zomerzon in combinatie met die schitterende nummers van Dawn)? Is het dan toch ietwat meer van hetzelfde? Ontbreekt het aan opvallende uitschieters (Unfurl is namelijk vrij constant)? Ik ben er nog niet achter.

Het is wederom schoonheid troef, maar de enorme glans is er een klein beetje vanaf op dit moment. Het kan nog komen uiteraard en ik mopper zeker niet: want Unfurl is een waardige opvolger van Dawn. De man is populairder dan ooit en zijn nummers vormen een heerlijk moment vol rust. Die zomer komt er nog aan, en in de late uurtjes werkt dit sowieso wel weer.
Een prima tweede album dus. Een klein beetje minder verliefd en nu juist een voorkeur voor de meer 'uptempo' nummers.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sarah McCoy - Blood Siren (2019) 4,0

afgelopen woensdag om 22:27 uur

Een stem die al snel weet te raken door het rauwe randje, en het bijna klassieke pianospel maakt het af. Dat laatste is niet zo gek, aangezien McCoy een klassieke opleiding heeft genoten.

De sfeer is duister, maar door de piano blijft er toch een wat lichte toon in zitten waardoor je het album goed kunt uitzitten. Kleine details maken het spannend.

Niet iets wat je elke dag makkelijk opzet, maar wel zeer boeiend. Qua zang moet ik af en toe denken aan een ingetogen Adele (ja, dat zal wel weer tegen het zere been van puristen zijn, maar ik hoor het er af en toe toch wel in) en soms een klein beetje Kovacs. Door de setting van de nummers zal niet iedereen het zo ervaren.

Het zegt verder niks over de richting waarin je dit moet zoeken. Het is namelijk best lastig om dit goed te duiden. Blues noir duikt regelmatig op.... ik weet niet... voor mij weer wat misleidend. Soul? Mwoah. Je het ademt soul, maar het past niet in het hokje.
Een nummer als Someday doet mij denken aan de sfeer in films van Tim Burton.

Dat is waarschijnlijk het mooie van Blood Siren: niet echt goed te categoriseren, terwijl het toch ook niet vreemd aanvoelt. Een bijzondere prestatie. Bijzonder album!

» details   » naar bericht  » reageer  

Prince - Musicology (2004) 4,0

afgelopen woensdag om 21:01 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Sons of Kemet - Your Queen Is a Reptile (2018) 4,0

9 februari, 00:17 uur

stem geplaatst

» details  

Bobbie Gentry - The Delta Sweete (1968) 3,5

7 februari, 23:40 uur

stem geplaatst

» details  

Mercury Rev - Bobbie Gentry's the Delta Sweete Revisited (2019) 4,0

7 februari, 23:36 uur

stem geplaatst

» details  

The Delines - The Imperial (2019) 3,5

6 februari, 18:41 uur

Voorgangers Colfax en Scenic Sessions laten zien dat The Delines het op Musicmeter goed doen met uitstekende beoordelingen.
Nu Kacey Musgraves hip en happening is zou het misschien ook de deur voor dit gezelschap wat verder open kunnen zetten. Want country, met in dit geval een warme soul-saus, zou het goed moeten kunnen doen op dit moment. Maar eigenlijk is er geen enkele reden om te vergelijken, buiten het feit dat er in beide gevallen sprake is van een dosis country (en dat begrip is nogal ruim).

Middernacht-country-soul is een term die ik ergens voorbij zag komen. Niet heel slecht lijkt me. De lome sfeer is er zeker verantwoordelijk voor en de blazers zorgen voor de soul. Als ik echt wil vergelijken kom ik zelf uit bij een artiest als Lambchop. The Delines zorgen dat je al snel een zeer aangenaam gevoel krijgt van hun nummers.

Toch schuilt daar voor mij wel een beetje een gevaar in: ik moet een beetje mijn best doen om er echt serieus voor te gaan zitten en alles op me in te laten werken. The Imperial kan vrij gemakkelijk wat naar de achtergrond glijden, en dan gaat de boel makkelijk aan me voorbij. En misschien mis ook wat scherpe, spannende randjes. Het is wellicht net iets té fraai, maar ach, daar komt Kacey ook mee weg. Dus lekker veel blijven draaien en goed op me laten inwerken: gaat vast nog een hoop fraais opleveren.

» details   » naar bericht  » reageer  

Angelo De Augustine - Tomb (2019) 3,5

6 februari, 18:40 uur

Ondanks dat ik Swim Inside the Moon niet helemaal goed trok was ik toch wel erg benieuwd naar het nieuwe album Tomb. Asthmatic Kitty Records is toch een label om niet te negeren en vergelijkingen met Sufjan Steven, Elliott Smith, Bon Iver of Nick Drake zijn aan mij wel besteed. Goed, de voorganger stelde me ondanks dat alles wat teleur, maar mijn gevoel zei ook dat de 'badkamer-opname' daar ook wel een rol in speelde.

In de herkansing dus met Tomb. Als Sufjan toch nog andere artiesten op dit label werk wil laten uitbrengen moet er toch iets zijn dat mij ook weet te triggeren, of is het toch die grote naam die te misleidend werkt?!

Duidelijk is dat de productie op Tomb beter is. Logisch zou je ook wel kunnen zeggen; daar was niet heel veel voor nodig. Opener Tomb zorgt ervoor dat ik niet afhaak. Het klinkt een stuk prettiger dan alles op Swim Inside the Moon en het tweede nummer All to the Wind klinkt veel frisser. Thomas Bartlett (Doveman) zal ongetwijfeld een grote rol hierin spelen. Hij zorgt voor een opener geluid en laat details beter tot zijn recht komen. Alsof verse lente-regendruppels op je neerkomen: verkwikkend.
Voor De Augustine zal het ongetwijfeld anders geweest zijn gezien zijn privé-omstandigheden die hij hier verpakt in twaalf liedjes. Liefdes die niet volledig konden opbloeien, zijn jeugd.... het is niet niks.

Al met al vind ik dit een hele stap voorwaarts. De zang vind ik nog steeds niet echt pakkend (waar Sufjan mij juist enorm weet in te pakken met zijn fluisterzang, daar gaat die van De Augustine me op langere termijn vervelen). En er staan nog wat niemendalletjes op zoals I Could Be Wrong, een nummer dat nergens heen lijkt te gaan en niet helemaal lekker loopt tussen de nummers eromheen (zoals Tide, dat aan het album Carrie & Lowell van Stevens doet denken, maar dat niveau ook net weer niet haalt). Ook klinkt het dan vrij lelijk tussen al het fraais.

Hierdoor is er toch enigszins sprake van een gemiste kans, want het zou een ongelooflijk mooi en sterk album kunnen zijn, alleen mist het toch net die ene sprankeling die voor dat beetje meer zorgt. Nu blijft het bij een prima album dat ik prettiger vind overkomen dan de vorige, maar waardoor ik nog steeds niet helemaal overtuigd ben. Maar wie weet heeft het wat meer tijd nodig en pakt het alsnog goed uit. Voor nu een prima voldoende, maar ook niet meer.

Angelo De Augustine - "You Needed Love, I Needed You (feat. Sufjan Stevens)" Live Version - YouTube

» details   » naar bericht  » reageer  

And They Spoke in Anthems - Money Time (2019) 3,5

6 februari, 18:35 uur

stem geplaatst

» details  

Wendy & Lisa - Fruit at the Bottom (1989) 4,0

5 februari, 16:56 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Eriksson Delcroix - The Riverside Hotel (2019) 4,0

3 februari, 18:54 uur

stem geplaatst

» details  

Wendy & Lisa - Wendy & Lisa (1987) 4,0

3 februari, 18:12 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Wendy & Lisa - Girl Bros. (1998) 4,0

3 februari, 17:13 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Jungstötter - Love Is (2019) 4,0

3 februari, 00:20 uur

Is er nog plaats voor Jungstötter als ik Scott Walker, Cousteau, Tindersticks, Talk Talk, onze eigen Rotterdamse The Bullfight enzovoort al ken? Natuurlijk, er is altijd ruimte genoeg voor dit soort pop-noir. Dit solodebuut van ex-Sizzar zanger Fabian Altstötter past perfect in het genoemde rijtje. Niks nieuws onder de horizon dus.

Dit soort donkere romantiek werkt altijd wel. Love Is staat er bol van en mist de pathos hier en daar zeker niet.

Zijn er nog bezwaren? Misschien dat zijn stem nog wat mag rijpen voor dit genre, misschien dat we dit onderhand wel kennen. Maar verder niet echt. Op z'n tijd mag ik nog steeds graag naar dit soort plaatjes luisteren. Het is zelfs te lang geleden denk ik... welkom Jungstötter!

» details   » naar bericht  » reageer  

Air - Moon Safari (1998) 5,0

2 februari, 22:21 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Dez Mona - Book of Many (2019) 4,5

2 februari, 16:35 uur

Sinds het verschijnen van het tweede album Moments of Dejection Or Despondency ben ik een groot liefhebber van Dez Mona. Zo groot, dat zelfs Suede ooit het onderspit moest delven qua concertkeuze en dat zegt toch wel wat.

Book of Many is de nieuwe worp. Gregory ziet er weer wat 'normaler' uit dan tijdens het vorige album en de nummers lijken ook wat meer to the point. Het vertrek van Rombouts laat geen sporen na op dit werkelijk schitterende album. Schitterend.... alweer! Hoe doen ze dat toch telkens?!

Het is wederom geen hap-slik-weg muziek. Je moet ervoor gaan zitten en het op je laten inwerken. Dat was altijd al zo en dat is nu niet anders. De stem van Frateur is categorie 'love or hate'. Mijn liefde is groot, dat zal geen verrassing zijn. Maar het is niet alleen zijn zang. Het is het totaalplaatje dat ze ons ook nu weer bieden. Tijdloos, emotioneel, een liefdevolle trip. Muziek waar je echt oprecht van gaat houden. Book of Many heeft het.

Het gaat al fijn van start met Half River Half Man op de zo kenmerkende manier van Dez Mona: de accordion opent het feest. Frateur zingt hier de sterren van de hemel. Mysterieus en een beetje betoverend. Hoezo zit ik er gelijk al in? Echt schitterend hoe snel dat al gaat.

How Beautiful is een meeslepend nummer dat mij enorm weet te raken. Wat een heerlijkheid kan muziek toch zijn. Dit soort pure nummers doen het altijd goed. Frateur weet hoe hij drama in muziek weet te verpakken, maar doet dat op zeer bescheiden wijze, waardoor het echt overkomt. Wat een fraai hoogtepunt is dit toch!

Het nummer Poppies is dit album al vooruit gegaan. Redelijk toegankelijk, voor zover je die term bij Dez Mona kunt gebruiken. Ik snap wel dat ze dit nummer al eerder hebben vrijgegeven in elk geval. Een nummer dat zich snel in je hoofd nestelt.

Piano is slechts een kort intermezzo op... inderdaad... piano.

Op Journey Reunite horen we Tom Pintens op bas. Ook hier volstaat de term meeslepend. Het is waarschijnlijk het cabaratesque karakter van het nummer dat me enorm aanspreekt. Niet voor niets is Mother Fist mijn favoriete Marc Almond album. Dit nummer ademt eenzelfde sfeer. Donker, groezelig, het zeemanskroeg gevoel en toch trekt het aan.

Wolves start droevig. Akoestische gitaar en de zang van Gregory zijn genoeg om je dit nummer in te zuigen. Een triestig klinkende ballade vol vocale acrobatiek (zonder dat het kitscherig wordt), desolate accordion klanken en op de achtergrond zwevende geluiden.

Another Kind of Life is een vrij spannend nummer. Spookachtig bijna. Qua sfeer moet ik hier een beetje denken aan het schitterende album Mens van Wende. Het klinkt grauw en hypnotiseert. Langzaam kruipt het onder je bloed.

Lament klinkt als een spaghetti western maar dan op z'n Dez Mona's. Heerlijke samenzang en ik ervaar een soort sfeertje zoals ik het ook wel eens bij The Mission ervaar (Tower of Strength vibe, ook al lijkt het er verder niet op).

Blame is heel puur op piano, de zang van Frateur is gevoelig zonder klef te worden. Een kristalhelder rustpunt op het album.

Accordion zegt het al. Het instrument staat hier centraal, maar dat is niet uniek voor de band uiteraard.

Dan volgt het meer uptempo High up the Sky, een nummer dat me al vanaf de eerste tonen volledig in z'n greep houdt. Ritmisch loopt dit lekker, en het nummer is duidelijk wat minder sober. Exotisch is wat te groots uitgedrukt, maar het gaat er wel een beetje naartoe.

Van Skai Blue is al een flinke tijd geleden een video verschenen. Betoverend is hier het juiste woord. De melancholische piano klanken zijn hier de verantwoordelijke, en dan die trieste accordion klanken..... prachtig, echt prachtig.

Afsluiter Darkest Hour heeft iets spookachtigs. Het is vrij donker en klinkt kil, maar het is de samenzang die voor een warme bries over deze kilheid zorgt. Hierdoor ontstaat een zeer spannend nummer, een nummer dat een bijzonder album op perfecte wijze afsluit.

Dez Mona is er gewoon weer in geslaagd om een waanzinnig mooi album af te leveren. Voorlopig blijft dit gezelschap tot mijn favoriete bands van dit moment behoren. Ik hou van ze!

» details   » naar bericht  » reageer  

Ultravox! - Ha! Ha! Ha! (1977) 3,5

2 februari, 01:07 uur

stem geplaatst

» details  

Neøv - Volant (2019) 3,0

1 februari, 16:35 uur

stem geplaatst

» details  

Highasakite - Uranium Heart (2019) 3,5

31 januari, 22:51 uur

stem geplaatst

» details  

Rustin Man - Drift Code (2019) 3,5

31 januari, 19:06 uur

Natuurlijk is Out of Season de reden dat ik interesse heb voor dit album en die hoes is natuurlijk gewoon leuk voor ons Nederlanders, ook al heb ik een grafhekel aan draaiorgels
Vooraf had ik eigenlijk helemaal geen verwachtingen: ja het zou zomaar eens iets bijzonders kunnen worden, maar waarom dan? Geen idee eigenlijk. Gewoon. Omdat.

Vanishing Heart doet mij denken aan Tobias Siebert (And the Golden Choir), maar dat zal bij weinig mensen bellen doen rinkelen. Een interessante opener in elk geval en bij meer nummers leg ik doorlopend dezelfde link. Moet ik er wel bij zeggen dat And the Golden Choir wat frivoler klinkt dan Rustin Man op dit album.

De Bowie-link begrijp ik wel, maar toch vind ik Paul Webb het dan zwaar afleggen tegen Bowie. Daarvoor is zijn stemgeluid toch echt wat aan de zwakke en vlakke kant, iets wat me het hele album een beetje tegen staat. Het klinkt zo ielig af en toe.

De nummers zijn prima te noemen, maar het gaat wel net even te lang op dezelfde toon voort, waardoor het op mij na verloop van tijd wat eenvormig overkomt. Als je het dan met je vocalen ook niet weet te redden wordt het nog best lastig om gelijk te overtuigen.

Valt het dan tegen na Vanishing Heart? Een klein beetje wellicht. Daarnaast mis ik net dat beetje meer om dit boven de grijze massa uit te tillen.
Drift Code is best een bijzonder en goed album, maar mijn gevoel zegt dat het ergens net een beetje tekort schiet om het tot een persoonlijke favoriet te laten uitgroeien.

» details   » naar bericht  » reageer  

Jim Reeves - 12 Songs of Christmas (1963) 3,0

29 januari, 19:28 uur

stem geplaatst

» details  

Balthazar - Applause (2010) 3,5

28 januari, 18:16 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Blue Mitchell - Blue Mitchell (1971) 4,0

Alternatieve titel: Soul Village, 27 januari, 10:06 uur

stem geplaatst

» details  

Balthazar - Thin Walls (2015) 4,0

26 januari, 19:46 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - Here, My Dear (1978) 5,0

26 januari, 16:48 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Balthazar - Fever (2019) 4,5

26 januari, 16:08 uur

Dat Balthazar een populair bandje is is me nooit ontgaan. Ik vond het debuut Applause veelbelovend, maar mijn belangstelling zakte toch al snel weg en het album deed me uiteindelijk niks meer.
Opvolger Rats deed het op dat vlak iets beter, maar eerlijk is eerlijk: ook die draai ik nooit meer. Hierdoor is Thin Walls aan me voorbij gegaan en had ik Balthazar afgeschreven als 'niet voor mij'.

En dan word je toch aardig geconfronteerd met Fever. Het is de hoes die blijft hangen. Ook de theorie daarachter vind ik geweldig: 'gewoon gevonden in een magazine van National Geographic. Het is als het ware een echte bandfoto. Het deed ons wat aan een U2-bandfoto denken'. Ja, dan scoor je gelijk al punten!

Tijd om weer aan te haken. Al bij het intro van de opener, titeltrack Fever, kreeg ik van mijn niet heel erg in muziek geïnteresseerde partner de vraag of dit een nieuw nummer van Nakhane was. Nou nee, maar inderdaad heeft het wel een soortgelijke schwung. En op al wat volgde werd best goedkeurend meegeknikt. Ja, dit klonk 'best wel leuk' (veel verder dan dit soort uitspraken hoor ik zelden of het moet Kacey Musgraves heten). Zegt dat iets? Niet echt natuurlijk, maar ergens ook weer wel: als ik dit soort opmerkingen krijg moet het vrij toegankelijk klinken en kan er een breed publiek mee bereikt worden.

Of dat de bedoeling is van Fever? Geen idee. Het klinkt allemaal fris en fruitig en weet snel te pakken. Het geluid is warm en mede daardoor krijg ik zin om dit hard in de auto te draaien, raampjes open, en het zonlicht heerlijk binnen te laten komen. Helaas is het nog niet zo ver, maar met wat ik op dit album hoor weet ik zeker dat ik dit allemaal nog wel degelijk blijf draaien als het dan echt zo ver is, want Fever bevalt me uitstekend.

Een groove om je vingers bij af te likken: een verrassende hernieuwde kennismaking voor mij. Zeer sterke plaat!

» details   » naar bericht  » reageer  

Ina Forsman - Been Meaning to Tell You (2019) 4,0

26 januari, 16:06 uur

stem geplaatst

» details  

Mandolin Orange - Tides of a Teardrop (2019) 4,0

24 januari, 23:46 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - What's Going On (1971) 5,0

24 januari, 19:00 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Rosalía - El Mal Querer (2018) 3,5

24 januari, 17:41 uur

stem geplaatst

» details  

The Cult - Sonic Temple (1989) 4,0

21 januari, 23:13 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Joey Walker - Supersoft (2019) 4,0

21 januari, 20:56 uur

Ja hoor, ik kom bij een album uit, ga er onbevangen in en dan blijkt het om een 'queer-zanger' te gaan. Echt, het lijkt wel of ik ze uitzoek, maar elke keer is het weer toeval. Of toch niet?! In elk geval wist ik niet dat de voorganger van Supersoft ook daadwerkelijk Queer heet.

Zijn het de emoties die hier op dit album een rauw randje krijgen wat het interessant maakt? Spannende indie-pop? De vele laagjes die je ontdekt en waar je avontuurlijk doorheen moet gaan? Het zou zomaar kunnen.

Joe Walker zet zichzelf neer als de maker van 'twink-rock'. Ik vind dat een beetje een raar etiket. Supersoft is in mijn oren namelijk een behoorlijk volwassen klinkend album. In een interview maakt hij duidelijk dat het een grap is. Niet al te serieus nemen dus.

Het doet me een beetje denken aan het debuut van Patrick Wolf indertijd. Niet qua inhoud, maar het gevoel dat je er toen bij kreeg en nu weer opnieuw bij krijgt. Hier is iets aan de hand. Deze artiest heeft iets bijzonders waar je je vinger niet op kunt leggen. Qua teksten is Walker heel open en dat geeft soms best een naar gevoel. Op een nummer als On Top is dat goed voelbaar.

Opener Frank is ontstaan toen Walker Tom Waits voor het eerst hoorde.

Dit tweede album is een opwindend en vooral kort avontuur van een veelbelovend artiest. Supersoft gaat om ' sex is sin, sex is win' aldus Walker. Dat u het weet.

» details   » naar bericht  » reageer  

Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969) 4,5

19 januari, 18:27 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Jasper Steverlinck - Songs of Innocence (2004) 3,5

19 januari, 16:39 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Liz Brasher - Painted Image (2019) 4,0

18 januari, 22:37 uur

Is het flauw om Liz Brasher op één hoop te gooien met Amy Winehouse? Ja en nee. Vergelijken is altijd een kwestie van je op glas ijs begeven.
Ze is jong en veelbelovend en ze maakt soul op authentieke wijze. En dan houdt het verder wel op.

Laten we het op puur houden. Er zijn er meer die aan het soul-firmament verschijnen en Liz valt wellicht net een beetje meer op. Bij mij in elk geval zeker. Rauwe soul met een rockrandje. Ronkende sax, en de blues is ook niet heel ver weg. Liz trekt haar lijnen dus een heel stuk breder dan veel van haar collega's.

Dusty-achtige klanken in Every Day, maar wel met een Americana geluid (dank trompet), Otis Redding-achtige vibe op Cold Baby, folk met cello in de hoofdrol op Painted Image, de titeltrack en afsluiter, en zo herken je wel meer klassieke namen in de nummers.
Hierdoor zou je kunnen zeggen dat het Liz aan een eigen geluid ontbreekt. Dat zou kunnen (Amy bijvoorbeeld komt dan authentieker over), maar het gebodene bevalt me heel erg goed.

Painted Image heeft een hoes die mijn aandacht trok en een inhoud die me vast weet te houden. Het jaar begint ook in deze hoek erg fijn mag ik wel zeggen.

En dat onderscheiden? Dat doet Liz door de instrumentale aanpak in haar nummers: net even anders dan wat we gewend zijn uit het verleden en tegelijk toch met behoud van de natuurlijke aanpak. Dat ze ook een fijne stem heeft krijgen we er dan nog bij cadeau.

» details   » naar bericht  » reageer  

Maggie Rogers - Heard It in a Past Life (2019) 3,5

18 januari, 17:55 uur

stem geplaatst

» details  

David Bowie - Glastonbury 2000 (2018) 4,0

18 januari, 00:02 uur

stem geplaatst

» details  

James Blake - Assume Form (2019) 4,0

17 januari, 22:32 uur

'Verrassingsalbums' zijn niet meer zo heel verrassend tegenwoordig. James Blake is niet de eerste die aankondigt met een nieuw album op heel korte termijn te komen. Hij is wel de eerste dit jaar volgens mij.

Een album met een interessante reeks aan gastartiesten en dat maakt het al leuk. Don't Miss It is al langer bekend en dat vind ik een juweeltje. De aankondiging van Assume Form wist mijn handen dus wel even op elkaar te krijgen.

Het begint al lekker met de titeltrack. Herkenbare stijl, maar wat toegankelijker lijkt het wel. Of zijn we inmiddels gewend geraakt aan zijn toch wel kenmerkende muziek?! Is het misschien omdat hij gelukkig is binnen zijn relatie met Jameela Jamil?

Hierna volgt Mile High en hebben we de eerste samenwerking te pakken met een hoofdrol voor Metro Boomin en Travis Scott. Blake zelf zet zich qua zang op de achtergrond en toch stoort dat totaal niet. De flow is goed, waardoor je het nauwelijks in de gaten hebt.

Dat geldt ook voor Tell Them waar Metro Boomin terugkeert en Moses Sumney zich toevoegt. Moses Sumney heb ik hoog zitten dus ik was verheugd dat hij op dit album te horen zou zijn. Ik ben niet teleurgesteld. Een vrij blij klinkend nummer en ook dit is behoorlijk laagdrempelig. Het licht mysterieus klinkend oosterse sausje maakt het voor mij net even dat beetje meer.

Op Into the Red horen we James zelf in een vrij gedragen en stemmig klinkend nummer. Wat warmer dan voorheen lijkt het wel.

ROSALÍA levert een bijdrage aan Barefoot in the Park. Een krachtig duet met Blake dat gelijk al indruk maakt. Tegendraads en het zou ondanks dat wel degelijk kunnen scoren op de radio anno nu. Bezwerend en bijna betoverend.

Can't Believe the Way We Flow start op een manier die me aan The Avalanches doet denken (kent u Since I Left You nog?!). Oneohtrix Point Never is de man die meewerkt aan dit nummer. Wat een heerlijk, dromerig geluid laat Blake hier toch horen. We horen trouwens een sample van The Manhattans.

Op Are You in Love? komt de twijfelaar die Blake schijnt te zijn naar boven. Kloppen zijn blije gevoelens van dit moment eigenlijk wel? Qua stijl gaat het iets meer terug het verleden in.

André 3000 doet mee op Where's the Catch?. Zoals bekend heb ik niet heel veel met rappers, maar André weet me meestal wel te pakken en dat gebeurt hier ook. Een vrij avontuurlijk nummer dat alle kanten opgaat.

Op I'll Come Too zet Blake zijn stem als instrument in, een wat zoetig geluid als ondertoon geeft het nummer iets warms. Wel een nummer dat een beetje voorbij kabbelt. Misschien mis ik nu ineens wel een gastbijdrage.

Die gastbijdrages zijn geweest, want Blake sluit af met vier nummers waar hij zelf weer de vocalen volledig voor zijn rekening neemt. Genoeg koortjes met zijn eigen stem om toch het idee te krijgen dat ie het niet alleen doet. Power On gaat voort in de flow van het vorige nummer, alleen dit weet me weer veel beter bij de les te houden. Er is iets aan dit nummer dat me enorm boeit, alleen weet ik nog niet precies waar dat nu door komt.

Zoals gezegd is Don't Miss It geen onbekend nummer meer. Het misstaat niet op dit album. Ik vond het toen al prachtig en dat vind ik nog steeds. Toch kan ik me voorstellen dat mensen dit wat te repetitief vinden. Is het gek als ik aan Radiohead moet denken?

Lullaby for My Insomniac is net als Don't Miss It een vrij rustig nummer. Het album eindigt hierdoor niet bepaald met een big bang, wat overigens geen kritiek is. Het zijn de vocalen van Blake die het hier doen. A capella vanaf de helft.

Echte kritiek heb ik niet op dit prachtige album. De voorganger, The Colour in Anything, vond ik goed, maar een stapje terug t.o.v. Overgrown. Dit album is voor mij weer een stapje voorwaarts. Goed, het is wat minder verrassend en behoorlijk toegankelijk, wat niet iedereen zal waarderen. Ik vind dat juist wel lekker.

» details   » naar bericht  » reageer  

De Staat - Bubble Gum (2019) 4,0

17 januari, 19:08 uur

Pump up the Volume zong MARRS al in de jaren '80.

Opener KITTY KITTY doet me daar gek genoeg aan denken. En dat volume mag zeker omhoog als het om De Staat gaat wat mij betreft.

Fake It Till You Make It is zo pakkend als het maar zijn kan en ik besef gelijk hoe origineel ik deze band toch vind. En dat gezegd hebbende is nu ook wel duidelijk dat De Staat een geheel eigen stijl heeft en deze toch weer een beetje weet uit te bouwen zoals op dit nummer.

Dat vind ik dan weer wat minder van Mona Lisa. Origineel zeker, en die eigen stijl horen we terug, maar hier heb ik een beetje het gevoel dat ze het succes van vorige hit-nummers proberen te herhalen. Maar ja, als het lekker klinkt dan heb ik er geen moeite mee. Want lekker is dit zeker!

I’m Out of Your Mind beukt lekker weg, iets wat wel aan de mannen toevertrouwd kan worden. Verrassend. Welnee, maar wat maakt het uit.

ik ben niet van de Pikachu generatie. Overigens niet de reden dat ik dit nummer een beetje te lomp vind. Het zorgt er zeker voor dat mijn voetjes flink gaan bewegen, maar het is wel een beetje van dik hout zaagt men planken (Hey, noem ik nu een andere band uit Nederland? Geen vergelijking hoor!).

Zie ginds komt de Phoenix. En dan opeens blijft een lief klein liedje over. Zouden ze een beetje naar James Blake en consorten hebben geluisterd de laatste tijd?

Level Up stoomt lekker door en komt rustig tot een einde.

Me Time kent weer wat meer gekkigheid. De Staat is er dol op blijkt wel weer. Ook dit nummer beukt best lekker, maar nergens wordt het echt hard of zo. Het lijkt zo simpel en toch is het zo catchy als de pest. A little Me Time zeker weten. De volumeknop gaat gewoon nog een beetje hoger. Dat ook dit een vrij lomp nummer is maakt niet uit.

Tie Me Down is in samenwerking met Luwten, ook al zo'n fijn talent van eigen bodem. Muzikaal gezien merk ik niet veel van haar inbreng. Het draait voornamelijk om haar vocalen en het heeft zeker toegevoegde waarde. Fijn nummer. What the fuck did you just grab me?

I Wrote That Code heeft wel een beetje een jaren '80 geluid, maar dan erg goed vertaald naar 2019. Catchy en wederom eentje waar je niet op stil kunt blijven zitten.

Afsluiter Luther is het langste nummer van het album en tikt bijna tegen de zeven minuten aan. Het komt wat traag op gang en komt voor mijn gevoel eigenlijk helemaal niet goed van de grond. Kan ook aan mij liggen. Dit doet me vrij weinig in elk geval.

Ik snap het als mensen zeggen dat De Staat niet hun ding is. Te veel gericht op het effect wellicht. Maar niks mis met volksmennerij, want dat is waar de band goed in is. Ik vind de band origineel en dat waardeer ik en daarbij weten ze me meestal enorm te pakken. Even wat anders dan het misschien wat 'zouteloze folk-gedreutel' waar ik ook heel graag naar mag luisteren zullen we maar zeggen. De Staat heerst nog steeds met hun Bubble Gum!

» details   » naar bericht  » reageer  

Diana Ross & Marvin Gaye - Diana & Marvin (1973) 4,0

16 januari, 23:40 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Marvin Gaye & Kim Weston - Take Two (1966) 4,0

16 januari, 21:38 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Marvin Gaye & Tammi Terrell - You're All I Need (1968) 4,0

16 januari, 20:31 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Marvin Gaye - The Soulful Moods Of (1961) 3,0

16 januari, 19:38 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Marvin Gaye & Tammi Terrell - Easy (1969) 4,0

16 januari, 18:56 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Marvin Gaye - In Our Lifetime (1981) 4,0

16 januari, 18:17 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Marvin Gaye - I Want You (1976) 4,5

16 januari, 18:17 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Marvin Gaye & Mary Wells - Together (1964) 4,0

16 januari, 17:53 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Marvin Gaye - Trouble Man (1972) 3,5

15 januari, 00:05 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye & Tammi Terrell - United (1967) 4,0

14 januari, 23:32 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - Vulnerable (1997) 3,0

14 januari, 23:29 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - A Tribute to the Great Nat King Cole (1965) 3,0

14 januari, 23:26 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - Hello Broadway (1964) 3,5

14 januari, 23:22 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - That Stubborn Kinda Fellow (1963) 3,5

14 januari, 23:20 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - When I'm Alone I Cry (1964) 3,5

14 januari, 23:11 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - How Sweet It Is to Be Loved by You (1965) 4,0

14 januari, 22:56 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - Midnight Love (1982) 3,5

14 januari, 22:55 uur

stem geplaatst

» details  

The Delines - Colfax (2014) 4,0

13 januari, 01:37 uur

stem geplaatst

» details  

Mono - Nowhere Now Here (2019) 3,5

12 januari, 16:54 uur

Album nummer tien van dit gezelschap en voor mij de kennismaking. Waarom ik niet eerder ben aangehaakt? Waarschijnlijk omdat ik voor mijn gevoel altijd wel genoeg had aan de post-rock die ik al kende. Sigur Rós, Explosions in the Sky, Mono, Godspeed You! Black Emperor en in mindere mate Mogwai (mag ik Alcest er ook onder scharen?!) vond ik wel genoeg. Elke keer als ik dan overging op een andere naam vond ik het meer van hetzelfde. Dat is niet terecht weet ik ook heus wel, maar het is me soms wat vermoeiend allemaal.

Waarom dan toch aan MONO beginnen terwijl ze al zo lang bezig zijn?! Het nummer Breathe, waarvan ik begreep dat zang op MONO-albums niet gebruikelijk is. Prachtig nummer.
En blijkbaar was ik wel in de stemming voor lang uitgesponnen, sferische rocknummers.

Breathe is een pareltje en de overige nummers zijn eigenlijk een beetje wat ik verwacht van bands als deze. MONO weet een prachtige sfeer neer te zetten, melancholie all over en je zou er flink weemoedig van kunnen worden. Perfecte soundtrack voor de saaie, grauwe maanden die januari, februari en maart vaak wel zijn.

Misschien ben ik niet genoeg fijnproever op dit vlak om er enorm groots van te kunnen genieten. Maar het is zeker geen straf om dit van tijd tot tijd te beluisteren. Of ik nu een inhaalslag ga maken voor wat betreft hun oudere werk? Ik denk dat ik Godspeed You! Black Emperor dan wel weer opzet, of Explosions in the Sky en mijn fan-zijn behoud ik voor Sigur Rós (die ik altijd een wat aparte eend in het post-rock genre heb gevonden, en daardoor van een heel andere categorie).

» details   » naar bericht  » reageer  

Art Blakey & The Jazz Messengers - Art Blakey's Jazz Messengers with Thelonious Monk (1958) 4,0

12 januari, 14:07 uur

stem geplaatst

» details  

You Tell Me - You Tell Me (2019) 4,0

12 januari, 13:19 uur

Peter Brewis is o.a. met zijn broer David lid van de band Field Music, een band waar ik verder niet bekend mee ben. Voor mij is dit nieuwe project van hem met Sarah Hayes een kennismaking.
You Tell Me is de naam en tevens titel van het debuutalbum. De twee ontmoetten elkaar bij een Kate Bush event waar Sarah optrad. Een mooiere start zou je niet kunnen bedenken zou je zeggen.

Wat me bij eerste beluistering opviel was dat het allemaal behoorlijk veel kanten op stuitert en toch binnen een gevoelsmatig kader blijft. You Tell Me is niet makkelijk met één stickertje te labelen. Dat maakt het gelijk al interessant, maar bevat ook een risico in de vorm van onrust. Wat willen ze nu echt?! Maar zoals ik al zei blijft het toch allemaal goed bij elkaar, waardoor de onrust niet de kop op steekt.

Enough to Notice opent op een manier waardoor ik gek genoeg aan Kate Bush moet denken ten tijde van Hounds of Love, dat gevoel is na 30 seconden al weg want dan begint Sarah te zingen en kom ik uit bij een favoriete zangeres van mij: Maria McKee (wat is er van haar geworden?!). Peter valt bij en we maken kennis met de samenzang die het hele album door te horen is. Een lekkere poptrack, waar vooral de instrumentatie in combinatie met de (subtiele) samenzang opvalt.

Op Get Out of the Room valt de instrumentatie wederom op, en dit nummer heeft voor mij gevoelsmatig wel degelijk een Kate Bush-vibe. Er hangt ook een licht jaren '80 geluid overheen, wat ik wel vaker ervaar op dit album. De groovy bas geeft het nummer net een beetje extra schwung.

Foreign Parts opent met strijkers op een manier zoals Clare Fischer dat deed bij Prince ten tijde van Parade. Qua zang kan ik de Maria McKee-link niet loslaten, met dat verschil dat McKee het meestal nog wat krachtiger aanzet. Het barokpop gevoel is groot bij dit nummer en is tevens een stijl die mij altijd erg aanspreekt. In dit geval moest ik denken aan de zussen McGarrigle en dan is de link met Rufus Wainwright ook zo gelegd. Let wel: de bombast blijft achterwege en daardoor klinkt het spannend en niet kitscherig. Het enige bezwaar bij dit nummer is dat ik het einde nogal abrupt vind, alsof ze niet wisten hoe dit nummer goed af te ronden.

Water Cooler heeft ook een jaren '80 geluid en klinkt vrij tegendraads. Tori Amos heeft in haar latere jaren wel eens van dit soort nummers opgenomen, maar bij haar klonk het dan toch wel wat fraaier, want hier vind ik de jaren '80 sound wat aan de lelijke kant. Dat het een boeiend nummer is blijft dan weer wel overeind, met dezelfde kritiek als hiervoor: waarom weer zo'n abrupt einde?!

De op piano steunende Springburn is duidelijk een verwijzing naar Joni Mitchell. Je herkent de stijl onmiddellijk. Prachtig, melodieus en toch vrij eenvoudig.

Met No Hurry zijn we duidelijk in rustiger vaarwater aangekomen. Hier draait het vooral om de samenzang, met piano en gitaar in de hoofdrol. Een lief, klein tussendoortje.

Op Clarion Call horen we het duo op z'n best denk ik. Hier klinkt het doordacht, relaxed en komt alles goed bij elkaar: de kristalheldere zang van Hayes, de samenzang met Brewis en de mooie arrangementen. Duidelijk een hoogtepunt van het album. Joni Mitchell echoot hier wederom fijn in door.

Jouska borduurt nog wat voort op het vorige nummer. Deze wat meer akoestische track geeft een intieme sfeer en de strijkers zorgen voor een sentimentele toevoeging.

Invisible Ink draait om een wat nerveus piano-ritme en haalt me toch een beetje uit de flow van het album. Ook Starting Point doet dat een beetje. Ik krijg hier het gevoel dat ze iets experimenteel-achtigs willen doen zoals Kate Bush het deed op haar album The Dreaming, ook al lijkt het er verder niet echt op. Maar wie weet; dat album had ook z'n tijd nodig bij mij. De strijkers zijn in elk geval wel erg fraai in dit nummer. Het outro zou een prachtig einde van het album kunnen vormen.

Maar Kabuki is de daadwerkelijke korte afsluiter. Een soort kleine toegift.

You Tell Me verrast me eigenlijk heel positief. Ik vind het lastig om nu te bepalen in welke hoek we dit moeten plaatsen. Er zitten zoveel fraaie randjes aan. Daarbij herken ik ook wat elementen van artiesten die ik goed vind, zonder dat het er echt op lijkt. Hierdoor is You Tell Me een beetje ongrijpbaar en heb ik gevoelsmatig mijn eerst echt interessante album van dit jaar te pakken.

» details   » naar bericht  » reageer  

Angelo De Augustine - Swim Inside the Moon (2017) 3,0

8 januari, 21:16 uur

stem geplaatst

» details  

Daniel Land - The Dream of the Red Sails (2019) 3,5

6 januari, 13:03 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Charlie Parker - Now's the Time (1957) 4,0

Alternatieve titel: The Genius of Charlie Parker, Vol. 3, 5 januari, 16:07 uur

stem geplaatst

» details  

Miles Davis - Miles Smiles (1967) 4,0

5 januari, 15:49 uur

stem geplaatst

» details  

Jeremy Dutcher - Wolastoqiyik Lintuwakonawa (2018) 4,5

4 januari, 16:24 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Old Sea Brigade - Ode to a Friend (2019) 4,0

3 januari, 22:53 uur

Na een aantal EP's verschijnt zo aan het begin van een nieuw muziekjaar het debuutalbum van Ben Cramer onder de naam Old Sea Brigade. De titel van het album is ontstaan door de zelfdoding van een goede vriend. Het afsluitende nummer heeft Cramer gelijk na de dood van zijn vriend geschreven (hij ziet het zelf als een soort afsluitende 'interlude'). Behoorlijk persoonlijk dus, en zo voelt het hele album wel aan.

Zo op het eerste gehoor zou je zeggen 'folk-album' nummer zoveel en er zijn er al zo ongelooflijk veel van, waardoor je soms door de bomen het bos niet meer ziet. Toch weet Cramer zich te onderscheiden door er af en toe lichte elektronische elementen aan toe te voegen. Het doet me dan denken aan het oude werk van Bon Iver of William Fitzsimmons. Het enige verschil zit hem dan in de klankkleur van zijn stem, die ik vrij vlak vind. Een beetje Thomas Dybdahl, waar ik dat ook bij heb.

Ode to a Friend klinkt warm en moet een vrij breed publiek kunnen aanspreken. Ondanks dat bij mij persoonlijk de verzadiging aan het toenemen is voor wat betreft singer-songwriters moet ik toch eerlijk bekennen dat dit album me best weet te pakken en wie weet wat dat op langere termijn gaat opleveren.

Een mooie start van het nieuwe jaar, dit Ode to a Friend. Dat gaat nog wel even flink genieten worden!

» details   » naar bericht  » reageer  

Mitski - Be the Cowboy (2018) 3,5

2 januari, 19:09 uur

stem geplaatst

» details