stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Niet verrassend dat 'de serieuze muziekliefhebber' hier met een boog omheen loopt en de neus ophaalt. Ook niet vreemd dat de vergelijking met Adele hier en daar opduikt. Ik zou hem zelf ook zo maken.

Maar laten we eerlijk zijn: in de tijd dat Adele opkwam wemelde het al van de pop-soul 'meisjes'. Duffy en Amy zullen vast ook wel genoemd worden als het om Sienna Spiro gaat.

Het is dat iemand me wees op het succes van de laatste Madonna in de Nederlandse albumlijst: de eerste plaats, op de tweede stond Olivia Rodrigo en op de derde Sienna. Olivia Rodrigo had ik al eens geprobeerd en trok me niet echt dus heb ik tot nu toe links laten liggen en ik ging ervan uit dat Sienna ook wel in dat rijtje zou passen, maar het bleek van een ander kaliber: soul was hier de hoofdmoot. De lichte pop-variant zo bleek en met een flinke orkestrale saus. En laat ik daar nu niet vies van zijn. Dat de neuzen worden opgetrokken op sites als deze en de zichzelf benoemde 'serieuze pers' daar trek ik dan mijn neus weer voor op.

Gelukkig dat ik dat deed, want ik vind Visitor best een lekkere plaat. met teksten heb ik vaak niet veel dus daar oordeel ik niet over, de orkestrale saus vind ik wel lekker en Sienna heeft een fijne stem.
Allemaal niks mis mee en als ik Duffy, Adele en soortgelijke dames wel kan smaken op z'n tijd (er was een tijd dat ik er vol in ging en dat is nu niet meer) dan valt dit niet tegen.

Heb ik dan helemaal geen bezwaar of negatieve opmerkingen? Nou, nee. Ja het is niet erg origineel allemaal, maar dat waren genoemde dames ook niet. Goed, die zouden dan iets heel eigens hebben. Daar kan ik wel inkomen, maar ik heb de indruk dat hun gesternte wat gunstiger stond, want Visitor is echt zo beroerd niet. We kennen het onderhand wel, en voor mijzelf gaat dan op dat ik momenteel niet meer zo in deze flow zit. Alleen Amy draai ik nog graag, maar Adele en consorten staan een beetje te verstoffen en alles wat daarna kwam op dit vlak drijft ook niet vaak meer naar het oppervlak.

Het is zeker allemaal vrij netjes in binnen de lijntjes waardoor het wat saai kan overkomen: het mag en kan wat scherper allemaal (net als de hoes), maar echt storen doet me dat niet. Op den duur begint het wat op elkaar te lijken (ja ook weinig variatie in haar zang) en dat is wellicht ook de reden dat ik op 3,5* blijf hangen denk ik.

Hiermee zou het zomaar kunnen gebeuren dat ik aan het einde van het jaar dit debuut vergeten zou kunnen zijn, maar eerlijk gezegd geniet ik er nu best wel van en zou het zomaar kunnen dat de volgende albums wel ijzersterk worden, want de kwaliteit is aanwezig en al best goed hoorbaar op Visitor, wat best een fijn plaatje is.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Zoals ik bij het vorige album al schreef zijn de Stones al jaren aanwezig in mijn muzikale spectrum. Al vanaf toen ik een kind was in de jaren '70.

En net als Hackney Diamonds is dit weer heerlijk (ook het groene vinyl klinkt heel goed, wat tegenwoordig ook maar afwachten is).

Al bij de opener Rough and Twisted veer ik op: rauwe, bluesy rock en een Jagger die ondanks zijn hoge leeftijd nog prima van leer kan trekken en ook zijn kopstem zoals in Jealous Lover is nog steeds dik in orde,

De singles had ik vooraf niet beluisterd, maar ook die bevallen prima. Het is een uur lang genieten van een band die al zo lang meegaat en nog steeds weet te leveren. Sterker: dit behoort zeker wel tot hun betere werk wat mij betreft. Natuurlijk wel erg vroeg om die conclusie te trekken wellicht, maar dit is gewoon niet te veel poespas en puur Stones zoals ik ze graag hoor en die spuuglelijke hoes vergeet ik dan maar.

En Robert Smith? Ja, die schijnt mee te doen op Divine Intervention. Op dit bluesy rocknummer speelt ie gitaar (Steve Winwood is te horen op piano, wat ie op meerder nummers doet). Fijn dat we dat meegedeeld krijgen, want anders zouden we het niet weten. Paul McCartney is te horen op bas (Covered in You). Charlie Watts doet nog mee op Hit Me in the Head en Bruno Mars mag de koeienbel hanteren op Never Wanna Lose You.

De Amy Winehouse cover You Know I'm No Good is aardig, maar niks overtreft het origineel wat mij betreft. Deze versie is nogal lomp.

Hou je van The Stones dan ga je dit ongetwijfeld een uitstekend album vinden, ben je geen liefhebber dan hoef je deze niet te proberen want het is Stones pur sang met de nadruk op hun bluesy kant en een vrij hoog, gejaagd tempo (Hit Me in the Head).
Zelf ben ik behoorlijk enthousiast over Foreign Tongues (met een mooi slotakkoord in de vorm van Chuck Berry's Beautiful Delilah).

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Madonna heeft het weer goed weten te hypen met allerlei acties: een heftige promotie op de gay app Grindr (met daaruit voortvloeiend een optreden op Times Square), een interview met Graham Norton waar Kylie Minogue in opdook en een vrij intense reclame op allerlei andere kanalen. Ze is haar zakentalent zeker nog niet kwijt.

Maar hoe zit dat muzikaal? Ik was nog niet heel erg enthousiast over de al vrijgegeven nummers. Normaal gesproken vermijd ik dat ook altijd (zo heb ik nog niks van de nog te verschijnen nieuwe Rolling Stones gehoord), maar bij Madonna kon ik het niet laten. Zoals gezegd lichte teleurstelling, mede omdat Confessions on a Dancefloor in mijn Madonna top 3 staat. Misschien had ze helemaal niet op dat Confessions gegeven moeten willen voortborduren waardoor je dit met andere oren zou kunnen gaan beluisteren.

Qua vibe doet dit album me denken aan de remix versie van What It Feels Like for a Girl. Iets meer dance vibe dan Confessions on a Dancefloor gek genoeg, waar ik meer disco ervaar en gewoon fijne popnummers waarop goed gedanst kan worden. Op Confessions II blijkt het meer een grote flow geworden.

En dan heb ik gelijk het probleem te pakken met de ervaring die ik opdeed met de vooruitgesnelde nummers: deze keer presenteert Madonna ons niet 16 liedjes, ze laat ons dansen op een langgerekte DJ-set. In de vorm van losse nummers werkte dat niet helemaal lekker bij mij, maar als album werkt het des te beter. Alle nummers vloeien dan ook in elkaar over en dan vallen zelfs nummers als Love Sensation en Bring Your Love op hun plaats. Het is ouderwets dansen in de (gay)club.
De rol van Stuart Price is trouwens enorm, alsof Madonna een gastrol mag vertolken.

Leuk ook om Stromae op dit album te horen (My Sins Are My Saviour). Dochter Lola doet mee op The Test en Madonna eert haar overleden broer Christopher op Fragile. En hoe zit het dan met Kylie waar in het Graham Norton interview op gehint werd? Nee dus. Ze is niet op Confessions II te horen als gastartiest helaas. Dat had ik wel te gek gevonden. Het nummer met Martin Garrix (Bizarre) doet me ergens denken aan Poker Face van Lady Gaga (nu krijg ik vast de Madonna fanclub op mijn dak met deze uitspraak),

Juist omdat het zo'n grote raveparty is geworden is het lastig om hoogtepunten aan te wijzen, maar ik moet wel zeggen dat ik heel enthousiast wordt van Danceteria, dat een beetje een Vogue-gevoel geeft. Soft Cell komt dit najaar niet geheel toevallig met een album dat Danceteria heet. Danceteria verwijst naar een nachtclub in New York die begin jaren '80 hot was in de undergroundscene waar zowel Madonna als Soft Cell hun roots hebben. En de queer-cultuur was er zeer belangrijk wat ook weer veel verklaart. Voor Madonna heeft de club een persoonlijke betekenis omdat het daar voor haar begon: het werd de start van haar grootse carrière. Soft Cell noemt in hun nummer Danceteria Madonna letterlijk bij naam. Beide artiesten eren de club nu in hun nummers. En ja, het schijnt puur toeval te zijn allemaal.

Ook Read My Lips is lekker. Op dit nummer is Feid te horen en het is duidelijk dat Madonna hier inspringt op het succes van Bad Bunny. Maar laten we eerlijk zijn: op Madame X werkte ze met Maluma, dus ook toen wist ze heel goed wat momenteel populair is. Everything volgt hierna en weet ook wel de juiste snaar te raken bij mij. Een ander nummer dat ik sterk vind is School.

Zoals gezegd moet je Confessions II als album ondergaan en dan is het eigenlijk best een opwindend pop/dance album. Wie op zoek is naar True Blue-achtige nummers zal bedrogen uitkomen. Dit is geen verzameling ultieme popliedjes, dit is een feest waarop gedanst moet worden en daar moet je voor open staan. Overigens gunt ze ons wel de tijd om een beetje bij te komen, want het album eindigt met wat rustiger nummers en in de vorm van L.E.S. Girl zelfs met een lievig liedje.

Met een gerust hart kan ik nu zeggen dat alles op zijn plaats valt, en even niet denkend aan geweldige albums als Like a Prayer of Ray of Light en zelfs Confessions on a Dancefloor (hoe gek dat eigenlijk ook is) besef ik dat dit een behoorlijk lekker en fijn Madonna album is die ik graag wil bombarderen tot mijn zomersoundtrack dit jaar.

Call it trance, call it house
Call it love without words

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Prachtig album van de in Canada woonachtige Faouzia (ze stond afgelopen week voor een uitverkochte Melkweg, wat ik helaas te laat in de gaten had).

Verzorgde popsongs en wat volwassener ten opzichte van haar eerder verschenen EP, waar ze een duet op heeft staan met John Legend.
Ze is met dit album independent geworden en dat gaf haar vrijheid met als resultaat meer sfeervolle en wat donkerder nummers en dat bevalt me heel goed. Vooral nummers als Unethical en Porcelain zijn schitterend.

Begin juni verscheen Film Noir (fin): hetzelfde album met drie extra tracks waarvan Birthday als single is verschenen

Wat een stem en wat een heerlijk album, op deze site blijkbaar nog niet bekend en dat terwijl ze behoorlijk populair schijnt te zijn.
Voor wie van de betere, sfeervolle pop houdt.....

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Allen al die pompeuze opener The Dark Forest zorgt ervoor dat ik weer eens rechtop ging zitten bij een nieuw Muse album (en dan was het album nog maar net van start gegaan).

Voordeel van het niet beluisteren van de vooruitgesnelde singles is dat alles in 1 keer binnenkomt. Misschien maar goed ook want Nightshift Superstar vind ik nu niet bepaald geweldig en dat had er voor kunnen zorgen dat ik weinig interesse zou hebben in dit album. Ik vind Muse na The Resistance eigenlijk al niet meer zo heel geweldig dus dan draagt zo'n single niet bij om de interesse te doen oplaaien. Gelukkig dat de opener wel even binnenkwam.

Shimmering Scars vind ik stroperig en dan zakt de moed wel in mijn schoenen. Toch weer net niet waar Cryogen dan weer best te pruimen valt, en Be with You en Hexagons best fijn zijn.

En zo zwalkt The Wow! Signal een beetje alle kanten op, maar zorgt het wel voor de zoveelste 3,5* in de langer wordende rij.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst