menu

Via deze pagina blijf je op de hoogte van recente stemmen, meningen en recensies van aERodynamIC. Standaard zie je de activiteiten in de huidige en vorige maand. Je kunt ook voor een van de volgende perioden kiezen: januari 2018, februari 2018, maart 2018, april 2018, mei 2018, juni 2018, juli 2018, augustus 2018, september 2018, oktober 2018, november 2018, december 2018, januari 2019, februari 2019, maart 2019, april 2019

Kristín Anna - I Must Be the Devil (2019) 3,0

afgelopen donderdag om 17:49 uur

stem geplaatst

» details  

William Fitzsimmons - In the Light: Mission Bell [Alternate Versions] (2019) 4,0

afgelopen dinsdag om 17:43 uur

stem geplaatst

» details  

Conan Osíris - Adoro Bolos (2017) 4,0

13 april, 19:36 uur

stem geplaatst

» details  

Salvador Sobral - Paris, Lisboa (2019) 4,5

13 april, 18:23 uur

Toen Portugal in 2017 Salvador Sobral naar het Songfestival zond met Amar Pelos Dois was ik onmiddellijk verkocht. Een tijdloos nummer dat erin hakte, ook al verstond ik er geen woord van. Nooit heb ik een sms-je gestuurd om op mijn favoriete nummer te stemmen. Die keer wel. Ik wilde persé dat het zou winnen en ik vond dat ik daar aan mee moest helpen (terwijl ik het er eigenlijk niet zo op heb om mijn geld daaraan te besteden: ik koop liever de muziek). Het heeft geholpen, want Salvador won terecht het Songfestival

En toen werd het stil rondom de zanger, die een ingrijpende hartoperatie moest ondergaan. Eind vorig jaar is hij getrouwd met de Belgische actrice Jenna Thiam en nu is er dan eindelijk een nieuw album.

Er was al een album uit van hem, Excuse Me genaamd, met daarop poppy jazz in de stijl zoals ook Jamie Cullum en Wouter Hamel het hanteren. Leuk, maar niet de magie die ik ervoer op het Songfestival.

Die magie hoor ik wel bij de opener van zijn nieuwe album Paris, Lisboa. 180, 181 (Catarse) heeft iets spannends en weet wel te raken, anders dan op het Songfestival nummer, maar toch.

Tijdens Presságio is het ook heerlijk genieten. Het doet me gek genoeg een beetje denken aan de bassist Avishai Cohen, wanneer deze de pop-kant opgaat. Lekker losjes en toch heel vernuftig in elkaar gezet.

Alles wat volgt heeft vaak iets magisch in een ontspannen sfeer. Nergens ervaar ik de toch wat makkelijke jazzpop van de voorganger. Dit gaat wat dieper zonder moeilijk of ingewikkeld te worden. Echt het album waar ik op hoopte, met nog wel dezelfde kritiek als bij de voorganger: behoud de magie door in het Portugees te zingen Salvador, die Engelse liedjes hoeven niet voor mij (Frans is leuk, maar hoeft ook niet... lekker in het Portugees blijven doen).

Sobral is in staat om zijn gevoel goed over te brengen zoals hij dat ook zo grandioos deed op het Eurovisie podium. En niet alleen zijn zang valt op; muzikaal zit het sterk in elkaar. Wat een sterke begeleiders heeft ie om zich heen verzameld.

Bossa Nova, jazz, klassiek (Grandes Illusiones) en soul zijn duidelijk terug te herkennen in de twaalf liedjes, en dat Sobral fan is van Chet Baker idem.

Paris, Lisboa is een aangename verrassing. Een verrassing waar de liefhebbers op hoopten denk ik en ze krijgen wat ze willen: Sobral is terug!

» details   » naar bericht  » reageer  

HAEVN - Symphonic Tales (2019) 3,5

Alternatieve titel: Songs from String Orchestra, 13 april, 14:34 uur

stem geplaatst

» details  

The Chemical Brothers - No Geography (2019) 4,0

11 april, 19:31 uur

stem geplaatst

» details  

Cyndi Lauper - Kinky Boots (2013) 3,5

10 april, 17:19 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - Let's Get It On (1973) 4,5

9 april, 18:21 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Marvin Gaye - That's the Way Love Is (1970) 4,5

9 april, 18:21 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Glen Hansard - This Wild Willing (2019) 4,0

8 april, 22:49 uur

stem geplaatst

» details  

Rosie Carney - Bare (2019) 4,0

8 april, 21:30 uur

Normaal ben ik altijd goed in staat om zelf mooie muziek te ontdekken, maar de laatste tijd moet ik het van tips hebben blijkbaar, want Rosie Carney stond niet op mijn radar.

Dan kom ik hier en zie ik 'bekende namen' (wederom) hoog beoordelen. In mijn FB inbox kreeg ik de mededeling 'Als Agnes fan kan jij dit ook waarderen.'

Ja, ik heb Agnes Obel hoog staan, en dat heeft de tipgever ook. Ik snap de link wel: rustige, pure en vooral kwetsbare nummers. Daar houdt het vergelijk wat mij betreft mee op. Ik zoek het misschien wat meer in de kristalheldere zang.

Het klinkt allemaal zo lief en mooi, maar voor Rosie zelf is dat blijkbaar allerminst het geval. Het gebeurt wel vaker dat er uit ellende een hoop moois voortkomt op muzikaal gebied. Op Bare horen we dat zeer zeker terug.

Per nummer ging het volume telkens wat omhoog. Dat zegt wat over de intensiteit van Bare. Alle kwetsbaarheid ontvouwt zich meer en meer gedurende deze veertig minuten. Een kwetsbaarheid waar ik onmiddellijk verliefd op werd. Hoe mooi!

» details   » naar bericht  » reageer  

Orville Peck - Pony (2019) 4,0

7 april, 19:29 uur

Toen deric raven me op dit album wees wist ik gelijk al wel dat ie gelijk zou gaan krijgen dat dit wat voor mij zou kunnen zijn. Allereerst hebben we een behoorlijk gelijkende muzieksmaak en zijn korte aanmoediging 'Crooner met jaren 80 invloeden in een country jasje' was genoeg.

In zo'n geval ga je op zoek, en het eerste wat je ziet is de hoes: ik kreeg gelijk een Prince-associatie die in de jaren '90 nog wel eens hoofddeksels droeg met daarvoor een kralengordijn. Orville doet het met een cowboyhoed. Een beetje een stijlmerk. Een beetje gekkigheid is altijd leuk natuurlijk.

De eerste klanken deden me erg denken aan jaren '80 acts: waarom hoor ik hier Alison Moyet in?! (edit: ik zie na dit schrijven dat Erwin dit ook zo ervaart, het ligt dus niet aan mij). Maar ook bands als The Church, Lloyd Cole & the Commotions. The Triffids of The The loeren om de hoek (ongetwijfeld nog wel wat, waar ik nu even niet zo snel op kom). En ja, die gaan er in als koek bij mij. Het koste me dan ook geen enkele moeite om Pony te omarmen.
Zelf omschrijft hij zijn muziek overigens als 'Psychedelic outlaw cowboy croons love and loss from the badlands of North America.'

Jaren '80 met een country-sausje dus, maar de term country vind ik best nog een gevaarlijke, want het is meer dan dat. Dat is juist ook zo bijzonder hieraan: het is zo duidelijk als wat, maar ik ervaar het anders.
Het is muziek waar ik altijd een zwak voor heb: een beetje dramatisch, opvallend qua presenteren, een donker randje en een bijzondere stem.

Misschien net even een wat te grote act (dan ga ik twijfelen aan de oprechtheid ervan: wat is echt en wat is aangedikt voor de show), maar ik hou hier enorm van! En dat is het een queer-artiest is..... daar kwam ik ook pas achter toen het album in volle rotatie ging. Het enige waar ik toen aan dacht was 'het zal weer eens niet waar zijn; ik zoek het nooit bewust op, maar kom er altijd op uit'. Zullen we de term gay-cowboy maar niet gaan gebruiken? Orville Peck is een zeer fijne ontdekking met een wat mij betreft tijdloos debuut album waarin aspecten zijn verwerkt waar ik echt enorm van houd. De rest is bijzaak.

» details   » naar bericht  » reageer  

Highasakite - All That Floats Will Rain (2012) 3,5

4 april, 23:37 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Highasakite - Camp Echo (2016) 4,0

4 april, 23:24 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

The Comet Is Coming - Trust in the Lifeforce of the Deep Mystery (2019) 4,0

31 maart, 23:47 uur

stem geplaatst

» details  

Blick Bassy - 1958 (2019) 4,0

31 maart, 22:33 uur

Als ik luister naar het nieuwe album van Blick Bassy moet ik denken aan die release van Geoffrey Gurrumul Yunupingu in 2008. Ik krijg er eenzelfde gevoel bij.
Het gaat alleen om het gevoel, want de albums lijken verder niet op elkaar en beide artiesten komen uit compleet verschillende werelddelen. Toch voel ik een soort throwback naar dat jaar omdat ik eenzelfde bijna gelukzalige ervaring heb bij het beluisteren van dit soort muziek.

Een album waar folk en pop een heerlijke 'wereld-saus' overheen gegoten krijgt, maar waar nu ook eens een licht klassiek geluid aan toegevoegd wordt in de vorm in de vorm cello en blaasinstrumenten.
Hier en daar een snik Benjamin Clementine of Sufjan Stevens (er moeten toch in elk geval wat namen genoemd worden om de aandacht te trekken).

Bassy draait zijn hand niet om voor enorm veel stijlen en weet ze op aangename manier met elkaar te vermengen: Afrikaans, Latin en Amerikaans. Het kan allemaal en klinkt zo natuurlijk als wat. Zijn soulvolle zang maakt het af; een aangenaam strelend geluid voor onze oren.

Ik vind 1958 een zeer aangename verrassing. Het is inventief zonder geforceerd over te komen en het geeft me een soort rust zoals ik ervaar bij een duo als Kings of Convenience en de eerder aangehaalde Geoffrey Gurrumul Yunupingu.

Een pareltje dat best door meer mensen ontdekt mag worden wat mij betreft!

» details   » naar bericht  » reageer  

Billie Eilish - WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? (2019) 3,5

31 maart, 19:18 uur

Soms leef ik onder een enorme muzikale steen. Dat krijg je als je echt nooit naar de radio luistert. Compleet in je eigen muzikale wereldje leeft. Dé reden dat de naam Billie Eilish me niet veel zei. Wel zag ik haar veelvuldig voorbij komen op internetpagina's die ik volg. Vervolgens hier op de hoofdpagina en dan ga je eens lezen wat er geschreven wordt.

Aha, een hype dus. Snel wat clipjes opgezocht en dat klonk best leuk allemaal. Ik moest heel af en toe een beetje aan SOPHIE denken, maar dan een radio-vriendelijker versie. Muziek waar ik altijd het gevoel krijg dat het wat geforceerd klinkt. Ongetwijfeld vernieuwingsdrang genoemd door anderen. Alleen alweer dat gedoe met hoofdletters. Verzin eens wat nieuws zeg. Lana Del Rey is ook een naam waar ik af en toe aan moet denken trouwens.

Maar goed, Billie is nog jong naar het schijnt, dus vooruit. In dat geval toch best petje af als je dit voor elkaar krijgt op die leeftijd, welk team ze ook achter haar heeft mogen staan.

When We All Fall..... ehm WHEN WE ALL FALL ASLEEP, WHERE DO WE GO? (het moet blijkbaar schreeuwerig) is best een spannend popplaatje. Soms vind ik de effecten een beetje too much, onnodig zelfs, maar het klinkt verder allemaal prima in mijn oren. Niet bepaald muziek waar ik normaliter veel naar luister, maar dit kan toch ook wel weer zo'n soort afwijkende verslaving gaan worden, want dit album heeft iets dat er bij mij voor zorgt om het nog eens te willen horen en daarna nog een keer.

Volgende keer graag wat minder van die storende effecten toevoegen, wat minder van die gesproken stukjes, en dan is het net wat aangenamer allemaal.
Ik had een vreselijk album verwacht afgaande op de berichten hier, maar het valt best wel mee.

» details   » naar bericht  » reageer  

The Scene - Blauw (1990) 4,0

30 maart, 15:09 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Thom Ashworth - Head Canon (2019) 4,0

30 maart, 00:51 uur

Altijd leuk als je een artiest persoonlijk kent. Thom is de partner van violist Ellie Wilson, die mensen wellicht kennen van de band REVERE, een band waar Thom de laatste jaren ook in speelde.

Het lastige is dat je dan toch anders naar muziek luistert in zo'n geval. Had ik er ook naar geluisterd als de connectie er niet was? Waarschijnlijk niet. Deze pure folk gaat meestal aan me voorbij. Opvallend is dat Ellie eveneens in dit genre actief is (ze speelt momenteel in Stick in the Wheel).

Maar goed, het is nu eenmaal zo dat mijn relatie tot dit album en deze artiest anders is dan anders en daar ben ik blij om, want anders had ik nooit mooie nummers als Pathfinding of Look to Windward kunnen horen.

In Revere speelde Thom meestal bas en dat doet hij op Head Canon ook niet onverdienstelijk. De basis is bas en de zang van Thom. Fijn om met het laatste nu beter mee kennis te maken, want voorheen beperkte zich dat slechts tot achtergrond koorwerk. Ellie is te horen op viool en daarnaast Mike Randon op drums plus af en toe saxofoon van Jack Durtnall, en die laatste geeft deze op het eerste gehoor wat traditionele folk juist een moderne twist. Dat gaat ook op voor het opvallende artwork van Kazland.

Ik ben oprecht aangenaam verrast door Head Canon. Op sommige momenten weet het album echt bij me aan te komen zoals op Look to Windward. De muziek weet me te raken en dat voor iemand die niet zo vaak in deze muziek te vinden is en er niet echt in thuis is.
Ongetwijfeld zal het niet makkelijk zijn voor Thom om een groot publiek te bereiken. Dat zou zonde zijn, want Head Canon is prachtig! Hopelijk weten mensen die mij een beetje volgen wat ze te doen staat.

» details   » naar bericht  » reageer  

Rammstein - Mutter (2001) 3,5

29 maart, 22:56 uur

stem geplaatst

» details  

Yola Carter - Orphan Offering (2016) 4,0

29 maart, 18:31 uur

Yola Carter liet voor haar onlangs verschenen debuut solo- album al eerder van zich horen met de EP Orphan Offering.
Nu ze onder de naam Yola lekker scoort met Walk Through Fire, welke vooralsnog mijn favoriet is van 2019 werd ik nieuwsgierig naar deze zes nummers.

Al tijdens de opener Home veer ik overeind. Het is wat puurder dan de nummers op haar album. Recht je ziel in. Yola heeft niet veel toeters en bellen nodig om te overtuigen. Op deze manier vind ik haar stem eigenlijk nog beter tot haar recht komen.

What You Do is veel meer country dan we gewend zijn van haar (tenzij deze EP de eerste kennismaking op solo-gebied is). Gewoon een lekker nummer.

Orphan Country pakt me dan weer wat meer. Hier drukt de soul een wat groter stempel op wat toch wel een country ballad genoemd mag worden. De strijkers geven het een absolute meerwaarde.

Heed My Words is een akoestisch getint nummer waar de vocalen van Yola goed kunnen floreren.

Dead and Gone borduurt voort op het vorige nummer: de warme stem van Yola die sobere ondersteuning krijgt. Misschien wat minder opvallend zoals veel van haar nummers op het debuut, maar daarom zeker niet minder interessant.

Afsluiter Fly Away valt op door de viool en de rauwe gitaarbegeleiding. Yola zet hier ook wat meer kracht en af en toe een lekkere snik.

Hiermee toont ze aan dat Phantom Limb gewoon een goede band was en dat ze solo zeker ook wat in haar mars heeft. Een mooie opmaat voor een nog veel mooier volwaardig debuutalbum.

» details   » naar bericht  » reageer  

Weyes Blood - Titanic Rising (2019) 4,0

28 maart, 22:36 uur

stem geplaatst

» details  

Marvin Gaye - You're the Man (2019) 4,0

28 maart, 21:40 uur

stem geplaatst

» details  

Eurovision Song Contest Tel Aviv 2019 (2019) 3,5

28 maart, 18:06 uur

stem geplaatst

» details  

Brendan Maclean - And the Boyfriends (2019) 4,0

25 maart, 22:00 uur

Brendan Maclean afficheert zichzelf als een 'queer Australian songwriter'.

And the Boyfriends is zijn debuutalbum, na wat eerder uitgebrachte EP's. Het staat vol met fijne popnummers waar lichte snufjes uit andere genres aan toegevoegd worden. De jaren '80 lijken niet ver weg, maar daarmee doe ik het tekort, want And the Boyfriends is scherpe pop met beide benen in het nu. Dat hij echte synths gebruikt uit die jaren doet er niet aan af. Talking Heads meets Robyn samen in de blender met Arcade Fire en LCD Soundsystem, of zoiets.

Spannend, opwindend, maar niet gevaarlijk (ook al zullen een hoop mensen 'queer' nog steeds heel gevaarlijk vinden).

Is Brendan de zoveelste homo-artiest? Ik denk dat we dat stadium inmiddels wel gepasseerd zijn toch? Ook al zijn ze er open over. 'Whatever' zeggen we dan in 2019. Toch?!

Lekker fris en verrassend plaatje. Uptempo wisselt wat triestere liedjes af en daardoor blijft het leuk.

» details   » naar bericht  » reageer  

Incredible Bongo Band - The Return of the Incredible Bongo Band (1974) 3,5

24 maart, 00:05 uur

stem geplaatst

» details  

Incredible Bongo Band - Bongo Rock (1973) 4,0

23 maart, 23:02 uur

stem geplaatst

» details  

First Aid Kit - The Lion's Roar (2012) 4,5

23 maart, 16:30 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

» details  

Madonna - Like a Prayer (30th Anniversary) (2019) 4,0

23 maart, 16:26 uur

stem geplaatst

» details  

Les McCann - Layers (1972) 4,0

23 maart, 16:26 uur

stem geplaatst

» details  

Andrew Bird - My Finest Work Yet (2019) 3,5

Alternatieve titel: MFWY, 22 maart, 19:02 uur

stem geplaatst

» details  

The Ark - It Takes a Fool to Remain Sane (2019) 4,0

Alternatieve titel: 2000-2011, 20 maart, 17:17 uur

stem geplaatst

» details  

Roo Panes - Weight of Your World (2012) 4,0

18 maart, 19:10 uur

stem geplaatst

» details  

Roo Panes - Once (2012) 4,0

Alternatieve titel: Once EP, 18 maart, 19:10 uur

stem geplaatst

» details  

Urban Dance Squad - The Singles Collection (2006) 4,0

16 maart, 12:20 uur

stem geplaatst

» details  

Helgi Jonsson - Intelligentle (2019) 4,0

16 maart, 00:18 uur

stem geplaatst

» details  

Noa - Letters to Bach (2019) 3,0

15 maart, 14:39 uur

stem geplaatst

» details  

Finn Andrews - One Piece at a Time (2019) 4,0

14 maart, 21:41 uur

Finn Andrews op de solo toer. Hij is niet de eerste zanger van een succesvolle band die dat doet, en vast niet de laatste. Ongetwijfeld hebben ze hun redenen ervoor om het eens anders aan te pakken.
Soms mis je als liefhebber de bandmaatjes en vraag je je af waarom een solo-album nodig was en soms voegt het absoluut iets toe.

Strijkers en dromerige sferen... dan ben ik uiteraard graag van de partij, dus One Piece at a Time was er wel eentje om naar uit te kijken.

Als Love, What Can I Do uit de speakers galmt ben ik toch best even verrast. Ik had een wat ouderwets klinkende crooner niet echt verwacht. Is het heel raar dat Frank Sinatra door mijn hoofd schiet? Een sfeertje dat ik later nog wel eens ervaar. Maar het kan ook wel wat luchtiger af en toe. Een lieflijk vaudeville-sfeertje. Richard Swift kon het ook. Die hoek zeg maar.

Het klinkt allemaal uitstekend, maar ergens mis ik iets. Ik had gehoopt dat het me allemaal enorm zou gaan raken en dat doet het niet voldoende. Juist die klagerige manier van zingen in The Veils, in combinatie met spannende wendingen mis ik ineens. Alsof de scherpe randjes teveel zijn weggepoetst, waardoor prima nummers overblijven die net even te gewoontjes overkomen. En tegelijkertijd weet ik dat dat het nu ook weer niet helemaal is. Telkens wringt er iets en telkens weet ik niet echt wat. Een gevoel dat me het hele album niet loslaat.

Gelukkig hebben we het wel over Finn Andrews, over nummers met strijkers en een melancholieke sfeer en is dat iets waar ik altijd warm voor loop.
Een nummer als One by the Venom is gewoon sterk (en dat vind ik ongetwijfeld door het in mijn oren Marc Almond-achtig, kitscherig klinkend nachtclubsfeertje).
Laten we het voorlopig houden op misschien wat al te grote verwachtingen en komt de echte emotionele klik later nog.

One Piece at a Time is een prima aanvulling op The Veils, staat vol met vrij korte nummers (soms wat abrupt stoppend) en klinkt alsof hij bij je in de woonkamer staat te zingen. En dat is zeker een pluspunt. Ik geef het nu de voordeel van de twijfel en zet in op 4*, maar het is een krappe, en van Finn had ik net even wat meer verwacht.

» details   » naar bericht  » reageer  

Highasakite - Uranium Heart (2019) 4,0

13 maart, 19:43 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

» details  

Kathy McCord - Kathy McCord (1970) 4,0

11 maart, 17:28 uur

stem geplaatst

» details  

Underworld - DRIFT Episode 2 (2019) 4,0

Alternatieve titel: “ATOM”, 10 maart, 10:55 uur

stem geplaatst

» details  

Al Smith - Hear My Blues (1959) 4,0

9 maart, 18:57 uur

stem geplaatst

» details  

Underworld - DRIFT Episode 1 (2018) 3,5

Alternatieve titel: "DUST", 9 maart, 15:31 uur

stem geplaatst

» details  

Queen - Made in Heaven (1995) 3,5

6 maart, 18:04 uur

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

» details  

Joe Houston - Rockin' 'N' Boppin' (1988) 4,0

4 maart, 17:43 uur

stem geplaatst

» details  

Si Zentner - Big Band Brilliance! (1966) 4,0

4 maart, 17:42 uur

stem geplaatst

» details  

Don Shirley - Don Shirley (1959) 4,0

Alternatieve titel: Piano, 3 maart, 16:13 uur

stem geplaatst

» details  

Mahmood - Gioventù Bruciata (2019) 3,5

3 maart, 15:51 uur

Soldi is tot nu toe mijn favoriete inzending op het Songfestival van 2019. Toch is dat niet genoeg reden om dan maar gelijk het hele album te beluisteren. Nee, het feit dat Italië dit jaar weer het vakantieland gaat worden gaf de echte doorslag.
De laatste keren dat ik in het land op vakantie was zocht ik ook altijd artiesten uit die het goed deden in de charts en die een mooie soundtrack konden vormen voor een paar weken 'la dolce vita'.
Dus dan maar twee vliegen in één klap: een uitgebreide kennismaking met Mahmood en misschien een leuke soundtrack komende zomer.

Gioventù Bruciata is in september 2018 uitgebracht als EP met zeven nummers. Door deelname aan het Songfestival zijn er nummers toegevoegd om er een volwaardig album van te maken en een officiële releasedatum van 22 februari 2019 te kunnen geven. Nog steeds een kort en bondig album, maar dat is prima. Het mengelmoesje van diverse stijlen stoort nergens en klinkt nergens geforceerd.

Het is mooi dat hij met zijn winst op San Remo en deelname aan het Songfestival het land op z'n kop wist te zetten; zelfs de politiek ging zich ermee bemoeien. Wel of niet gay (hij is er zelf niet duidelijk over, maar werd al snel zo neergezet) en Arabisch is een combinatie die daar niet overal lekker lag.

Het maakt allemaal niks uit. De storm is al weer gaan liggen en ik hoop dat Mahmood heel hoog gaat scoren met Soldi. Daarnaast is het ook gewoon genieten van een prima pop-album in de vorm van Gioventù Bruciata.

» details   » naar bericht  » reageer  

Bud Shank, Clare Fischer & Joe Pass - Brasamba! (1963) 3,5

2 maart, 20:27 uur

stem geplaatst

» details  

Charles Earland - Black Talk! (1969) 3,5

2 maart, 19:27 uur

stem geplaatst

» details  

The Modern Jazz Quartet - Fontessa (1956) 3,5

2 maart, 19:18 uur

stem geplaatst

» details  

Kris Bowers - Green Book (2018) 3,5

2 maart, 15:31 uur

stem geplaatst

» details  

Talk Talk - ASides BeSides (1998) 4,0

1 maart, 23:03 uur

stem geplaatst

» details  

Sonny Stitt - Kaleidoscope (1957) 4,0

1 maart, 20:10 uur

stem geplaatst

» details  

Prince - Versace Experience (2019) 3,5

1 maart, 18:05 uur

stem geplaatst

» details  

Prince - His Majesty's Pop Life (2019) 4,5

Alternatieve titel: The Purple Mix Club, 1 maart, 17:26 uur

stem geplaatst

» details