stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Niet echt een volwaardige opvolger van Goodtime Charlie. Het betreft hier de soundtrack van de theaterproductie The House Must Win.

Flannery werkt samen met Liam Robinson (musical Hadestown) met wie hij de arrangementen verzorgt. Daardoor heeft het album wellicht de theatrale sfeer (en zelfs een beetje musical, maar duidelijk rauwer en anders dan de bekende musical producties). Zo doet Take It on the Chin mij aan Tom Waits denken.

Ook zijn er veel gastartiesten te horen waardoor dit album net even anders klinkt.

Neemt niet weg dat het wel degelijk een interessant album is geworden. Er staan nieuwe nummers op, maar ook bewerkingen van nummers die te vinden zijn op het album Evening Train. Ook horen we acteurs terug die in de musical meespelen op het podium (Tabitha Smyth).

Ik denk dat niet iedere Flannery liefhebber hier mee weg zal lopen, maar ik ben niet vies van het theatrale en vind dit dus gewoon wederom een sterk album.

stem geplaatst

Eigenlijk was ik al Sjaak Afhaak bij het vorige album (Harmony) van Josh Groban, of was het al bij één van de albums daarvoor, dus terecht mag mij de vraag gesteld worden waarom ik dan toch zo snel ben gaan luisteren naar CINEMATIC, zeker als ik al niet erg warm loop voor de tracklist.

Goede vraag en ik blijf het antwoord verschuldigd. Misschien toch nog kijken of de mierzoete nummers alsnog z'n weg terug weten te vinden naar mij?! Ik was immers in de beginperiode een groot liefhebber van zijn muziek (en ook toen was het best klef).

Maar nee: ook nu weet Josh me niet (meer) te raken. De voorspelbaarheid is me veel te groot. Kan je dan echt geen originelere nummers bedenken? Ik weet dat ik kritiek heb op de cover van Nick Cave's Straight to You, maar hoe dan ook was dat een gedurfde keuze.
Maar nu? Het helpt ook niet mee dat ik de originelen ook niet als mijn meest favoriete nummers beschouw.

Vooruit: Skyfall vind ik een prima nummer van Adele, maar beste Josh, doe nou niet. En dan dat koortje erbij. Daar gaat ie al gierend uit de bocht. En eigenlijk komt het niet meer goed daarna, kan je nog zo leuk een homokoor inschakelen. Denk dat de meeste homo's met hun hoofd en hart bij geheel andere artiesten vertoeven op dit moment (hallo Rosalía, Tori, Madonna, Kylie en aanverwante hedendaagse popdames).

Nee, misschien moet ik CINEMATIC (die hoofdletters zij nu ook wel passé toch) als dramatische aftiteling van de Groban film zien. Af en toe nog even lekker het debuut uit 2001 opzetten of de opvolger uit 2003 en het daar bij laten. Dat was toen en nu hoeft het niet meer.

Tenzij hij echt eens van deze zeer voorspelbare gebaande paden gaat afwijken...... en misschien moet ik dat zelf ook eens gaan doen, want onderhand ben ik al vrij lang een plaat die blijft hangen met opmerkingen over de albums van Josh Groban

stem geplaatst

stem geplaatst