stem geplaatst

Hoge verwachtingen... altijd spannend of ze dan ook uit gaan komen.

Nu heb ik Anna sowieso al hoog zitten sinds ze me wist te overdonderen met haar album Ceremony. Toen ik haar snel daarna live bezig zag als voorprogramma van Efterklang en even zo snel daar weer na haar eigen show in dezelfde zaal (Rotown, Rotterdam) was het duidelijk dat ze mijn muzikale hart veroverd had.

Opvolger The Miraculous had iets minder impact maar beviel ook goed, net als Dead Magic, maar bij All Thoughts Fly ging het even een beetje mis. Dat album vond ik niet zo'n succes. Debuut Singing from the Crave beviel ook goed trouwens, maar vind ik een buitenbeentje.

Dus toen Iconoclasts werd aangekondigd was er nog geen enkele nieuwsgierigheid, maar dat veranderde toen het duet met Iggy Pop uitkwam. The Whole Woman wist me te pakken en de nieuwsgierigheid naar dit album was aanwezig en dat werd alleen maar groter per nieuwe release. Zo erg zelfs dat dit ging voelen als een geweldig en majestueus album. Net zo goed als Ceremony wellicht.

De vraag stellen is hem beanwtoorden: ik zeg volmondig ja op de vraag of dit kan wedijveren met Ceremony, mijn persoonlijke favoriet die toen zoveel impact had.

De instrumentale opener laat een knorrende saxofoon horen en dat was niet helemaal verrassend omdat we dit al konden horen op de eerder vrijgegeven nummers. Het keert zeker nog terug op het album zoals op die andere instrumentale track Consensual Neglect.

Iconoclasts is groots, bijna pompeus, maar toch heeft het ook iets compacts. Niet zozeer gezien de lengte van de nummers, maar het is allemaal wat toegankelijker voor zover je de term toegankelijk in je mond kunt nemen bij dit soort muziek.

Het doet me denken aan het Kate Bush album The Dreaming: experimenteel maar toch ergens nog genoeg toegankelijk. Sprookjesachtig en tegelijkertijd aards.
Het album dendert heerlijk voort in een doorgaand ritme dat af en toe onderbroken wordt door wat rare zijwegen.

En dan die stem! Ja, die stem is natuurlijk nog steeds magistraal. Ik snap best dat mensen het juist niet trekken (net als bij Kate Bush), maar bij mij komt ze wel binnen. Opvallend veel gastvocalen ook: Iggy Pop en Ethel Cain zijn niet bepaald de minsten en dan vind ik de samenwerking met Cain net wat beter uitpakken alhoewel het nummer met Iggy me toch ergens ook goed weet te grijpen. Zijn bijdrage heeft iets breekbaars.

Stardust geeft me trouwens een Dead Can Dance gevoel.

Verder is het een bonte toverbal van stijlen: folk, doom metal, pop, orkestrale rock en ga zo maar door en toch weet ze het allemaal binnen de lijnen te houden. Het levert spannende contrasten op zonder te irriteren als 'kijk mij eens lekker tegendraads bezig zijn'.

En dat is het knappe aan dit album: het bevat zoveel indrukwekkends dat je hier nog wel even mee zoet kunt zijn.

Of dit mijn album van het jaar gaat worden is nog even afwachten als de tijd wat meer z'n werk heeft gedaan wordt dat wel duidelijk. Nu zou ik onmiddellijk zeggen dat dit een grote kanshebber is voor die titel, maar het kan ook mijn enorme enthousiasme van dit overdonderende eerste gevoel zijn dus ik wacht het nog even af.

Wat wel zeker is: Iconoclasts is een dijk van een album geworden waar ik denk ik wel eens enorm van zou kunnen gaan houden. Maar die hoes had toch wel anders gekund?!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Vorig jaar wist Prelude to Ecstasy mijn top 10 te halen. Genoeg reden om enorm naar dit album uit te kijken, maar gek genoeg gebeurde dat niet echt.
Moeilijk te verklaren waarom, waarschijnlijk omdat ik nog zo geniet van het debuut en dit zo snel volgt.

Het stond op een laag pitje zullen we maar zeggen, maar dat wil niet zeggen dat ik het pitje wat hoger zet als ik het kan beluisteren uiteraard. De singles zijn wat langs me heengegaan, dus ik kan het album in z'n geheel zonder grote voorkennis tot me nemen.

En dan start het album met Agnus Dei, wat een kitscherig, bijna musical-achtig nummer blijkt te zijn en ik ben gelijk helemaal wakker. Want ik hou hier wel van!

En dat (ietwat brutale) musical-gevoel blijft het hele album hangen. Maar het is vooral het barokke, zwierige geluid dat hier voor zorgt. En dan de zang. Het is en blijft zo fijn. Plus een beetje Frans in Rifle.... lekker hoor.

Bij het intro van Woman Is a Tree wil je toch bijna 'easy come easy go, will you let me go' gaan zingen, of anders het akoestische deel van Queen's Prophet Song?! Wees gerust: het is geen Queen-imitatie poging verder, alhoewel ik naast de veelvuldige ABBA-vergelijking ten tijde van het debuut nu best wel een beetje Queen kan toevoegen (I Hold Your Anger).

From the Pyre blijkt een warm album; heerlijk om zo de donkere dagen tegemoet te gaan met een Last Dinner Party die ons nog even beglittert met een gouden gloed.

Deze zag ik even niet aankomen. Wat mij betreft net zo sterk als het debuut. Een beetje anders, maar toch ook heel herkenbaar.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Asaf Avidan heb ik hoog zitten. Ooit leren kennen in de tijd dat ik ontdekte dat er veel goede muziek uit Israël komt.

Toen in Nederland nog niet bekend. Dat bleek ook toen ik naar zijn optreden met de Mojos in de kleine zaal van Paradiso was gegaan. Weinig Nederlands gesproken in het publiek, des te meer Hebreeuws. Live een geweldenaar en ik was fan.

En fan ben ik gebleven....

Inmiddels aardig wat albums verder is er nu het vrij korte Unfurl waar Avidan weer geheel nieuwe richtingen opgaat.
We horen een groots orkest, folk, jazz, rock en zelfs hip-hop (een rappende Avidan in het openingsnummer I Don't Know When, I Don't Know How, I Don't Know Why bijvoorbeeld.

De nadruk ligt toch voornamelijk op het filmische. Films uit lang vervlogen tijden. Groezelige, rokerige nachtclubs.... dat sfeertje. En dan ben je bij mij wel aan het juiste adres. En het theatrale is hier nog meer aanwezig dan ooit tevoren.

Ik moet wel even wennen aan een 'rappende' Avidan die her en der opduikt (laten we het snelle praatzang noemen, want dat is het meer), maar de grootse composities vol pracht en praal zijn voor mij echt smullen. Mensen die Avidan niet kennen zullen misschien ook aan zijn zang moeten wennen want die is en blijft opvallend, maar dat is voor mij geen enkel probleem, nooit geweest ook.

Unfurl is kort maar krachtig qua duur, maar groots en orkestraal qua geluid. In niets meer vergelijkbaar met zijn oude Mojos albums. Daarmee laat Asaf Avidan zien dat hij kan blijven verrassen en dat hij zich blijft ontwikkelen als muzikant en het nog boeiend weet te houden ook.

Niet voor iedereen weggelegd, zelfs niet voor iedere Avidan-fan.

stem geplaatst

stem geplaatst

Na het vorig jaar verschenen funky album Be Who You Wanna Be, waar Nel Ponsaers en Rahmat Emonds op de cover naast Stef prijkten verschijnt nu al een nieuw, lijvig album met wederom de dames op de voorkant en onder een nieuwe naam: Stef Kamil Carlens & The Poem. Poem is afkomstig van de eerste twee letters van de achternamen van de dames, maar staat ook voor de inhoud van het album.

Het zijn veertien nummers die de herfst perfect inluiden. Veertien vooral weemoedige luisterliedjes waar regelmatig de tijd voor wordt genomen. Een gegeven waar je mij vooraf al mee zou kunnen inpakken en dat gebeurt dan ook blijkt.

Natuurlijk spreekt hier een grote fanboy. Stef heb ik al 25 keer live gezien in allerlei verschillende projecten: van dEUS naar Moondog Jr., de Band in a Box projecten, de artistieke theater-optredens, Zita Swoon en solo. Reken maar dat er een nieuw concert aan toegevoegd zal worden wanneer dit trio ons land gaat aandoen.

Bevooroordeeld dus wellicht, maar niet alles wat Stef aflevert is gelijk al goud voor mij dus het was even afwachten of deze afgeslankte vorm van de band die ik vorig jaar twee keer live zag ook aanslaat.

Luisterliedjes: Stef heeft gekozen voor verhalende nummers, iets waar we hem wel van kennen. Er zijn een paar 'nieuwe' nummers op te vinden maar vooral veel covers en dan moet je meestal een beetje gaan oppassen.
Gelukkig zijn het vaak nummers die niet al te bekend zijn.

Voor mij is Katrina's Paper Dolls de meest opvallende. Op het vorige album stond de Prince-cover The Future en nu is het een outtake van Purple Rain dat indertijd te vinden was op tracklist van de deluxe box, verschenen na de dood van Prince. Gek genoeg één van de wat minder opvallende nummers, mede door de korte speelduur en de speelsheid van het nummer waardoor het wellicht een beetje uit de toon valt op dit album.

Nee, dan The First Time Ever I Saw Your Face wat een stuk bekender is en hier een schitterende, desolate vertolking krijgt.
Ook opener en eerste single By Your Side zal voor veel mensen geen onbekend nummer in de versie van Sade zijn. Duidelijk met liefde benaderd.

De vorig jaar overleden vriend Matt Watts wordt geëerd met een cover van diens With Every Healing Mile en Stef's eigen Zita Swoon nummer Selfish Girl horen we terug in een compleet andere versie.

Een oude traditional I Saw Cecilia Coming is voor mij nu al een grote favoriet. En verder horen we nummers van Bruce Springsteen (All I’m Thinkin’ About van Devils and Dust), wat net als de Prince-cover een beetje uit de toon valt door het up-tempo karakter en de luchtigheid, plus Leonard Cohen (A Thousand Kisses Deep).

The Journey Will Be Long (ook een herbewerking van zijn eigen nummer uit 2017) is prachtig en dat is dit hele album zeker met een uur en bijna 20 minuten op de teller, maar het is een geweldige reis kan ik wel stellen en dan maakt de lengte niet meer uit.

Vorig jaar eindigde Be Who You Wanna Be met 5* op de eerste plaats in mijn album top 10 van 2024, de kans is groot dat het nu weer gaat gebeuren.