Morrissey: is er momenteel een artiest waar het zo extreem zwart-wit is? En waar extreem het woord is dat vaak naar voren komt?!

De man zelf neemt geen blad voor de mond en gaat daar soms heel ver in. Zijn teksten, of het nu vroeger bij The Smiths was of solo roepen soms ook wel wat vragen op en ook daar neemt hij geen gas terug.
En dan de pers. Een groot deel van de pers haat hem, waar aan de andere kant een heel leger devote fans staat. Ga maar na: ondanks zijn vele cancellen van optredens verkoopt hij de zalen gewoon uit en zelfs een O2 in Londen is blijkbaar geen probleem.

Make-up Is a Lie is al aardig afgefakkelt zag ik, maar dan door recensenten die altijd al zwaar negatief over hem zijn. Wat heeft het dan voor zin om die recensies nog serieus te nemen? Zo vooringenomen lees je ze zelden. Het is dus een beetje zaak om de grijstinten op te zoeken als ze er zijn.

Behoor ik daar toe? Lastig. Ben sinds de jaren '80 een enorm groot Smiths-fan en ook solo ben ik hem blijven volgen. De teksten? Ik ben niet zo'n tekstenman dus dat gaat wel een beetje langs me heen. De uitspraken van de man? Die hebben geen invloed op mij als het gaat om het luisteren naar zijn muziek of het bezoeken van concerten. Vind ik het een rare snuiter? Ja best wel. Ik word er soms een beetje ongemakkelijk van als ik hem live aan het werk zie, maar ik blijf genieten van zijn muziek en uiteindelijk draait het daar om. Voor mij wel. Dat anderen daar anders in staan kan ik begrijpen, maar aan vooringenomen recensies heb ik niet veel en met persoonlijke opmerkingen die niks met het album te maken hebben en die ook op deze site gepost worden kan ik dan ook niks.

Iedereen kent de worsteling die Morrissey heeft met platenmaatschappijen. Bonfire of Teenagers heeft dan ook wel een cultstatus inmiddels. Dat album kwam er niet en nu Morrissey weer onderdak heeft gevonden bij Sire is er Make-up Is a Lie: andere nummers, in een andere periode opgenomen, hier geen gastartiesten als Flea of Iggy Pop en andere mensen die met hem meegeschreven hebben.
Bonfire was blijkbaar nogal politiek geladen en Make-up Is a Lie is meer persoonlijker en cultureel.

Heeft vergelijken met The Smiths zin? Ik denk van niet. Morrissey is inmiddels al zo lang solo bezig dat als je dan vergelijken wilt je dat met zijn solo-albums kunt doen. En dan kan ik al kort zijn: zijn latere albums klinken toch anders dan zijn eerste. Ik hoor wel bij de groep fans die die latere albums wel degelijk kunnen appreciëren, wetende dat een meesterwerk als Viva Hate of Vauxhall and I er niet meer in zal zitten.

En dat gaat dus inderdaad op voor Make-up Is a Lie. Het klinkt prima, maar ergens ook een beetje lui. Het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte hangen. Maar tegelijkertijd zingt ie net als op zijn laatste albums beter dan ooit en dat terwijl je zou mogen verwachten dat het op zijn leeftijd wat minder zou worden.
De nummers zijn pakkend, maar weten me ook weer niet voldoende te raken. Het is degelijk en binnen de lijntjes allemaal.

Als Morrissey-fan vind ik het heerlijk om weer een album voorgeschoteld te krijgen en Make-up Is a Lie is zeker genietbaar voor mij met echt wel wat uitschieters als The Monsters of Pig Alley of Many Icebergs Ago bijvoorbeeld. En de Marc Almond-liefhebber in mij kan ook wel wat met de pathos in nummers als Boulevard, maar daarnaast staan er ook net iets te veel nummers tussen die niet verder komen dan 'wel aardig' (de titeltrack, Amazona of het in mijn oren wat nietszeggende Kerching Kerching waar gevoelsmatig meer uit te halen was).

Verrassingen zijn er in de vorm van The Night Pop Dropped waar ik een Blondie/disco-vibe ervaar. Misschien had Kula Shaker het ook op kunnen nemen voor hun laatste album.

Gaat Make-up Is a Lie verandering brengen in al het bovenstaande? Nee. Hij zal gehaat worden door de mensen die hem haten en geadoreerd door degenen die dat al jaren doen. Nog veel meer mensen zullen zeggen Morris-wie? Want dat hoorde ik ook heel veel toen ik zei naar zijn concerten te gaan.

We leven niet meer in de jaren '80 waar hij op een voetstuk stond met The Smiths. Morrissey is niet meer zo relevant. Het is 2026 en daarin krijgen we een degelijk Morrissey album waar ik als liefhebber tevreden mee ben. Ik was en ben gek op I Am Not a Dog on a Chain, Low in High School en World Peace Is None of Your Business en voor nu zeg ik dat dit album dat niveau net niet haalt, maar misschien na vele draaibeurten dat de klik net wat groter gaat worden.
Ik ben blij dat ie weer in de belangstelling staat, er dan toch een nieuw album is gekomen en ik hem binnen een jaar twee keer live heb kunnen zien waar ik dacht dat zijn optreden in Utrecht in 2014 wel de laatste zou zijn voor mij.

Morrissey niet voor u? Loop er met een boog omheen zou ik zeggen; u weet immers nu wel hoe het ervoor staat bij als het om Moz gaat, niks nieuws onder de horizon

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Customs is voor mij een totaal nieuwe naam en dat terwijl ze uit België komen (wekt snel interesse bij mij) en ze al vier albums op naam hebben staan.

Het is maar goed dat ik onbevooroordeeld aan dit album begonnen ben, want de gemiddeldes voor die albums liegen er niet om en dan lees je dat het een slap aftreksel zou moeten zijn van bands als Editors of Interpol. Laten we eerlijk zijn: ook die hadden hun voorgangers en invloeden.
Maar ja, ik ben een jaren '80 tiener dus misschien ben je op dat vlak te veel verwend op het juiste moment.

Ze kunnen niet veel goed doen zag ik. Maar dat las ik allemaal nadat ik LOVE IS THE FUTURE (hoofdletters zijn blijkbaar nog steeds 'in') al had gehoord.
En wat hoorde ik dan? Leuke pop-wave-post-rock. Qua frisse luchtigheid deed het me een beetje aan Franz Ferdinand denken. De teksten op de vorige albums schijnen niet best te zijn. Ik ben geen tekstenman dus daar heb ik niet op gelet (schijnen een paar maatschappij kritische teksten tussen te zitten, dus kom maar op liefhebbers van de nieuwe U2 EP: nog een bandje dan....).
De uitspraak van het Engels ook al niet best las ik. Het is me niet enorm opgevallen, dat het abominabel zou zijn, en dat heb ik soms wel degelijk, dus ook dat viel mee dan.

Blijft over: een plaatje dat teruggrijpt op de door mij zo geliefde jaren '80. Origineel? Verre van. Vermakelijk en makkelijk beluisterbaar? Zeker wel. En dat vond ik eigenlijk best verfrissend. Helaas nog steeds niet hét album die 2026 dan echt op de kaart zet, want dat album laat nog steeds op zich wachten.

Werd ik door de laatste Kula Shaker weer ondergedompeld in India-vibes, daar doet Gorillaz ook nog een flinke duit in het zakje.

De hoes beloofde al veel, maar echt hoge verwachtingen had ik nu ook weer niet en dan ook nog eens 21 nummers (deluxe versie) waar je bijna anderhalf uur zoet mee kunt zijn. Eigenlijk vind ik de albums na Plastic Beach niet meer zo heel erg interessant: leuk om te blijven volgen, maar geen enkele haalde wat mij betreft nog het niveau van de eerste drie albums.

Maar dit is toch zeker een interessante release: een wonderlijke mix van stijlen en culturen (veel talen ook) in een oosters bedje. Het bezoek aan India heeft Damon blijkbaar genoeg inspiratie gegeven om weer met een behoorlijk inspirerend album te komen. Waarschijnlijk wel eentje waar de meningen sterk uiteen gaan lopen. Voor mij valt het positief uit. Ik ben wel benieuwd hoe het op deze site gaat uitpakken (de recensies zijn voornamelijk best lovend volgens mij en daar sluit ik me graag bij aan).

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Dank Monsieur' voor de tip. Als het om een Belgische artiest gaat ben ik dan wel snel alert.

Als ik naar de klankkleur van Iskander Moon's stem luister hoor ik een echo Duncan Laurence en zou ik niet weten uit welk land hij komt dan zou ik eerder de neiging hebben om hem als Nederlands te betitelen, daar er meer van dit soort alternatieve pop uit Nederland komt (ik denk bijvoorbeeld aan HAEVN of Dotan).
Maar de Zweedse Isak Danielson komt ook wel bij me naar boven. Bon Iver zie ik voorbij komen: maar daarvoor mist dit net wat teveel scherpe randjes vind ik.

Wat zegt dit dan? Dat we het hebben over vrij toegankelijke pop met een klein alternatief randje waar wat orkestrale klanken het net even wat fraaier maken. Zang tip top in orde en redelijk binnen de lijntjes allemaal.

En dat is dus niet erg! Salt Moon City mag dan wellicht niet het meest originele album zijn, het zit fraai in elkaar, misschien ietwat te glad, maar ik kan hier absoluut wel van genieten.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 1,0 sterren

stem geplaatst

Hoe is het mogelijk dat deze artiest met slechts 1 album op MusicMeter stond! Ik weet namelijk zeker dat hier aardig wat publiek voor zou moeten zijn.

Maar ik steek mijn hand in eigen boezem: ook ik had niet van deze dame gehoord totdat zanger Nakhane er over postte en ik nieuwsgierig werd.

Ik was niet alleen nieuwsgierig, ik werd ook gelijk fan. Wat een vibe, wat een heerlijke zang (ook al versta ik niet wat ze zingt uiteraard).
Zeker nu ik komende zomer voor het eerst naar Zuid-Afrika ga krijgen dit soort albums extra betekenis.

Volgens Nakhane zijn de teksten zeer de moeite waard: maatschappijkritisch en opkomend voor vrouwenrechten. Voor hem is dit haar beste album; ik kan vooralsnog geen keuze maken, maar dit was wel mijn eerste kennismaking.

Afro-jazz & soul die soms een Sade-achtige vibe meekrijgt. Een beetje late-night muziek. Misschien ietwat te relaxed soms, zeker als je naar de voorgangers luistert die iets stekeliger overkomen, maar ergens is het gebrek daaraan op dit album juist ook wel weer fijn.

Een absolute aanrader!

stem geplaatst

Afrikaanse roots vermengd met soul en jazz: op papier klinkt dat al goed en dat blijkt ook als je naar Firebrand gaat luisteren.

Op dit album is meer Engels te horen waardoor je zou kunnen indenken dat ze een breder publiek wil opzoeken. Dat is ook wel aan de stijl te horen die wat meer 'westers georiënteerd' klinkt.

Zanger Nakhane, die me de weg wees naar de muziek van Simphiwe was wat minder te spreken over dit album en wellicht dat het te maken heeft met die lichte verandering van koers. Licht, want ik hoor niet zulke grote verschillen. Maar aangezien ik de teksten niet versta is het Engels natuurlijk wel verhelderend waardoor ik minder last heb van dit 'vooroordeel'.

Sterker: mij bevalt dit album juist heel goed.

stem geplaatst

Het debuut van de uit Zuid-Afrika afkomstige Simphiwe Dana is een parel. Mensen ga dit beluisteren!

Nu-soul, jazz, gospel en jazz zorgen voor een aangename mix waar haar geweldige stem het net dat beetje extra weet te peperen.

Het album won meerdere prijzen en Simphiwe werd er gelijk een ster mee.

De toon is vaak wat somber, maar tegelijkertijd ook warm. Ik moet onwillekeurig aan Sade denken.

Ze is de stem gaan worden voor vrouwen in Zuid-Afrika, en we mogen best stellen dat het ook nog eens een geweldige stem is.

Hopelijk ontdekken meer mensen deze zangeres nu, want onbekend in ons land wil niet zeggen dat het dan ook onbemind moet zijn toch?!

Misschien geschikt voor: gherdt, vinylbeleving, west, Reijersenmusicfriek, principal2000, Funky Bookie, Arrie, sq, Niek.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren