Customs is voor mij een totaal nieuwe naam en dat terwijl ze uit België komen (wekt snel interesse bij mij) en ze al vier albums op naam hebben staan.
Het is maar goed dat ik onbevooroordeeld aan dit album begonnen ben, want de gemiddeldes voor die albums liegen er niet om en dan lees je dat het een slap aftreksel zou moeten zijn van bands als Editors of Interpol. Laten we eerlijk zijn: ook die hadden hun voorgangers en invloeden.
Maar ja, ik ben een jaren '80 tiener dus misschien ben je op dat vlak te veel verwend op het juiste moment.
Ze kunnen niet veel goed doen zag ik. Maar dat las ik allemaal nadat ik LOVE IS THE FUTURE (hoofdletters zijn blijkbaar nog steeds 'in') al had gehoord.
En wat hoorde ik dan? Leuke pop-wave-post-rock. Qua frisse luchtigheid deed het me een beetje aan Franz Ferdinand denken. De teksten op de vorige albums schijnen niet best te zijn. Ik ben geen tekstenman dus daar heb ik niet op gelet (schijnen een paar maatschappij kritische teksten tussen te zitten, dus kom maar op liefhebbers van de nieuwe U2 EP: nog een bandje dan....).
De uitspraak van het Engels ook al niet best las ik. Het is me niet enorm opgevallen, dat het abominabel zou zijn, en dat heb ik soms wel degelijk, dus ook dat viel mee dan.
Blijft over: een plaatje dat teruggrijpt op de door mij zo geliefde jaren '80. Origineel? Verre van. Vermakelijk en makkelijk beluisterbaar? Zeker wel. En dat vond ik eigenlijk best verfrissend. Helaas nog steeds niet hét album die 2026 dan echt op de kaart zet, want dat album laat nog steeds op zich wachten.
Werd ik door de laatste Kula Shaker weer ondergedompeld in India-vibes, daar doet Gorillaz ook nog een flinke duit in het zakje.
De hoes beloofde al veel, maar echt hoge verwachtingen had ik nu ook weer niet en dan ook nog eens 21 nummers (deluxe versie) waar je bijna anderhalf uur zoet mee kunt zijn. Eigenlijk vind ik de albums na Plastic Beach niet meer zo heel erg interessant: leuk om te blijven volgen, maar geen enkele haalde wat mij betreft nog het niveau van de eerste drie albums.
Maar dit is toch zeker een interessante release: een wonderlijke mix van stijlen en culturen (veel talen ook) in een oosters bedje. Het bezoek aan India heeft Damon blijkbaar genoeg inspiratie gegeven om weer met een behoorlijk inspirerend album te komen. Waarschijnlijk wel eentje waar de meningen sterk uiteen gaan lopen. Voor mij valt het positief uit. Ik ben wel benieuwd hoe het op deze site gaat uitpakken (de recensies zijn voornamelijk best lovend volgens mij en daar sluit ik me graag bij aan).
Dank Monsieur' voor de tip. Als het om een Belgische artiest gaat ben ik dan wel snel alert.
Als ik naar de klankkleur van Iskander Moon's stem luister hoor ik een echo Duncan Laurence en zou ik niet weten uit welk land hij komt dan zou ik eerder de neiging hebben om hem als Nederlands te betitelen, daar er meer van dit soort alternatieve pop uit Nederland komt (ik denk bijvoorbeeld aan HAEVN of Dotan).
Maar de Zweedse Isak Danielson komt ook wel bij me naar boven. Bon Iver zie ik voorbij komen: maar daarvoor mist dit net wat teveel scherpe randjes vind ik.
Wat zegt dit dan? Dat we het hebben over vrij toegankelijke pop met een klein alternatief randje waar wat orkestrale klanken het net even wat fraaier maken. Zang tip top in orde en redelijk binnen de lijntjes allemaal.
En dat is dus niet erg! Salt Moon City mag dan wellicht niet het meest originele album zijn, het zit fraai in elkaar, misschien ietwat te glad, maar ik kan hier absoluut wel van genieten.
Hoe is het mogelijk dat deze artiest met slechts 1 album op MusicMeter stond! Ik weet namelijk zeker dat hier aardig wat publiek voor zou moeten zijn.
Maar ik steek mijn hand in eigen boezem: ook ik had niet van deze dame gehoord totdat zanger Nakhane er over postte en ik nieuwsgierig werd.
Ik was niet alleen nieuwsgierig, ik werd ook gelijk fan. Wat een vibe, wat een heerlijke zang (ook al versta ik niet wat ze zingt uiteraard).
Zeker nu ik komende zomer voor het eerst naar Zuid-Afrika ga krijgen dit soort albums extra betekenis.
Volgens Nakhane zijn de teksten zeer de moeite waard: maatschappijkritisch en opkomend voor vrouwenrechten. Voor hem is dit haar beste album; ik kan vooralsnog geen keuze maken, maar dit was wel mijn eerste kennismaking.
Afro-jazz & soul die soms een Sade-achtige vibe meekrijgt. Een beetje late-night muziek. Misschien ietwat te relaxed soms, zeker als je naar de voorgangers luistert die iets stekeliger overkomen, maar ergens is het gebrek daaraan op dit album juist ook wel weer fijn.
Afrikaanse roots vermengd met soul en jazz: op papier klinkt dat al goed en dat blijkt ook als je naar Firebrand gaat luisteren.
Op dit album is meer Engels te horen waardoor je zou kunnen indenken dat ze een breder publiek wil opzoeken. Dat is ook wel aan de stijl te horen die wat meer 'westers georiënteerd' klinkt.
Zanger Nakhane, die me de weg wees naar de muziek van Simphiwe was wat minder te spreken over dit album en wellicht dat het te maken heeft met die lichte verandering van koers. Licht, want ik hoor niet zulke grote verschillen. Maar aangezien ik de teksten niet versta is het Engels natuurlijk wel verhelderend waardoor ik minder last heb van dit 'vooroordeel'.
