Mijn belangstelling voor Italiaanse muziek laaide jaren geleden op toen ik weer eens naar Italië op vakantie ging. De belangstelling bleef en in de jaren waar ik terug ging laaide het telkens weer extra op.
Meestal wilde ik dan de hit-albums van dat moment opzoeken en in het kielzog daarvan pikte ik vaak ook nog wat oudere albums mee.

Ook de Songfestival-inzendingen behoren bijna elk jaar weer tot mijn favoriete nummers en het San Remo festival is geweldig, nog ouderwets met orkest. Dit jaar won zanger Olly, maar hij bedankte voor de eer om in Bazel op te treden dit jaar waardoor de nummer twee het oppakte en dat is deze Lucio Corsi.
Een zeer fragiel ogende zanger met witte schmink; ik vond het even wennen, maar het nummer Volevo essere un duro is een prachtig liedje dat op mijn support kan rekenen. Tekstueel gezien ook ontroerend en ijzersterk en dat horen we op het festival niet vaak met alle ladada's.

Genoeg reden om op zoek te gaan naar zijn albums en Corsi heeft er een paar op naam waardoor ik begonnen ben met zijn laatste, de in 2023 verschenen La Gente Che Sogna.
Een album waar het Songfestival nummer zo op had gekund: folk-pop met regelmatig een scheutje glamrock. Alsof er een filter overheen is gegaan en je je in de eerste helft van de jaren '70 waant. Hij is ook wel eens support act voor The Who geweest in 2023, wat dus niet zo verwonderlijk is.

Kortom: een fijn album dat niet echt typisch Italiaans overkomt vanwege het glamrock randje en toch mede door de taal net even anders klinkt. Van mij mag Italië het wel weer winnen in Bazel, maar ik denk niet dat dat zal gaan gebeuren: of het wordt weer dik top 10 zoals zo vaak, of het wordt het minste succes voor het land in jaren.
Mij heeft het in elk geval nu al een artiest opgeleverd die ik in de gaten ga houden, want La Gente Che Sogna is absoluut de moeite waard.

Enige minpuntje van dit album is de lengte. Ben je lekker aan het genieten, is het al weer afgelopen.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Sam Fender....ik zal wel te veel in mijn eigen bubbel gezeten hebben want ik kende niks van Sam.

Het is dat de hoes van People Watching mijn aandacht trok en dat het op de voorpagina van deze site stond waardoor ik er nog meer naar toe trok. Dan kom je hier terecht en zie je de kenners negatief reageren. Moet ik er dan wel aan beginnen? Er is immers genoeg dat ik kan beluisteren.

Toch gewoon gedaan zonder enig vergelijk met de voorgangers. The War On Drugs is het eerste dat me bij het opzetten van het album te binnen schoot, niet vreemd want dat lees ik meer. Niet erg origineel, maar dat vind ik The War On drugs ook niet.

Wat vind ik dan wel van dit album? Makkelijke muziek. Niet heel bijzonder, maar dat is zo veel muziek niet meer. Prima nummers, geen vervelende zang, maar ook geen zang die me echt weet te raken. Van die typisch binnen de lijntjes kleurende nummers en behoorlijk veilig. Maar hier zit me dat helemaal niet in de weg. Ik vind de nummers wel erg fraai binnen die lijnen gekleurd. De muzikale omlijsting is mooi en klinkt aangenaam.

Misschien is het feit dat ik de voorgangers niet ken (en blijkbaar ook niet de hit Seventeen Going Under) wel een pré om er misschien wat meer van te genieten dan al degenen die wat negatiever zijn nu. Mijn blik is nog fris en die frisse blik (of beter: frisse gehoor) ervaart eenvoudige, maar goed uitgevoerde liedjes. Niet spannend, maar dat hoeft nu ook niet altijd. Daarmee is People Watching voor mij eigenlijk best wel een lekker album. Een album van een artiest waar ik voorheen nog nooit van gehoord had (ja mensen: dat kan dus echt!).

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

Sufjan zelf zorgde ervoor dat ik bij dit album terecht kwam. Niet vreemd dat hij hier reclame voor maakt gezien het label waar Anything At All op verschenen is. En opmerkelijk dat ik niet eerder bij Denison Witmer terecht ben gekomen, want dit is niet het eerste album via Asthmatic Kitty uitgebracht.

Het hele album ademt Sufjan die ook te horen is op dit ruim half uur durende album (het is tegenwoordig helemaal in om het blijkbaar kort te houden).
Eigenlijk best bijzonder dat de naam Sufjan Stevens niet op het artwork vermeld staat, want het voelt echt als een album dat ze samen hebben opgenomen zoals dat wel gebeurde op A Beginner's Mind met Angelo De Augustine. Maar goed, er is gekozen voor twee nummers met de vermelding featuring Sufjan Stevens (Focus Ring en Shade I'll Never See), maar het druipt er bij elk nummer vanaf zoals bijvoorbeeld op A House With dat een beetje Illinois vibes kent. En in wel meer nummers komen de zo bekende koortjes terug, evenals de banjo.

Toch kent het album ook een eigen Witmer stempel: lieflijke liedjes die warm aanvoelen. Een album dat me omarmt als die zo bekende winterjas. Het voelt behaaglijk en dat in een woeste, verwarrende wereld.
Ja, dan is het heerlijk even cocoonen met tien liedjes van een artiest die me tot nu toe onbekend was ondanks een degelijke discografie maar met dank aan die andere artiest die ik zo hoog heb zitten.
Van mijn kant dan ook veel liefde voor Anything At All en zeker de poort naar de albums die hiervoor zijn verschenen.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Mijn favoriete bandje uit Rotterdam is terug met een nieuw album. En wederom een fijn album. Post-punk is het etiketje dat erop geplakt mag worden, maar toch vind ik de ruwe randjes wat minder ruw geworden.
Het neigt wat meer naar het dromerige geluid van bijvoorbeeld Cocteau Twins en ook The Cure is niet ver weg. De alternatieve, donkere jaren '80 komen opnieuw naar boven. Wel passend in het huidige tijdperk lijkt me.

Deep Below is minder gruizig, maar verruil de ui voor ij en we krijgen grijzig. Mistig, beklemmend en meer naar binnen gekeerd. Trager ook.

David Fagan heeft de jaren '80 niet meegemaakt. Ik wel. En geloof me David: anno nu krijg ik er eenzelfde gevoel bij en dat is beslist niet positief. Ik hoop dan ook dat we snel door deze donkere tijd gaan en we een hoopvollere toekomst krijgen zoals ik de jaren '90 heb ervaren. Tot die tijd zullen er ongetwijfeld meer van dit soort donkere albums volgen.

Misschien komt ook dit album naast de voorgangers in mijn kast te staan. Wellicht bij David zelf kopen als ie weer eens in de bekende platenzaak in Delft staat?!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren