stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Fanboys kun je beter maar niet aan het woord laten toch?!

Al vanaf het begin volg ik de band op de voet. En The Bullfight stelt nooit teleur. Ik krijg er eenzelfde gevoel bij als het werk van Stef Kamil Carlens. Niet muzikaal, maar de veelzijdigheid in de vorm van diverse projecten. Nu dus in het geval van The Bullfight de soundtrack van een film

Nu zal niet iedereen dat interessant vinden wellicht, maar je kunt 81 Bedford St. ook als een 'regulier' album beschouwen.
En als er dan Morphine-achtige nummers als Nur...Schmerz op staan kan je daar toch alleen maar gelukkig van worden?!

Maar ook de andere, wat rustiger nummers bevallen wederom erg goed. Daisy is een fijne aanwinst voor dit gezelschap en zorgt voor een aangename tegenhanger van Nick die we natuurlijk vanaf het prille begin al kennen.

Wat mij het meest opvalt aan 81 Bedford St. is de warmte die ervan uitgaat. Dat klinkt wellicht wat vreemd voor pop-noir muziek, maar toch ervaar ik het zo.

Deze fanboy zegt ook nu weer: heerlijk album!

Twee dames die mij dit jaar enorm verrast hebben en zorgen voor een fraaie top 10 notering aan het einde van dit jaar (is althans de verwachting op dit moment): Rosalía en FKA twigs.

Albums die ergens wel in elkaars verlengde liggen ook.

En in het verlengde van EUSEXUA komt FKA twigs nu met EUSEXUA Afterglow. De titel laat al zien dat dit verder gaat waar EUSEXUA is gebleven.
Dat is natuurlijk best wel gevaarlijk, want het kan allemaal wel een beetje te veel worden zo in één jaar tijd en wellicht is het toch een soort 'leftovers' ook al wordt het zeker zo niet gebracht.

Ik denk dat het voor mij een beetje in de eerste categorie valt. Ook dit album bevalt me goed, maar ik merk wel dat EUSEXUA dusdanig intensief is dat het eigenlijk voldoende was voor nu. Dat album is zo gaan groeien en onder mijn huid gaan kruipen waardoor het niet voor niets tot mijn lievelingsalbums van dit jaar is gaan behoren.
Nu krijgen we er een flinke schep bovenop. Dat zou een luxe-probleem kunnen zijn natuurlijk, maar het voelt een beetje als een overdosis.

En wellicht zijn de nummers net een tikkeltje minder pakkend dan degene die we al kenden.

Is het daarmee dus een overbodig album? Absoluut niet. Net als EUSEXUA is het een meer dan uitstekend album, alleen vrees ik dat ik net wat sneller naar de voorganger zal grijpen omdat dat album nu eenmaal zo gegroeid is. Of deze dat precies zo gaat doen valt te bezien. De tijd zal het leren.

Laat ik het gewoon houden op wat het is: een zeer aangenaam toetje zo aan het einde van het jaar.

stem geplaatst

stem geplaatst

Orville Peck keert terug met wederom een EP met daarop zeven nieuwe nummers die een klein half uurtje klokken.

Daar kan ik wel even mee door (niet te lang uiteraard).

De man is populair met zijn queer-country. Het masker is nog steeds niet verdwenen, maar genoeg foto's online te vinden van de tijd dat hij nog gewoon Daniel Pitout was. Daarop is geen masker te zien; zijn kleding overigens ook niet

Appaloosa blijkt een vrij rustige EP te zijn geworden, met wat trage, slepende countrynummers zoals we ze inmiddels wel kennen van hem.
Wellicht dat hierdoor de verrassing, voor zover die er ooit was, wel verdwenen is maar dat neemt niet weg dat ik nog lang niet ben uitgekeken, eh uitgeluisterd, op Orville Peck.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Je draait Lux flink wat keren achter elkaar en het overdondert.

En dan gebeurt het.... je besluit er nu eens echt heel goed voor te gaan zitten maar dan met een koptelefoon op om vervolgens de zeldzame muzikale bliksemschicht te ervaren die je eens in de zoveel tijd raakt. Het moment was daar. Waar Lux me al wist te pakken, wist het nu ook te raken. De omslag was er.

En met die omslag was er sprake van de ultieme magie die Lux voor mij is.

Voorheen had ik niet zoveel met Rosalía en ik moet dan ook bekennen dat ik vooraf totaal niet met deze release bezig was, laat staan dat ik in de gaten had dat het iets bijzonders zou moeten gaan worden. Compleet gemist. En dat maakt deze release extra leuk voor mij.

En bijzonder is het: bijna alle platenzaken melden al dat het album niet meer leverbaar is en dat we moeten wachten tot eind november voor nieuwe persingen. Dan is er dus iets gaande, zoals het zich ook al uitte in de talloze recensies die dit album als soort wereldwonder wisten te bewieroken.
Of dat terecht is zal altijd persoonlijke smaak zijn. Ik ben nog steeds van mening dat dat iets te veel van het goede is. Fado en flamenco in een modern sausje met juist het bombastische karakter als meest opvallende kenmerk inclusief wat moderne gekkigheidjes. Ja, dat ligt er soms net wat te dik bovenop. Alsof het móét opvallen, terwijl het dat eigenlijk uit zichzelf zou moeten doen. Meer hoofd dan hart.

Maar waar het bij mij de eerste draaibeurten vooral hoofd was is het dus ook hart geworden. Nu hou ik sowieso wel van orkestrale bombast, dus dat zat al wel goed. Maar Lux had net dat zetje nodig om de totale euforie bij mij te bewerkstelligen. Is het meedoen aan de hype? Nee, want dat zou genoeg reden zijn voor mij om het links te laten liggen, dat is dan wel de snob in mij. Het is juist de hype die me de weg wees naar dit album en ik ben blij de sprong gewaagd te hebben in navolging van alle enthousiasme overal.

Want wat is dit een schitterend album. Hypnotiserend, bezwerend en vooral bloedmooi. Een album waar nog veel emoties bij zullen komen verwacht ik. Op alle vlakken: bewonderend, emotioneel, waarderend.
Hier zitten zulke mooie momenten tussen waardoor ik ook niet echt een favoriet nummer kan aanwijzen. Lux is namelijk een vijftig minuten durende trip die je in z'n geheel moet ondergaan.

Of je verzuipt erin en constateert dat het je ding niet is of je verdwaalt in de pracht ervan en constateert dat dit een klassieker in wording is. Nu al? Ja, nu al! Voor mij wel.....

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Fijn dat Lux van Rosalía nu zo in de schijnwerpers staat, want hierdoor heb ik ook dit album opgepikt.

Op moment van schrijven is het een zondagmiddag in november. Het zonnetje schijnt naar binnen in de late middag, de blaadjes aan de bomen voor de deur zijn roodbruin, welke extra opgelicht worden door de zon en dan Cancionera als soundtrack.

Een gelukzalig moment overvalt me. Mensen om me heen die ernstig ziek zijn, kwakkelen met hun gezondheid en nu voel ik heel even een moment waarin ik kan ontsnappen aan die narigheid en mijn eigen sombere buien die hiermee samengaan.

Ja, je zou denken dat deze melancholie het juist versterkt. Maar de combinatie van genoemde elementen zorgen bij mij juist even voor rust en een soort terugtrekken in mezelf waar ik even behoefte aan had. Na de uitbundigheid van Rosalía's Lux valt Natalia Lafourcade's Cancionera helemaal op z'n plek.

Prachtig!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren