Loren Kramar stal mijn muzikale hart vorig jaar met zijn debuutalbum Glovemaker die ik beloonde met 5*.
Live wist ie me ook te overtuigen met een kort maar krachtig optreden in de kleine zaal van Paradiso.
Nu, een jaar later is er een EP met Lana Del Rey covers. Kramar is een fan en hij behandelt de nummers met respect.
Vijf Del Rey nummers die hij prachtig ten gehore brengt. Niks meer of minder.
En ja, het blijven covers en daar valt altijd veel op aan te merken. Maar als het gebeurt zoals Kramar het hier doet dan kan ik er wel mee leven. Aangezien ik zijn zang enorm kan waarderen scheelt dat al een slok op de borrel uiteraard.
Of het wat is voor Lana Del Rey fans? Geen idee. Ik denk niet dat zij ooit van Loren Kramar gehoord hebben. Ik dus wel en ik kijk met smart uit naar een tweede album mocht dat er ooit komen. Voor nu doe ik het wel even met deze EP.
Wat te doen met een artiest die elke keer 4,5* scoort (op het album Ugly Season na die 4* kreeg)?
Nou, hopen op gewoon weer zo'n geweldig album.
Mike Hadreas werkt ook nu weer samen met zijn levenspartner Alan Wyffels die ook in de promo te zien is.
Een album dat vooral geschreven is tijdens de Corona pandemie (en dus gebonden aan huis zijn). Toch is dat niet het onderwerp van Glory. Ook nu houdt Mike het weer dicht bij zichzelf en is het allemaal erg persoonlijk.
Er is weinig meer over van de lo-fi pop die te horen was op zijn debuut, maar Glory is een mooi samenvloeien van al zijn albums geworden: een zeer rijke en wonderschone plaat waar ik gewoon alweer helemaal voor ben gevallen.
Perfume Genius is een artiest met lef die in staat is mij te veroveren. Nu doet ie dat in een wat te kort shirtje en op hoge hakken.
Hoogtepunten zijn toch wel nummers als No Front Teeth en Dion, maar eigenlijk is het één en al hoogtepunt.
Het foto-artwork doet me denken aan de fotografie van Erwin Olaf.
Nashville. Inmiddels een mooie vakantieherinnering geworden. Zomer 2024 ws ik er en het wakkerde mijn interesse in country wel behoorlijk aan dat jaar.
Het is blijven hangen want ik blijf er ook nu nog steeds wat makkelijker maar op zoek (of kom het tegen zo u wilt).
Lola Kirke is een voor mij tot nu toe onbekende naam ondanks dat Trailblazer inmiddels haar derde album is.
Internet informatie leert me dat deze dame ook actrice is. Dat zal verder weinig van invloed zijn op haar muziek ga ik maar van uit. Wel hoor ik wat Kacy Musgraves invloed op dit album. Niet heel vreemd omdat Daniel Tashian een belangrijke meneer was achter Golden Hour en ook hier zijn stempel drukt.
Country met een poprandje dus en makkelijk toegankelijk. Dat vormt voor mij geen probleem want daardoor grijp ik er makkelijk op terug en verwacht ik dat dit de komende tijd vaak gaat gebeuren.
