menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van aERodynamIC. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2021, februari 2021, maart 2021, april 2021, mei 2021, juni 2021, juli 2021, augustus 2021, september 2021, oktober 2021, november 2021, december 2021, januari 2022, februari 2022, maart 2022, april 2022, mei 2022, juni 2022, juli 2022, augustus 2022, september 2022, oktober 2022

Jason Bajada - Crushed Grapes (2022) 4,0

gisteren om 23:57 uur

stem geplaatst

» details  

Gerald Wilson Big Band - Moment of Truth (1963) 4,0

gisteren om 19:12 uur

stem geplaatst

» details  

George Michael - Older (1996) 5,0

afgelopen zondag om 22:22 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

De-Phazz & Co. - Music to Unpack Your Christmas Present (2020) 3,5

afgelopen zondag om 20:13 uur

stem geplaatst

» details  

Noel - Noel (1988) 2,5

afgelopen zaterdag om 19:24 uur

stem geplaatst

» details  

The Snuts - Burn the Empire (2022) 4,0

afgelopen donderdag om 19:57 uur

stem geplaatst

» details  

Jiva - Jiva (1975) 4,0

afgelopen donderdag om 19:00 uur

stem geplaatst

» details  

Björk - Fossora (2022) 2,0

afgelopen donderdag om 18:12 uur

In 1994 zag ik Björk op Pinkpop, van een afstand, want ik stond al in de startblokken voor The Smashing Pumpkins.
Ik had niks met dat kirrende vrouwtje uit IJsland. Blergh. Geef mijn portie maar aan fikkie.

Toch bleef Debut me wel intrigeren en uiteindelijk kwam het helemaal goed met de liefde voor Björk. Artistiek erg interessant en met heerlijke nummers. Toen Post uitkwam was het dan ook gelijk raak. Homogenic en Vespertine vond ik soms wat lastig, maar ook daar had ik voldoende liefde voor over.

Het ging mis met Medúlla, waar ze wat mij betreft doorsloeg in ons een pretentieuze, vervelende brok muziek voor te schotelen. Muziek waar ik niks mee kon. Anderen weer wel en je zag de tegenstellingen onder haar luisteraars groeien.

Daarna bleef het kwakkelen met 3* of 3,5* albums (voor mij dan).

Helaas gaat het hier weer mis. Fossora is voor mij een lange, dreinerige, wederom pretentieuze bak gedoe. Want dat is het voor mij: gedoe.
Oh ja, hier zullen veel muziekliefhebbers helemaal warm voor lopen. Zo lekker niet toegankelijk, zo artistiek. Het zal vast wel, maar het is niet aan mij besteed. Ze zal ongetwijfeld diep gaan, maar bij mij komt het niet binnen.
Misschien ben ik lui en heb ik geen zin om moeite te doen haar te begrijpen. Het zal vast: ik vind het ronduit vermoeiend en dan helpt serpentwithfeet die ik best hoog heb zitten ook niet echt om het naar een hoger level te tillen, waar ik wel op hoopte. Ook hij kan soms wat doordraven op zijn eigen albums, maar weet het nog aangenaam te houden, zoals Björk dat op de vorige pakweg vier albums ook deed.

Björk doet waar ze zin in heeft, durft buiten de lijnen te kleuren en heeft schijt aan alles en iedereen. Bizar, vervreemdend, intrigerend, spannend: Fossora is het absoluut, alleen niet voor mij. De blazers en strijkers zijn bijzonder fraai en tegendraads verwerkt in het geheel, maar het laat me verder allemaal koud. En dat accentje met die rollende rrrr's begint me onderhand wel wat te irriteren.....

Van muziek wil ik kunnen genieten en dat doe ik hier simpelweg niet. Dan houdt het op. Ik zal niet de enige met deze mening zijn verwacht ik en ik denk ook dat mensen hier helemaal van in de hallelujah stemming zullen geraken. Het is en blijft Björk natuurlijk.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pixies - Doggerel (2022) 4,0

afgelopen woensdag om 23:45 uur

Pixies 2.0..... het zoveelste album alweer en ze liggen allemaal in elkaars verlengde. De gruizige randjes zijn er wat vanaf, het is best keurige alto-rock geworden, maar heel erg vind ik het niet.

De opwinding die ik eind jaren '80 ervoer is er al lang niet meer, niet zo gek natuurlijk want mijn leeftijd helpt ook niet echt meer mee om nog helemaal los te gaan op alternatieve schreeuwbandjes. En Frank kan schreeuwen, dat weten we.

Doggerel klinkt zoals gezegd dus als Indie Cindy , klinkt als Head Carrier, klinkt als Beneath the Eyrie. Elke twee, drie jaar een keurig rockplaatje van een band waar de jaartjes ook wel gaan tellen. Daarom is het prima als ze het allemaal een beetje terugschroeven. Black is het schrijven van catchy liedjes niet verleerd en nee, daar zit geen Monkey Gone to Heaven, Debaser of Gigantic bij.

Als je denkt dat nog te zullen gaan horen raad ik aan om de eerste paar albums gewoon nog eens lekker te luisteren.
Met Doggerel heb je een alleraardigst album in handen. Niets meer en niets minder. Mag je van de Pixies meer verwachten? Misschien als je het met Pixies 1.0 vergelijkt wel, maar de band zit in een andere fase. Netter, en keuriger. Wat mij betreft mogen ze, want deze versie past best prima bij aERo 50 plus

» details   » naar bericht  » reageer  

Kenny Burrell - Kenny Burrell, Vol. 2 (1956) 4,0

27 september, 23:41 uur

stem geplaatst

» details  

Grachan Moncur III - Evolution (1964) 3,5

23 september, 22:53 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Ultravox - Vienna (1980) 4,0

23 september, 22:39 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Jeremiah Lloyd Harmon - Desert (2022) 3,5

23 september, 22:15 uur

stem geplaatst

» details  

Tamino - Sahar (2022) 4,0

23 september, 18:46 uur

stem geplaatst

» details  

Adele - 30 (2021) 3,5

22 september, 20:16 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Editors - EBM (2022) 3,5

22 september, 19:56 uur

stem geplaatst

» details  

Bobby Hutcherson - Stick-Up! (1968) 4,0

21 september, 19:16 uur

stem geplaatst

» details  

Suede - Autofiction (2022) 4,5

19 september, 22:09 uur

Suede kan niet veel fout doen bij mij. Dog Man Star is zelfs één van de mooiste albums ooit als je het mij vraagt.

Toen ik begreep dat ze hier met een 'punk record' zouden komen dacht ik 'dat zal vast meevallen', maar kreeg wel het voorgevoel dat het misschien daardoor wat minder goed zou kunnen gaan vallen bij mij. Niet dat ik vies ben van wat vuige rock of een punk attitude, maar meer omdat ik van de glitter and glam hou als het om Suede gaat. De wat 'ruigere' Suede nummers heb ik maar zelden interessant gevonden.

Ik had dus de nodige reserves vooraf als het gaat om dit negende album alweer. Na A New Morning hadden we toch niet meer kunnen denken dat we ooit nog nieuw werk zouden krijgen, maar met Bloodsports, Night Thoughts en The Blue Hour wist de band toch echt drie keer op rij 4,5* te scoren.

Dat zit er nu (nog) niet in, tenzij ik op lange termijn anders ga denken.

In principe horen we op Autofiction niet eens een heel andere stijl. Het blijft galmen en alleen het rock gehalte is ietsje groter, maar eigenlijk ook niet eens zo heel veel. Punk record? Leuk verzonnen, maar nee. Drive Myself Home is gewoon weer ouderwets sterk en daar gaat het dan juist een tandje lager en It's Always the Quiet Ones is juist die vlammende en galmende glamrock waar ik dol op ben.

Dit is gewoon een fijne collectie nummers zoals je ze kunt verwachten van deze band. Minder groots en meeslepend, wat meer en vaker in de trant van Trash, We Are the Pigs en consorten. Helemaal prima. Bovendien kan er niet doorlopend torenhoog gescoord worden. Dit is nog steeds een zeer ruime voldoende en daarmee blijft Suede één van mijn meest favoriete bands ooit.

Minder groots en meeslepend. Gewoon lekker hoor! Verder nu even niet meer dan dat, en wie weet komt er later alsnog een verhoging met een halfje erbij.....

» details   » naar bericht  » reageer  

Conrad Freling - Never Gonna Change the World (2022) 4,0

18 september, 13:28 uur

Mooi om het album een week eerder gehoord te kunnen hebben naar aanleiding van het instore optreden afgelopen zaterdag in De Plaatboef, Rotterdam waar het al te koop was.

Dit optreden was een combinatie met Bony Man, een artiest die Conrad een warm hart toedraagt, zoals hij dat voor zoveel andere artiesten doet. En die liefde deelt hij graag met anderen waaronder ondergetekende. Zodra Conrad met een tip aan komt zetten weet ik dat het 9 van de 10 keren volledig raak is en die 10e keer is dan vaak ook niet eens zo slecht.

Ik ken hem van zijn rol in Seven Stars Over Sicily en toen hij vertelde dat hij een solo album had gemaakt in de stijl van zijn geliefde artiesten werd ik toch wel heel erg benieuwd, want dat zijn immers artiesten die ik ook enorm waardeer.

Mooi georkestreerde nummers en de toevoeging van Tamara Woestenberg en Bette Schindlerblijken blijkt een schot in de roos. De laatste was aanwezig bij de instore en bezorgde me af en toe kippenvel met haar vocalen. Zeker in combinatie met de zang van Conrad is dat echt een rijke aanvulling. Conrad is misschien niet werelds beste zanger, maar het komt uit zijn muzikale hart en geeft het geheel iets eigens. Maar laat het aanvullen door zangeressen als Tamara en Bette en dan krijg je een wonderschone samensmelting te horen.

Het laatste nummer Little Fellow is een schitterende afsluiter. Een slaapliedje voor zijn zoon. Een zoon die ik als baby leerde kennen bij een huiskamerconcert van Gabby Young (jazeker!). Hoe leuk was het om dit nummer te horen waar dezelfde zoon bij aanwezig was tijdens de instore, inmiddels een paar jaartjes ouder.

Ik roep het vaker als ik een album van een mening voorzie waar het gaat om een artiest die ik persoonlijk ken of enorm waardeer: het is door een gekleurde bril en er hangt een extra gunfactor aan vast. Is dat erg? Nee. Never Gonna Change the World is een zeer fraai album waar Conrad terecht trots op mag zijn.

Als je nummers als Brown Sugar Cane en Just Another Day kan maken doe je toch iets heel goeds. Wat mij betreft op de volgende nog meer van dit soort duetten waar beide zangers elkaar omhoog stuwen en daarmee een zeer fraaie sfeer neerzetten.

Voor nu: Never Gonna Change the World is een bijzonder album waar een hoop liefde in zit.

» details   » naar bericht  » reageer  

David Bowie - Moonage Daydream (2022) 3,5

15 september, 22:51 uur

stem geplaatst

» details  

Ralph Kaminski - Bal u Rafała (2022) 4,0

15 september, 18:23 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

» details  

Turin Brakes - Wide-Eyed Nowhere (2022) 4,0

15 september, 17:21 uur

stem geplaatst

» details  

Madonna - Finally Enough Love: #1's Remixed (2022) 4,0

14 september, 23:18 uur

stem geplaatst

» details  

Ladytron - 604 (2001) 4,5

13 september, 17:14 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Jockstrap - I Love You Jennifer B (2022) 4,0

12 september, 18:54 uur

Bij deze eerste nummers van dit album was mijn eerste gedachte 'alweer zo'n arty farty plaat die door iedereen natuurlijk bejubeld gaat worden'. Ik word er onderhand een beetje moe van. Zo geforceerd allemaal, of ik begrijp het gewoon niet. Kan ook.

Toch weet de zang mijn aandacht tijdens dat begin wel te boeien: die is gewoon heel fraai. En ik hoor ook wel dat het best spannend klinkt, dus vooruit even doorzetten dan maar.

En dan ontvouwt zich toch een ietwat ander album dan verwacht. Soul II Soul is ook wat mij te binnenschiet, of The Avalanches. Hoe is het mogelijk dat dit allemaal op één album geperst wordt. Dat wekt verbazing, maar ook verwondering.Plotsklaps vergeet ik de start, vergeet ik de soms wat geforceerde wendingen die ik dan helemaal niet meer als dusdanig ervaar. Het wordt helemaal apart als mierzoete strijkers er een soort 60's popsound aan gaan geven. Ver weg van de openingstracks en toch klopt het.

Ik kan nu nog niet goed bepalen of dit album het goed gaat doen op de lange termijn, of dat het voor nu het snoepje van de week is. Het debuut van Massive Attack heeft er bijvoorbeeld ook even over gedaan eer ik het op waarde kon schatten, en dit voelt een beetje aan als dat album.

» details   » naar bericht  » reageer  

Boychik - Boychik (2022) 4,5

11 september, 20:49 uur

Ben Levi Ross is een queer performer die bekend is van Tick, Tick...BOOM! (nog te zien op Netflix) en de musical Dear Evan Hansen.

Queer performers zijn steeds zichtbaarder dus dat is niet echt wennen, wel het feit dat we Boychik met hen/hun moeten aanspreken. Taaltechnisch is dat voor mij wel een ding. Verder niet. Sowieso niet, want het gaat hier om de muziek en die is geweldig.

Boychik heeft het album in het geheim opgenomen en het resultaat mag er uiteindelijk zijn: ik vind het een beetje een queer variant van Elliott Smith (vooral op nummers als Bombed Out Building en Jasmine Vine).

Er wordt veel gebruik gemaakt van strijkers die zorgen voor een barokke kant, een kant die ik altijd erg goed kan waarderen en er valt in elk nummer veel te ontdekken waardoor het per draaibeurt beter wordt.

Joods, queer, het was niet makkelijk voor Ben in zijn jeugd en dat reflecteert hij op dit album.

Ongetwijfeld dat veel mensen op voorhand al afhaken nu: het zal wel bombastisch en theatraal zijn. Ja, theater is geen vies woord als het gaat om Boychik, maar het blijft allemaal behoorlijk binnen de lijnen waardoor het niet over de top gaat.
Hierdoor is dit debuut een krachtig en persoonlijk statement met een flinke portie avontuur voor muziekliehebbers zoals ik die dit altijd wel kunnen waarderen.

» details   » naar bericht  » reageer  

Autoheart - Time Machine (2022) 4,0

10 september, 23:59 uur

stem geplaatst

» details  

Harold Vick - Steppin' Out (1963) 4,0

10 september, 00:19 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Stanley Turrentine - Common Touch (1968) 3,5

9 september, 23:08 uur

stem geplaatst

» details  

Marlon Williams - My Boy (2022) 3,5

9 september, 19:13 uur

stem geplaatst

» details  

John Legend - Evolver (2008) 3,5

9 september, 16:29 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

John Legend - Bigger Love (2020) 3,5

9 september, 16:29 uur

stem geplaatst

» details  

Oliver Sim - Hideous Bastard (2022) 4,0

8 september, 23:19 uur

In het openingsnummer naar buiten brengen dat je sinds je 17e leeft met H.I.V. en dan Jimmy Somerville mee laten zingen. Dat is een binnenkomer.

Dat Sim, bandlid van The xx, gay is was al bekend, maar hij gaat op dit solo-album de diepte in naar eigen zeggen. Hij ziet dit album als een goed middel om zijn angsten en schaamte om te zetten in muziek en er zo mee om te kunnen gaan.

Zo'n instelling kan vaak leiden tot geweldige muziek en is Hideous Bastard dat?

The Beach Boys vormden een inspiratiebron, dat is voor mij beslist geen pré daar ik geen groot liefhebber ben. Maar dat hoeft verder niks te zeggen. De titel-track als opener pakt sowieso wel en nodigt uit tot meer. Jamie xx is verantwoordelijk voor de productie en ergens is dat ook wel terug te horen in de nummers.

Zijn zang is herkenbaar en dat is knap, want gaandeweg merk je toch dat dit album andere koek is dan The xx. Hideous is speels, spannend, luchtig en donker tegelijk. Ik vind het zelfs wel sexy. Ook drama ontbreekt niet, iets wat we vaker ervaren bij artiesten die gay zijn.

Oliver Sim levert wat mij betreft een krachtige en zeer persoonlijke popplaat af, een album waar we zeker ontzag voor mogen hebben. Van mij krijgt hij het, zoals ook artiesten als Perfume Genius dat krijgen. Dit is voor dit moment gewoon zeer interessante indie-pop waar ik behoorlijk van kan genieten.

» details   » naar bericht  » reageer  

John Legend - Darkness and Light (2016) 3,5

8 september, 22:31 uur

stem geplaatst

» details  

John Legend - LEGEND (2022) 4,0

8 september, 19:25 uur

stem geplaatst

» details  

Jonathan Jeremiah - Horsepower for the Streets (2022) 3,5

8 september, 18:09 uur

stem geplaatst

» details  

Returned to the Earth - Fall of the Watcher (2022) 3,5

7 september, 22:11 uur

Tips.... ik geef ze graag, maar ontvang ze ook met liefde.

Geen idee wat ik me bij Returned to the Earth moest voorstellen. Vierde album? Okay, overkomt me ook wel vaker.
En die hoes? Weten we zeker dat Billy Corgan ten tijde van Gish niet onder een andere naam een album onder de noemer Returned to the Earth heeft uitgebracht?

Goed. Dromerige sfeer en dan Oren Lavie en Sigur Rós noemen maakt nieuwsgierig. Proggy2 heeft de belangstelling weten op te wekken....

Bij het eerste nummer, Fall of the Watcher, moest ik een beetje aan de sfeer van Blackfield denken, een duo die ik wel kan smaken, maar de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik die ondanks alle fraaiheid ook ietwat gezapig vind en dat was ook mijn indruk van deze openingstrack. Ik mis de scherpe randjes die Sigur Rós wel heeft. En ik snap waarom Proggy2 dit wel kan waarderen als ik zo naar de nickname kijk.

Niks mis met prog. Ook niet met Pink Floyd (waar ik ook regelmatig aan moet denken). Keurige rock met sfeer. Mooie laagjes, maar toch wat braafjes. Ik mis het venijn, ik mis gekkigheid, rafels.... zelfs de zang is net wat te keurig allemaal.

Muziek waar ik een beetje voor in de stemming moet zijn, maar die me zelden enorm in vervoering weet te brengen. Een beetje stouter mag wel van mij.

Is Fall of the Watcher daarmee een niet gelukte tip? nee. Ik vind dit zeker de moeite waard en ik snap hem ook. Sterker; dit soort album kunnen ineens enorm binnenkomen bij mij. Ik had dat met de genoemde Oren Lavie ook. Dit album zit gewoon goed in elkaar en alleen maar enorm buiten de lijntjes kleuren of te veel dramatiek is ook niet altijd goed.

Ik ben benieuwd wat dit dus op de lange termijn gaat doen. Voor nu een gemiddelde 3,5*, zo eentje die nog alle kanten kan opwaaien.
Misschien ook voer voor liefhebbers van bands als Soup en Gazpacho.

» details   » naar bericht  » reageer  

Clifford Jordan - Cliff Craft (1957) 4,0

3 september, 11:25 uur

stem geplaatst

» details  

Montaigne - Making It! (2022) 3,0

3 september, 00:28 uur

stem geplaatst

» details