stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Zoals zo vaak bij overleden artiesten maken de erfgenamen of de partij die de muziek beheert er een potje van. Althans, dat vinden de fans dan meestal.

Bij Prince is er een wisseling van de wacht geweest en dit album is de eerste echte release sinds die wisseling.
Werden we de eerste jaren na het overlijden van Prince nog best regelmatig verwend met onuitgebracht werk, daar was het de laatste tijd nogal stilletjes, want laten we de zogenaamde deluxe release van Around the World in a Day nou niet al te serieus nemen.

Timeless moet een dwarsdoorsnede van zijn oeuvre voorstellen te beginnen in 1977 en eindigend in 2016. Onmogelijk natuurlijk dus dan kan je net zo goed concluderen dat het gewoon een ratjetoe aan nummers is geworden zonder enige samenhang. De fans kennen een groot deel al wel, weliswaar in een ietwat andere versie of geluidskwaliteit. Ik hoor daar ook bij.

Te beginnen met het oudste nummer I Am You uit 1977. Doet denken aan Just As Long As We're Together van For You. Niet eens zo heel verkeerd als je het mij vraagt.

Tick Tick Bang kennen we in de versie die op Graffiti Bridge staat. Dit is veel meer uptempo en Prince had meer van dit soort nummers in die periode (1981). Lekker opgefokt, maar ook niet heel memorabel. Gewoon lekker; ik vind deze versie dan ook leuker dan die op Graffiti Bridge (het heeft wat weg van Dirty Mind's Sister).

Naar Heaven keek ik best wel uit, want dat is altijd een favoriet nummer van mij geweest. Het stamt uit 1985. Toch is deze versie net even anders dan degene die ik ken (de kwaliteit van die versie was altijd nogal dof). En ik weet niet wat het is, maar het lijkt of deze variant een beetje van de mystiek mist ten opzichte van de versie die ik al sinds de jaren '80 ken. Of zit ik er gewoon naast en klinkt het anders door een opgepoetste kwaliteit?! Het blijft een geweldig nummer, maar het lijkt of de glans er nu een beetje vanaf is omdat het wat opgepoetst is (klinkt lekker logisch nietwaar). Helaas is deze versie ook een stuk korter dan de ruim 7 minuten durende Heaven die de fans waarschijnlijk goed kennen.

We gaan verder en slaan eigenlijk de gouden jaren over, want I Wonder komt uit 1989. Het is een beetje een niemendalletje en klinkt herkenbaar als Prince uit die periode (een nummer als Elephants & Flowers doet me er aan denken). Ook dit nummer circuleert al langer onder fans (o.a. te vinden op de geweldige Chameleon serie, in dit geval volume 2).

With This Tear is de tranentrekker die de titel al belooft. Een weggevertje voor Celine Dion die het op haar titelloze album uit 1992 heeft opgenomen. Het is tevens een vooruitgeschoven single van dit album. Erg zoet allemaal, maar daar heeft Prince er wel meer van. Het zijn de ballads die er bij mij nog net mee door kunnen (waar hij er ook een aantal heeft die dat niet kunnen).

Ook Stone is al eerder uitgebracht als opwarmer voor Timeless en werd aan dit album gekoppeld bij bekendmaking. Het is eveneens bekend als Nothing left 2 Give. Dit nummer is geschreven door Sandra St. Victor en zij bracht een digitale versie van het nummer uit in 2018. Prince nam zijn versie (hij draagt teksten en muziek bij) in 1995 op en dat is de versie die we nu te horen krijgen. Een geinig nummertje, maar verder ook niet hemelbestormend en begrijpelijk dat het in de kluis op de planken is beland.

Met Calabama maken we een sprong naar 2003. Het zou naar zeggen de titel van een gelijknamig album worden voordat uiteindelijk Musicology uitgebracht werd waarmee Prince zichzelf uiteindelijk opnieuw in de schijnwerpers wist te zetten. Wederom een 'ik schud dit uit mijn mouw' nummer, maar mist daardoor een beetje emotie of zo. Het swingt lekker, mede dankzij de bijdrage van o.a. Greg Boyer als één van de blazers, maar dit soort nummers zijn vooral leuk om live te horen, zo op een album mist het urgentie.

Op The Guilty Ones ronken de gitaren weer. Dit nummer stamt uit 2007 en je hoort Shelby J. en Marva King een grote rol krijgen, iets wat ze in die periode sowieso hadden (vooral Shelby). Ook hier mis ik ietwat focus, maar vind ik het verder niet heel onaardig.

Door naar 2012: Bestest Friend, voor mij volkomen onbekend dus ik was er wel benieuwd naar. Het klinkt een beetje pompeus en daar weet Prince me altijd wel mee te pakken, zeker ook met de blazers die hier te horen zijn. Het doet me een beetje denken aan The Morning Papers.

En blijkbaar moet er ook een bekend Prince nummer op komen te staan, dus dat is How Come U Don’t Call Me Anymore? geworden, maar dan een live versie uit 2016 opgenomen tijdens zijn laatste Piano & A Microphone Tour. Leuk, maar valt nogal uit de toon op dit album. Ik had liever een volledig optreden uit deze tour als live album gezien.

En met die laatste opmerking presenteer ik me dus ook als zo'n verwende, klagende Prince-fan. Is het leuk om nieuw materiaal voorgeschoteld te krijgen? Ja, natuurlijk. Maar dit is een allegaartje en mist samenhang. Doe dan inderdaad een geweldig live-album of zo.

Maar goed, we doen het er maar mee, en laten we dan hopen op een fraaie superdeluxe box van Parade of een spetterend live album van één van zijn vele tours of aftershows.
Tot die tijd een zoethoudertje voor de fans en verder al niemand hier echt naar omkijken vrees ik zo. Jammer dat het Stranger Things momentum (eind 2025, begin 2026) hiermee alweer teniet gedaan wordt. Met Timeless gaat de generatie die Prince toen ontdekte niet veel kunnen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Enorm veel gedraaid tijdens mijn vakantie in Zuid-Afrika (vooral in de auto): elke draaibeurt werd het leuker en lekkerder. Normaal gesproken niet helemaal mijn straatje, maar er kleven enorm veel herinneringen aan en dat maakt het altijd mooier. Duidelijk een hedendaagse moderne pop-artiest die het blijkbaar goed doet (want anders boeken ze je niet in een zaal als AFAS).

Bijzonder dat het hier nog niet echt wordt opgepikt (het debuut trok net iets meer dan 20 stemmers, maar die had dan ook de grote hit Water).

A*Pop staat voor African Pop en Tyla brengt naar eigen zeggen 'A to pop'. Dat klopt ook wel: amapiano, Zuid-Afrikaanse house, pop en R&B; je hoort het er allemaal in en ze mengt het op een uitstekende manier.
Nu is mijn kennis van Zuid-Afrikaanse pop niet groot, maar als ik de comments lees bij haar clips en visualizers dan lees ik regelmatig dat Zuid-Afrikanen zich herkennen in deze muziek en dat het vooral veel invloeden heeft uit diverse tijden en dat vertaald naar nu. Ook de gastartiesten worden gewaardeerd (mij zeggen ze niks).

Hoe dan ook: voor mij een verslavend pop-album waar ik ook terug in Nederland met liefde naar teruggrijp en deze keer dus als gezegd met prachtige herinneringen.

De dames doen het dit jaar lekker (Madonna, Tori Amos, Raye en Tyla staan op dit moment in mijn top 10 over 2026, maar het einde van het jaar is nog niet helemaal in zicht dus we gaan het zien).