menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van aERodynamIC. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019, mei 2019, juni 2019, juli 2019, augustus 2019, september 2019

Sequoyah Murray - Penalties of Love (2019) 4,0

afgelopen zaterdag om 15:43 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Greg Foat - Mage (2019) 3,5

afgelopen donderdag om 22:51 uur

Greg Foat heeft al aardig wat albums gemaakt onder andere namen zoals The Greg Foat Group, Foat, G. Foat en Greg Golden Foat.
Mage is het debuut op het label Athens Of The North.

Voor mij is dit de kennismaking. Jazz, met een soul-gloed. Ik ontwaar zelfs een beetje folk in de opener (of moet ik het jaren '60 klanken noemen?!).
Het zal vast oneerbiedig overkomen; maar een deel van het album zou ook goed passen in de lounge-hype van zo'n twintig jaar geleden. Of komt dit door de electronica die losjes toegepast wordt?
De Supperclub zou er goede zaken mee gedaan hebben indertijd

Toch doe ik het album daar weer mee tekort: daarvoor is Mage net weer wat scherper.
Neemt niet weg dat het een deel erg toegankelijk overkomt, zeker voor de pure jazz-liefhebbers. Zelf loop ik weg met opener Of My Hands. Die zoetgevooisde klanken weten mij gelijk al in te pakken.
Het blijkt een wat vreemde eend in de bijt. Ik had er voor getekend dat er meer van dit zou volgen. Of The High Priestess, welke een stuk uitdagender klinkt. De rest is gewoon uitermate relaxed en daar is ook niks mis mee natuurlijk.

Gewoon een lekker album en precies goed qua lengte: daarmee blijft het lekker fris.

» details   » naar bericht  » reageer  

Sequoyah Murray - Before You Begin (2019) 4,0

afgelopen donderdag om 17:37 uur

Sequoyah Murray is nog jong met zijn 22 jaar en komt uit een muzikale familie. Dat is goed te horen. Wat het meest opvalt is zijn stem: warm en diep. En ook zijn verschijning in de videoclip bij Penalties of Love is kleurrijk.

Het lijkt er dus op dat we een bijzondere, veelbelovende nieuwe artiest mogen verwelkomen.

Zijn EP Penalties of Love viel al op, en nu is er het debuutalbum Before You Begin, dat met zijn dikke half uur ook nog niet bepaald een lijvig werkje genoemd kan worden. Wel een opvallend werkje.

Het doet me denken aan artiesten als Petite Noir of serpentwithfeet, en toch ook weer niet. Uitdagend? Vernieuwend? Misschien. Grimes schijnt een inspiratie voor wat betreft de productie geweest te zijn zegt hij zelf.

Alleen al de korte opener Here We Go: is die gast echt 22 jaar?! Galmend, klassiek, en wow... die stem.
Op het tweede nummer I Wonder gaan mijn gedachten alle kanten op: waar moeten we dit nu onder scharen? Ik hoor wat jaren '80 invloeden, maar wel heel erg geplaatst in het nu.

En zo gaan de de nummers die volgen telkens maar door: hoe en waar plaats ik dit?! En hoe vind ik het nu eigenlijk echt? Ik bewonder het, ik vind het spannend, ik vind het goed. Maar er zijn ook momenten dat ik denk: tja, leuk, maar toch ook weer niet helemaal mijn ding.

Is het niet té arty? Wat te geforceerd allemaal? Of is dit juist uitdagend en prikkelend?! Ik ben er allemaal nog niet uit en dat maakt het heel interessant.

Before You Begin is hoe dan ook een goed album, waar veel in te ontdekken valt, maar wat tegelijkertijd ook wel weer vertrouwd klinkt. Misschien is dat de kracht er wel van.

Dit gaat nog wel even blijven schuren denk ik en mijn waardering kan nog alle kanten op. De vraagtekens duiken niet voor niets telkens weer op.

» details   » naar bericht  » reageer  

Belle and Sebastian - Days of the Bagnold Summer (2019) 4,0

afgelopen donderdag om 17:09 uur

stem geplaatst

» details  

Devendra Banhart - Ma (2019) 4,0

afgelopen woensdag om 17:19 uur

We gaan nu wel richting herfst. Vandaag is het nattigheid troef, de ochtenden zijn weer een stukje donkerder en de lampen kunnen 's avonds ook wat eerder aan, en dan is Ma van Devendra Banhart gelijk een perfecte worp in deze tijd van het jaar.

Banhart zingt mooier dan ooit: weg krakerige 'freakfolk', een term die we al een tijd niet meer horen; ongetwijfeld niet hip meer.
Ma kan zo naast de albums van Kings of Convenience gezet worden, qua sfeer doet het er niet voor onder, en heel af en toe krijg ik zelfs een beetje een Leonard Cohen gevoel (Memorial).
Die Kings of Convenience link haalde ik ook al bij voorganger Ape in Pink Marble aan, en het is denk ik niet raar om te stellen dat dit album daar op voortborduurt.

Meest toegankelijke album? Wellicht. Maar als het fraai gedaan wordt, who cares?! De gekkigheid mag er wat vanaf zijn, als we er dan een mooi en sfeervol album voor terug krijgen vind ik het prima.
Hoe dan ook: het is en blijft toch herkenbaar Devendra Banhart, die aan het einde nog een nummer met de onvolprezen Vashti Bunyan laat horen.

Ma is een prima album, welke ik op dit moment wat beter vind dan voorganger Ape in Pink Marble.

» details   » naar bericht  » reageer  

TaxiWars - Artificial Horizon (2019) 4,0

9 september, 22:45 uur

stem geplaatst

» details  

Les Sœurs Boulay - La Mort des étoiles (2019) 4,0

9 september, 17:35 uur

stem geplaatst

» details  

Ray Bryant - Lonesome Traveler (1966) 4,5

7 september, 18:10 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Marillion - Marbles (2004) 4,5

6 september, 17:35 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

» details  

Avishai Cohen & Yonathan Avishai - Playing the Room (2019) 3,5

5 september, 22:34 uur

Avishai Cohen.... het is altijd weer opletten of je het over de bassist hebt of over de trompettist.

In dit geval gaat het dus om de laatste en om het nog eens lekker extra verwarrend te maken gaat hij hier de samenwerking aan met Yonathan Avishai (what's in a name).

Ik heb beide Avishai's hoog zitten (en dan bedoel ik uiteraard de Cohen's). Ook live een waar genot om naar te luisteren en Avishai de trompettist heb ik na afloop van een concert zelfs wel eens kort mogen spreken: een zeer aangename kerel.
Je kunt dus wel zeggen dat ik een zwak voor hem en zijn muziek heb.

Op Playing the Room is het allemaal heel sober: trompet en piano, en dat is het. Inclusief een Stevie Wonder-cover.
De samenwerking tussen twee vrienden (al sinds hun tienertijd).
Intieme kamermuziek, waar beide artiesten elkaar goed aanvoelen. De interactie is sterk en de sfeer rustgevend, poëtisch kan ik ook wel zeggen.

En toch is dat alles niet voldoende voor mij. na verloop van tijd verlang ik toch naar net even meer. Dan verlies ik iets te veel van mijn aandacht; wat ik bij andere albums van Cohen minder heb.
Neemt niet weg dat het wederom een kwaliteitsalbum is.

» details   » naar bericht  » reageer  

Miles Davis - Rubberband (2019) 3,0

5 september, 21:52 uur

Vergeten albums, verloren gewaande albums.... ze komen de laatste tijd ineens tevoorschijn. Zouden er centen te verdienen zijn?!

Nou, weg met m'n scepsis. Soms zijn dit soort albums gewoon heel erg fijn. Is Rubberband dat ook?

Geen idee wat ik van deze Miles moest verwachten. Tutu is het meest recente album dat ik van hem heb en die kocht ik vooral vanwege de hoes. Alles daarna ken ik niet.

In 1985 schijnt Miles begonnen te zijn aan een album voor Warner bros. dat Rubberband zou moeten heten. Het werd uiteindelijk Tutu in 1986. Rubberband bleef op de plank liggen en verscheen postuum in 2018 als Rubberband EP.

Nu dus Rubberband in z'n geheel, met hulp van de originele producers Randy Hall en Zane Giles. Vince Wilburn Jr. heeft er ook aan meegeholpen, dezelfde man die meedeed op de originele sessies.

Lastig te beoordelen altijd: want was dit zo bedoeld? Ongetwijfeld is het antwoord op die vraag 'nee'. Doet het Miles recht? Dat zal voor iedereen anders liggen.
Zo zijn Lalah Hathaway en Ledisi te horen op dit album, terwijl het oorspronkelijk bedoeld was voor Chaka Kahn en Al Jarreau.

Maar als we de achtergrond even weglaten en gewoon luisteren naar het album? Dan hoor ik een prima popjazz album. Niet te vergelijken met de hoogtijdagen van Miles, maar best leuke nummers die gek genoeg niet gebukt gaan onder de zo kenmerkende jaren '80 sound.
Ik durf het bijna niet te zeggen omdat we het hier over een zogenaamd Miles Davis album hebben: maar dit zou het prima doen in een strandtent als lekkere achtergrondmuziek waar het volume in met name de uptempo nummers wat omhoog kan (Paradise). Ik hoor zelfs af en toe een beetje Prince-invloeden, wat niet heel raar is omdat de twee elkaar heel hoog hadden zitten, ondanks dat er gepaste afstand was.
Ook R&B zoals we het in de jaren '90 vaak hoorden is hier enigszins in te herkennen.

En toch.... het voelt niet echt als een Miles Davis album. Ja, je hoort hem op zijn trompet blazen, maar het lijkt bijna wel of hij een soort gastartiest is. Kan dat de bedoeling zijn van een zogenaamd 'verloren gewaande plaat'?!
Ik denk het niet. Maar hoe beoordeel ik het dan? Als zijnde een Miles album: dan krijgt het toch een onvoldoende. Als een album dat je op zichzelf moet beoordelen? Dan is het echt zo vervelend nog niet zoals ik al schreef. Beetje glad en gelikt wellicht, maar zodra Miles wat meer naar voren komt is en blijft het toch erg vertrouwd klinken.

Iedereen zal hier wel wat van vinden. Altijd lastig als albums postuum worden uitgebracht en al helemaal als er aan gesleuteld wordt.
Doet Rubberband recht aan het imposante oeuvre van Miles? Nee. Is het een aardig album? Ja, best hoor.

» details   » naar bericht  » reageer  

Pixies - Beneath the Eyrie (2019) 4,0

5 september, 16:54 uur

De Pixies zullen het nooit echt fout doen bij mij. Je hebt Pixies deel 1 (t/m Trompe Le Monde) en je hebt Pixies deel 2 (vanaf Indie Cindy).
Tussen deze twee periodes zitten wel verschillen. Een aantal fans kunnen niks meer met de laatste albums, en zullen dat met Beneath the Eyrie ook wel niet hebben.

Want wat horen we op dit album? Puntige punkpoprock nummers zoals we ze kennen. Minder scherp dan op een Surfer Rosa of Doolittle wellicht, maar wel degelijk pakkend. Gladder? Een beetje, maar dat was op de twee voorgangers ook het geval.

Ik voel hier een Trompe Le Monde vibe, een album dat ook al niet door iedereen de hemel in werd geprezen, maar ik vond het toen echt heel sterk.
En sterk vind ik Beneath the Eyrie dus ook. En weet je wat? Ik vind het nu al de beste van Pixies deel 2.

Frank Black/Black Francis lijkt hier wat zwaarder te zingen (iets minder speenvarken-geluid zeg maar) en dat is al te horen op opener In the Arms of Mrs. Mark of Cain, wat ik al een ijzersterke start van het album vind. Lekker dat dreigende sfeertje. Doet me zelfs een beetje aan Muse denken, maar ik weet niet echt goed waarom. Gelijk wel het hoogtepunt van Beneath the Eyrie als je het mij vraagt.

On Graveyard Hill kennen we al en dat is toch best een behoorlijk Pixies nummer?!

Vervolgens krijgen we in hoog tempo uitstekende nummers te horen zoals Catfish Kate, dat een beetje als een Frank Black solo-nummer klinkt. Vrij luchtig en melodieus.
Of wat te denken van het bijna poppy, luchtige uptempo nummer This Is My Fate. Doet me denken aan bepaalde bandjes uit de jaren '80, maar welke nou toch?1 Zo hoorden we Pixies niet eerder. En ook Ready for Love klinkt vrij luchtig.

Op Silver Bullet klinkt Frank ook weer anders qua zang. Als nummer zit het lekker in elkaar (een beetje zoals zijn nummer Los Angeles). En Long Rider is lekker meezingen, waar Los Surfers Muertos met Paz Lenchantin in de hoofdrol zou qua titel op Surfer Rosa kunnen staan., qua nummer haalt het dat niveau niet. De surfsound gaat erg lekker op St. Nazaire, dat het eerste 'schreeuwertje' blijkt te zijn op dit album (met Tom Waits grom).

Bird of Prey huppelt lekker voort, Daniel Boone klinkt niet echt als Pixies, maar is gewoon een mooi liedje en afsluiter Death Horizon is bijna een kampvuur-liedje dat helaas iets te gemakkelijk dooft aan het einde.

Als kritiekpuntjes zou je kunnen zeggen dat het soms allemaal wat netjes is en misschien wat te glad. Het klinkt net even te veel als een solo-plaat van Frank Black, maar dan wel een zeer goede wat mij betreft.
Verder heb ik weinig kritiek; de band wordt ook ouder en dat mag je best terughoren. Ik vind dit een zeer fijn album en zoals gezegd misschien wel de leukste van de laatste drie.

» details   » naar bericht  » reageer  

Iggy Pop - Free (2019) 3,5

4 september, 17:33 uur

stem geplaatst

» details  

PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project (2016) 4,5

3 september, 20:05 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

» details  

Lana Del Rey - Norman Fucking Rockwell! (2019) 4,5

Alternatieve titel: NFR!, 3 september, 19:00 uur

Ja, ik was ten tijde van Video Games helemaal into Lana. Misschien wel een beetje te veel, want aanvankelijk was ik toch een beetje teleurgesteld in het album Born to Die. Een prachtig album, maar niet de klassieker waar ik op hoopte.
En met opvolgers Ultraviolence en Honeymoon (ik laat Lana del Ray A.K.A. Lizzy Grant even buiten beschouwing) was ik het al weer kwijt. Allemaal wel aardig hoor, maar net niet genoeg om me volledig mee te slepen. Op Lust for Life vond ik haar weer op het niveau van Born to Die.

Telkens had ik wel dezelfde kritiek: de albums zouden aan kracht winnen als ze korter zouden zijn geweest. Laat ik dat er nu dan maar vast uitgooien; dat is nu niet anders.

Toch keek ik er deze keer wel naar uit dankzij het schitterende Mariners Apartment Complex. Wat een prachtig nummer vind ik dat. En ik moet zeggen: er staan veel meer parels op dit album. Buiten dat de schaaf er overheen had gemoeten om zo tot nog meer impact te komen, is Norman Fucking Rockwell! zeker geen teleurstelling.

» details   » naar bericht  » reageer  

Nina Simone - Nina's Back (1985) 2,5

1 september, 00:44 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Nina Simone - A Single Woman (1993) 3,5

31 augustus, 18:12 uur

stem geplaatst

» details  

Nina Simone - Fodder on My Wings (1982) 3,5

31 augustus, 18:03 uur

stem geplaatst

» details  

Nina Simone - With Strings (1966) 3,5

31 augustus, 18:00 uur

stem geplaatst

» details  

Nina Simone - Let It All Out (1966) 4,0

31 augustus, 18:00 uur

stem geplaatst

» details  

Nina Simone - Sings Ellington (1962) 3,5

31 augustus, 17:49 uur

stem geplaatst

» details  

P.P. Arnold - The First Cut (1998) 4,0

29 augustus, 22:54 uur

stem geplaatst

» details  

P.P. Arnold - Kafunta (1968) 4,0

29 augustus, 22:54 uur

stem geplaatst

» details  

P.P. Arnold - The First Lady of Immediate (1967) 4,0

29 augustus, 22:54 uur

stem geplaatst

» details  

The Slow Show - Lust and Learn (2019) 4,5

29 augustus, 19:47 uur

The Slow werd in 2015 mijn nieuwe muzikale vriendje. Soms heb je dat wel eens.
(reactie op ander bericht)


Schreef ik toen.

Op 13 juni, de verjaardag van mijn partner, die ook fan was geworden, kon ik de band voor het eerst live meemaken op het dak van een Rotterdamse parkeergarage (in het voorprogramma de band Half Way Station, die ook mijn hart stal die avond).
Het was de eerste keer, en er zouden er nog wat volgen met een optreden in Haarlem als magisch hoogtepunt.

Album nummer twee deed het ook gelijk goed. Maar ik was inmiddels fan en dan luister je toch anders. Als ik die eerste twee albums nu naast elkaar leg dan moet ik toegeven dat het debuut toch net iets meer impact heeft, waardoor ik vandaag besloot dat album van 5* naar 4,5* terug te brengen. De grote vraag is of mijn lievelingen wederom raak zullen schieten met Lust and Learn waar ze nu iets meer de tijd voor namen.

Bij Amend zit dat al weer goed: deze instrumentale track zuigt je gelijk het nieuwe avontuur in. Ietsje meer bombast dan we gewend zijn en alles wat dan volgt is eigenlijk The Slow Show volgens het boekje als je dat na drie albums kunt zeggen. Mijn liefde is nog steeds aanwezig. De praatzang van Rob verveelt me nog wederom niet. De opbouw van de nummers is ook nu magisch en de toegevoegde koortjes plus zang van Kesha Ellis geven het een hemels effect.

Is de koers gewijzigd? Nee, niet drastisch. En toch zijn er net genoeg lichte veranderingen, die ik nu nog moeilijk goed kan aanduiden (iets meer uptempo?!, iets andere geluiden hier en daar?!), maar ik hoor en voel ze wel en die ervoor zorgen dat The Slow Show wederom raak schiet, wederom ontroert en wederom pakt.

Zijn dit de woorden van een fanboy? Uiteraard. Maar de mensen die mij kennen weten ook wel dat ik niet vies ben van af en toe een flink scheut pathos, zonder al te veel effectbejag. En dat is wat Lust and Learn in zich verenigt.

Dat de mannen een blijvertje zijn voor mij stond al eerder vast, met dit derde album onderstrepen ze dit gewoon heel dik. Goed gedaan!

» details   » naar bericht  » reageer  

P.P. Arnold - The New Adventures Of... (2019) 4,0

29 augustus, 17:38 uur

stem geplaatst

» details  

The Slow Show - Dream Darling (2016) 4,5

29 augustus, 16:01 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

» details  

Lou Donaldson - Alligator Bogaloo (1967) 4,0

28 augustus, 18:11 uur

stem geplaatst

» details  

Nina Simone - Miss Simone (2015) 4,0

Alternatieve titel: The Hits, 21 augustus, 20:11 uur

stem geplaatst

» details  

Otis Rush - Right Place, Wrong Time (1976) 4,0

21 augustus, 17:58 uur

stem geplaatst

» details  

Gotcha! - Words and Music from da Lowlands (1991) 4,0

21 augustus, 17:41 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Cesária Évora - Miss Perfumado (1992) 4,0

21 augustus, 17:11 uur

stem geplaatst

» details  

Don Wilkerson - Preach Brother (1962) 4,0

20 augustus, 19:37 uur

stem geplaatst

» details  

Ike & Tina Turner - Workin' Together (1971) 4,0

19 augustus, 23:03 uur

stem geplaatst

» details  

Canine - Dune (2019) 4,0

19 augustus, 17:10 uur

Een album dat dit jaar blijkbaar een beetje over het hoofd wordt gezien: Dune van Canine.

Magali Cotta is de drijvende kracht achter dit gezelschap: live presenteert ze zichzelf wat mysterieus, en de nummers kenmerken zich door samenzang, elektronische pop, vermengd met strijkers.
Redelijk opzwepend hier en daar en soms ook onderkoeld mysterieus.

Het doet denken aan Woodkid en ik hoor er Kovacs en Låpsley soms ook een beetje in, des te opmerkelijker dus dat het niet echt opgepikt wordt. Net als Christine and the Queens worden de nummers afgewisseld in het Frans en Engels.

Het enige nadeel dat misschien aan dit album kleeft is dat het op den duur een trucje lijkt te worden waardoor de echte emotionele beroering een beetje achterwege blijft en je moet tegen de zang kunnen.

Dune is intrigrerende popmuziek die heel wat beter zou kunnen aanslaan. Misschien dat dit een voorzetje is?!

» details   » naar bericht  » reageer  

Gerry Mulligan - Gerry Mulligan Meets Johnny Hodges (1960) 4,0

19 augustus, 17:09 uur

stem geplaatst

» details  

Canine - Canine (2018) 4,0

18 augustus, 23:47 uur

stem geplaatst

» details  

Vanilla Fudge - Vanilla Fudge (1967) 3,5

17 augustus, 23:07 uur

stem geplaatst

» details  

Deep Purple - Shades of Deep Purple (1968) 3,5

17 augustus, 22:58 uur

stem geplaatst

» details  

James Brown - The Payback (1973) 4,0

16 augustus, 23:01 uur

stem geplaatst

» details  

The Murder Capital - When I Have Fears (2019) 3,5

16 augustus, 01:32 uur

stem geplaatst

» details  

Sarah Vaughan - Sarah + 2 (1962) 3,5

15 augustus, 15:21 uur

stem geplaatst

» details  

Holly Johnson - Blast (1989) 2,0

13 augustus, 16:42 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,5 sterren

» details  

Billy Gault - When Destiny Calls (1975) 3,5

11 augustus, 23:20 uur

stem geplaatst

» details  

Chet Baker - With Fifty Italian Strings (1959) 4,0

10 augustus, 01:06 uur

stem geplaatst

» details  

Chet Baker - Chet (1959) 4,5

9 augustus, 13:55 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Don Patterson & Booker Ervin - Hip Cake Walk (1964) 4,5

9 augustus, 13:49 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Lloyd Cole - Guesswork (2019) 4,0

8 augustus, 18:36 uur

Rattlesnakes is en blijft voor mij één van de mooiste albums ooit en haalt steevast mijn albumlijstjes, de titeltrack trouwens ook. Dat gaat nooit meer geëvenaard worden.

Zo, weten we dat ook weer.

Ook solo ben ik Lloyd Cole blijven volgen, maar er zitten wel albums tussen die ik gemist heb. De liefde was na de jaren '80 gewoon een stukje minder geworden.
Guesswork stond ook op de skip-nominatie toen ik de reacties her en der las over de inhoud: elektronische toevoegingen?! Niks mis mee, maar die mooie, warme stem.... kan dat wel goed samengaan?

Ik hoor die prachtige zang gelukkig nog steeds terug en ik hoor jaren '80 Yazoo en Depeche Mode (ik zelf leg de link met Kraftwerk wat minder, gek genoeg, ook al herken ik het wel).
Niks mis mee, want Cole heeft zijn roots toch in die jaren liggen, maar toch schuurt het een beetje en ik weet nog niet zo goed waar dat aan ligt.

Ik denk dat het op den duur gewoon net wat te veel voortkabbelt. Een beetje saai wellicht. Maar ook niet saai genoeg om het af te zetten en te laten voor wat het is.

Tegelijkertijd denk ik ook dat ik hier over een poos enorm op terugkom en het heel anders beluister en dat is eigenlijk best positief: het prikkelt blijkbaar wel.

Guesswork is er dus eentje die nog wel een tijdje in mijn playlist blijft staan en dan ben ik benieuwd hoe ik er uiteindelijk echt over denk: blijf ik bij deze mening, of draait het bij?!

» details   » naar bericht  » reageer  

Wes Montgomery - Bumpin' (1965) 3,5

8 augustus, 17:40 uur

stem geplaatst

» details  

Bon Iver - i,i (2019) 3,5

8 augustus, 17:18 uur

stem geplaatst

» details  

Soft Cell - Say Hello, Wave Goodbye (2019) 4,0

Alternatieve titel: Live at the O2 Sunday 30th September 2018, 7 augustus, 12:11 uur

stem geplaatst

» details  

Perry Blake - Songs of Praise (2019) 4,0

6 augustus, 22:35 uur

stem geplaatst

» details  

Scott Walker - Scott (1967) 4,5

6 augustus, 21:45 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Once upon a Time ... in Hollywood (2019) 4,0

5 augustus, 19:41 uur

stem geplaatst

» details  

Jordan Moser - Long Night (2019) 3,5

5 augustus, 19:03 uur

stem geplaatst

» details