stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Live albums: alleen leuk als je er zelf bij bent geweest.....

Meestal is dat toch wel het geval, tenzij de uitvoerende artiest(en) compleet andere versies laat/laten horen of zo, dan wil het nog wel eens interessant worden als je er niet bij was.

Maar hey! Ik was er bij in de Ziggo Dome afgelopen zomer en het was een groot (gay) feest. Kylie trekt een bepaald publiek dat meestal wel weet hoe een feestje te bouwen. Dat is al winst want het verhoogt de sfeer.

Kylie is een prettige artiest om live mee te maken, toegankelijk maar toch wel een superster waar je naar zit te kijken. Vocaal gezien werd de kleine dame goed ondersteund door haar backings, maar ach.... daar hebben meer grootheden mee te maken. Het mag de pret niet drukken.

De Tension Tour//Live 2025 was qua aankleding redelijk sober naar Kylie maatstaven, maar was genoeg sfeerverhogend. Daar hebben we op dit album niet mee te maken uiteraard (tenzij er nog een dvd uitkomt, wat vast het geval zal zijn).

De setlist (22 augustus 2025 in Mexico-Stad) is redelijk gelijk aan die in Amsterdam (3 juli 2025). Things We Do for Love werd daar niet gespeeld, maar wel een akoestische versie van I Should Be So Lucky die hier ontbreekt. Verder zijn de verschillen niet echt noemenswaardig., wat met dit soort grote producties wel vaker het geval is.

Ik blijf geen liefhebber van live-albums (met hier en daar wat uitzonderingen). Dit optreden is vooral een fijne herinnering aan het feest in Ziggo Dome en dat is wat mij betreft meer dan genoeg om het af en toe lekker op te zetten.

Letter to Self was een album dat er even lekker inhakte. Ik luister niet zo veel meer naar dit soort bands, maar dat album was op het juiste moment daar denk ik. Helaas dat het optreden in Rotown wat tegenviel omdat ze hun avond niet echt hadden denk ik.

De band shame zag ik ook ooit in Rotown en dat was ronduit geweldig en dat album pakte me ook in. Daarna verflauwde mijn aandacht snel. Ze konden mijn aandacht dus niet echt meer vasthouden (alhoewel ik hun laatste goed te pruimen vind).

Mijn gevoel zegt dat het met SPRINTS ook wel eens zo zou kunnen gaan: lekker pakkend debuut en daarna volgt wellicht de verflauwing. Maar daar hebben we eerst nog wel dit tweede album voor nodig om die conclusie te trekken.

En wat is de conclusie? Prima plaatje toch wel met vurige nummers als Descartes en Need als hoogtepunten, maar ook de wat meer afwijkende tracks als Beg of Something's Gonna Happen weten het boeiend te houden.

Ik denk dus dat ik nog even aangehaakt blijft bij SPRINTS, want All That Is Over bevalt me nog prima (met de vraag hier thuis of die takkeherrie, 'zijn dit soms die Pixies', afgezet kon worden).

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Zoals wel vaker zijn het de hoezen die mijn aandacht weten te trekken zonder verder nog enige informatie.

Zo ook bij Brutal Tenderness, het debuut van David Franklin Courtright. Nee, niet een type waar ik nu op zou vallen, maar de vlinders.... de verdere eenvoud. Ik weet niet, het wist mijn belangstelling te lokken zullen we maar zeggen.

'Zal vast wel gay zijn' was gelijk mijn gedachte en ja hoor. Vijfendertig minuten waarin Franklin op zoek gaat naar innerlijke vrede en ondertussen zijn 'queer identity' opzoekend.

Inmiddels zijn dit soort termen een aanbevelingen een beetje cliché allemaal, maar als er dan strijkers te horen zijn en er een Perfume Genius-achtige sfeer geschapen wordt ben ik wel van de partij zoals velen niet zal verbazen.

Het album wordt verkocht onder de noemer pop, maar daar wil ik het toch niet onder scharen, daarvoor heeft het veel te veel scherpe randen.

We krijgen een hoop triestigheid voorgeschoteld. Breekbaar en toch ook wel hoopvol. Een album dat onderhand misschien niet meer zo uniek klinkt als gehoopt, maar het valt wel binnen de categorie waar ik nog steeds graag naar luister. En de oprechtheid komt op mij wel over.

stem geplaatst

Rob Goodwin brengt zijn eerste solo album uit en we kunnen rustig stellen dat het niet enorm afwijkt van wat hij met The Slow Show doet.

Maar laten we eerlijk zijn: zijn karakteristieke praatzang is zo bepalend dat die vergelijking onvermijdelijk gaat zijn, zeker als de liedjes die hij maakt nu ook niet ineens van een compleet ander kaliber zijn.

Leonard Cohen is zeker enorm aanwezig en qua sfeer mag Nick Drake best genoemd worden, maar door de zang voel ik die link toch wel wat minder.

Peekaboo is iets kaler dan The Slow Show (waar de orkestratie soms wat weelderig is), maar eerlijk gezegd vind ik ook op dit vlak het verschil niet enorm groot. Nog ingetogener ook, maar genoeg fraaie inkleuringen op dit album om het boeiend te houden.

De timing van release is niet verkeerd: pure, desolate herfstmuziek.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Autofiction werd verrassend mijn favoriete album van 2022. Of toch niet? Het zat er wellicht aan te komen na elke keer een 4,5* sinds hun terugkeer in 2013 en 2022 was, eerlijk is eerlijk, geen topjaar. Maar toch.

Gaat het met Antidepressants ook gebeuren? Afwachten natuurlijk, want Autofiction stond ook niet gelijk op die eerste plaats.

Antidepressants heeft een moordend tempo en lijkt in niets op mijn favoriete album Dog Man Star. Dit album is rauw en klinkt gejaagd (het zijn ook allemaal vrij korte nummers). Het borduurt voort op de voorganger maar lijkt de energiegraad net wat meer op te schroeven.

Pas bij Somewhere Between an Atom and a Star zakt het tempo en krijgen we een beetje Suede-glam zoals we dat ook zo goed kennen (en waar ik persoonlijk enorm van hou). Maar waar dit voorheen lang uitgesponnen nummers waren die echt toewerkten naar een dramatisch hoogtepunt, daar blijft het hier vrij kort en bondig allemaal.

Broken Music for Broken People is dan weer lekker meegalmen en doet me denken aan een kruising tussen Manic Street Preachers en The Cult.

Daarna rocken de mannen weer lekker stevig voort om op June Rain een beetje gas terug te nemen (en uiteindelijk met een redelijk crescendo te eindigen). Dan mag het langste nummer het album afsluiten: Life Is Endless, Life Is a Moment en dat doet mij een beetje denken aan The Cure.

Liefhebbers van Dog Man Star zullen Antidepressants wellicht te veel rock vinden, maar waar anderen Suede soms als te kitscherig bekritiseren kan die groep dit album weleens als zeer prettig ervaren.
Is dit album verrassend? Niet echt. Het verrassende zit hem vooral in het feit dat Suede misschien wel één van de beste comebacks van de laatste jaren heeft gemaakt en dat de heren die inmiddels ook de jongsten niet meer zijn meer energie dan ooit lijken te hebben.

stem geplaatst