stem geplaatst

stem geplaatst

RAYE..... of ik mee wilde gaan naar het concert in Ziggo Dome. Ik moest even denken wie RAYE ook al weer was. Dat zegt al genoeg natuurlijk en het antwoord was dan ook 'deze sla ik over'.

Het enorme succes dat RAYE al had is mijn deur al die tijd voorbij gegaan, maar ze verkoopt niet voor niets de Ziggo Dome uit. Het was geweldig met haar charmante babbels en bigband begreep ik.

Haar vorige album vond ik aanvankelijk erg leuk, maar zakte snel weg en zo ook mijn beoordeling met een halfje, waardoor het een gewoon lekker album werd, maar niet meer dan dat.

En dan beluister je twee keer THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. en trek je de conclusie dat het wel erg over de top is en dat je het niet helemaal voelt. Niet gek dus dat je qua beoordeling op hetzelfde aantal glitters uitkomt als de voorganger (het debuut moet ik nog eens beluisteren).

Maar zoals ik eerder al meldde: juist deze bombast en overdaad zou wat voor me moeten zijn. En ineens kreeg ik enorme 'Janelle Mónae ArchAndroid' vibes en dat is andere koek voor mij. En op het moment dat ik dat besefte ging de knop om bij beluistering. Het geluid ging wat hoger en vooral het luisterplezier kwam enorm opzetten.

Dan sta je in de platenwinkel en denk je: ik ga gewoon gek doen en neem het mee want het artwork is fraai. Geel vinyl op de draaitafel, volume nog hoger (het plezier was er al, mede door beluistering via koptelefoon) en een ferme 'te vroeg gesproken' volgde, want het was swingen geblazen in de huiskamer.
Maar moet je sowieso niet te vroeg je mening geven dan? Nee hoor, meestal klopt het bij mij wel en verandert er niet veel en soms gebeurt dat wel. Na jaren, na maanden of zoals hier binnen een weekend.

Zo'n enorme omslag maak ik niet vaak mee en al helemaal niet in zo'n kort tijdsbestek, want mijn hemel wat ben ik er nu van aan het genieten en wat heb ik een spijt geen ja te hebben gezegd om me te gaan naar haar optreden.

THIS MUSIC MAY CONTAIN HOPE. is dan toch dat meesterwerkje waar ik heel veel mensen over hoor praten.Waar ik het eerst niet geloofde, daar ga ik er nu helemaal in mee. Het is puur genieten van dit lange avontuur. En die bedankjes aan het eind? Nou ja, ik kan het eerder afzetten uiteraard.

RAYE mag mij nog heel vaak meenemen op dit immense avontuur.

stem geplaatst

De EP Helen Burns deed me niet zo veel, maar een jazz debuutalbum met covers van nummers die ik wel kan waarderen (Maggot Brain, Thinkin Bout You) plus gastartiesten waar ik groot liefhebber van ben maakte mij enorm nieuwsgierig. Overigens zijn de andere twee covers Wichita Lineman van Glen Campbell, geschreven door Jimmy Webb en Willow Weep for Me, een jazzstandard van Ann Ronell.

Dat Flea trompet speelt wisten we al omdat hij dat bij Red Hot Chili Peppers al liet horen. Zou de funk ook in deze jazz terug te horen zijn? Als je kijkt naar het feit dat er covers op staan van Funkadelic en Frank Ocean zou je zeggen dat dat toch wel het geval zou moeten zijn. En dat is het dan ook: funk en pshychedelica zijn zeker terug te horen, maar het is voornamelijk jazz. Jazz van een niet al te moeilijke soort, maar ook weer niet enorm toegankelijk voor niet-jazz liefhebbers. Ik verwacht dan ook niet dat verstokte Red Hot Chili Peppers fans dit geweldig gaan vinden.

De bijdrages van Yorke en Cave zijn zeer zeker de moeite waard en ik moet zeggen dat het hele album me behoorlijk weet te boeien (Frailed is prachtig). Lekker groovende jazz is aan mij wel besteed. Dat Flea niet in het rijtje jazz-giganten geplaatst zal gaan worden met Honora is een zekerheid. Maar ik prijs de man dat hij eindelijk iets met zijn grote liefde, jazz, is gaan doen. Het pakt goed uit.

stem geplaatst

The Boxer Rebellion heeft het nooit tot mijn grote favoriete bands weten te schoppen. Ik volgde de band zijdelings en dat was het. Ik begreep dat ze in Nederland net zo'n soort status hebben als een band als Saybia. Er is iets met dit soort muziek dat Nederlanders blijkbaar aanspreekt.

Enfin: leuk bandje, leuke muziek en meer niet. Live? Heel populair, maar ik ging nooit mee naar concerten als me dat gevraagd werd. Hierdoor bleef de band wat onder mijn radar terwijl ik er wel naar luisterde, maar niet bepaald op hoge rotatie.

En toen was daar de mededeling dat gitarist Andrew Smith niet mee zou gaan op de tour rondom dit nieuwe album waar fans bijna acht jaar op hebben moeten wachten. Maar ze hadden een vervanger in de vorm van Charlie Barnes, en laat ik die nu net persoonlijk kennen.
Het kaartje voor een optreden in de Maassilo, Rotterdam, was snel gekocht en Charlie vooraf en achteraf ontmoeten een zekerheid. Ook weet ik hoe ze bij hem terecht zijn gekomen als vervangend gitarist. Ik genoot enorm van zijn optreden (hij viel op tussen de ietwat kleurloze, maar vriendelijke mannen van de band) maar het had ook een bijeffect: The Boxer Rebellion ging op hoge rotatie in huize aERo en de waardering groeide.

Dit album wordt dus ineens heel anders beluisterd en ontvangen. Het is niet langer meer de anonieme band waar ik telkens zijdelings naar luisterde. Het is de band geworden met albums waar ik enorm graag naar luister (Union, Promises) en daardoor luister ik nu met heel andere oren naar The Second I'm Asleep.

Gevoelsmatig vind ik het wel wat aansluiting hebben met Promises (sorry niet-liefhebbers van dat album). Waarschijnlijk omdat het wat populairder klinkt. Maar buiten dat komt het ook fris over: een typische lente-plaat wat mij betreft. De timing van uitbrengen kan dus niet beter (alhoewel cd- en vinylliefhebbers nog even tot 11 april moeten wachten voor het in de winkels ligt).

Tien gedreven alternatieve pop-rock nummers die verre van spannend zijn, maar toch de weg naar mijn muzikale hart weten te vinden. En ook al weet ik dat Charlie niet meespeelt op dit album: ik zal nog lang met een grote glimlach terugdenken aan zijn enthousiasme en bijdrages aan de diverse radio- en televisie opnames. Hij vertelt doorlopend hoe hij geniet van deze tour en hoe goed hij wordt opgevangen door de mannen, maar blijft uit de spotlights want zoals hij zei 'dat is niet aan mij'. In interviews zul je hem dus niet aan het woord zien en ook bij de merchandise stand na afloop blijft hij op de achtergrond.

En The Boxer Rebellion? Die staat nu toch echt wel een stuk steviger verankerd in mijn lijstje favoriete bands. Met stip gestegen zullen we maar zeggen.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

James Blake behoort wel tot mijn favoriete artiesten die ook telkens degelijke kwaliteit weet te leveren. Trying Times zet die lijn dan netjes voort.

Verrassen doet hij mij niet meer, maar als hij 'gewoon' weer met een prima album komt is het ook goed.

Zijn albums zijn voor mij vaak bepalend voor de stemming waarin ik verkeer. Met name in de nachtelijke uren doet zijn muziek het goed. Het is dan ook telkens meer een grote flow dan dat ik naar nummers luister die bij elkaar een album vormen.

Is dit beter of minder dan de voorgangers? Lastig te bepalen, mede door die flow. Overgrown zal wel mijn favoriet blijven en ik sla Assume Form en Friends That Break Your Heart ook hoog aan maar Trying Times zit daar dicht onder met alle niet genoemde titels. Constante kwaliteit dus....

Wat een heerlijk debuut leverde Brigitte Calls Me Baby toch af.

We zijn alweer twee jaar verder en de tijd vliegt want dat debuut staat me nog heel helder voor de geest en ik trek de lp best nog vaak uit de kast.
Maar zou de band al die bekende vergelijkingen op deze tweede van zich af kunnen schudden? Morrissey, The Smiths, Roy Orbison, nou ja ze kwamen allemaal wel voorbij. En dat doen ze nu ook. Alleen al de opener: het is weer heerlijk zwelgen. Zwelgen zoals ook Suede dat zo goed kan en dat is een naam die me op dit album ook wel te binnen schiet.

Hier en daar wat rauwer wellicht, maar altijd met dat glam randje. Het klinkt allemaal zo lekker Brits, toch komt de band echt uit Chicago. These Acts of Which We're Designed heeft wat weg van New Order en gaat daarmee een wat andere richting op, maar verder gaan ze door waar ze gebleven waren op het debuut en van mij mag het. Geen grote koerswijziging, maar een vervolg in de vorm van elf heerlijke, tijdloze nummers waarin ik een duidelijke echo hoor van veel grote favoriete andere artiesten.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

'I make music for people with ADHD', aldus Kill Karl. Dat kun je wel zeggen. Het stuitert alle kanten op. Alsof Mike Patton in System of Down speelt en K3 heeft uitgenodigd mee te doen (we horen zelfs een Tom Waits imitatie voorbij komen in Go Fuck Yo Self).

Klinkt leuk toch? Jazeker, dit album is leuk met het heen en weer slingeren van metal naar hip-hop en kinderliedjes (als het daar voor door moet gaan).

Maar kijk naar de titels: fuck dit en fuck dat. En ik als niet tekstenman kan niet om deze teksten heen: het poep-pies gehalte is hoog ('hi hi ik maak ook scheetgeluidjes op dit fucking album') en de teksten echt te flauw voor woorden. Zo flauw dat grappig niet grappig meer is en waardoor de aanvankelijke lolligheid van al die genres door elkaar een stuk minder gaan worden.

Meneer bereikt een irritatiegrens van hier tot Tokyo. Het is gewoon domme, ordinaire humor die geen humor meer mag heten tenzij je een puber van 14 bent en moet lachen om kont, tieten, fuck en bitch.

En toch.... en toch.... misschien moet ik System of a Down nu opzetten onder het genot van een cheeseburger (of stiekem toch nog een keer Kill Karl om te luisteren hoe slecht het is: I don't give a fuck).

Morrissey: is er momenteel een artiest waar het zo extreem zwart-wit is? En waar extreem het woord is dat vaak naar voren komt?!

De man zelf neemt geen blad voor de mond en gaat daar soms heel ver in. Zijn teksten, of het nu vroeger bij The Smiths was of solo roepen soms ook wel wat vragen op en ook daar neemt hij geen gas terug.
En dan de pers. Een groot deel van de pers haat hem, waar aan de andere kant een heel leger devote fans staat. Ga maar na: ondanks zijn vele cancellen van optredens verkoopt hij de zalen gewoon uit en zelfs een O2 in Londen is blijkbaar geen probleem.

Make-up Is a Lie is al aardig afgefakkelt zag ik, maar dan door recensenten die altijd al zwaar negatief over hem zijn. Wat heeft het dan voor zin om die recensies nog serieus te nemen? Zo vooringenomen lees je ze zelden. Het is dus een beetje zaak om de grijstinten op te zoeken als ze er zijn.

Behoor ik daar toe? Lastig. Ben sinds de jaren '80 een enorm groot Smiths-fan en ook solo ben ik hem blijven volgen. De teksten? Ik ben niet zo'n tekstenman dus dat gaat wel een beetje langs me heen. De uitspraken van de man? Die hebben geen invloed op mij als het gaat om het luisteren naar zijn muziek of het bezoeken van concerten. Vind ik het een rare snuiter? Ja best wel. Ik word er soms een beetje ongemakkelijk van als ik hem live aan het werk zie, maar ik blijf genieten van zijn muziek en uiteindelijk draait het daar om. Voor mij wel. Dat anderen daar anders in staan kan ik begrijpen, maar aan vooringenomen recensies heb ik niet veel en met persoonlijke opmerkingen die niks met het album te maken hebben en die ook op deze site gepost worden kan ik dan ook niks.

Iedereen kent de worsteling die Morrissey heeft met platenmaatschappijen. Bonfire of Teenagers heeft dan ook wel een cultstatus inmiddels. Dat album kwam er niet en nu Morrissey weer onderdak heeft gevonden bij Sire is er Make-up Is a Lie: andere nummers, in een andere periode opgenomen, hier geen gastartiesten als Flea of Iggy Pop en andere mensen die met hem meegeschreven hebben.
Bonfire was blijkbaar nogal politiek geladen en Make-up Is a Lie is meer persoonlijker en cultureel.

Heeft vergelijken met The Smiths zin? Ik denk van niet. Morrissey is inmiddels al zo lang solo bezig dat als je dan vergelijken wilt je dat met zijn solo-albums kunt doen. En dan kan ik al kort zijn: zijn latere albums klinken toch anders dan zijn eerste. Ik hoor wel bij de groep fans die die latere albums wel degelijk kunnen appreciëren, wetende dat een meesterwerk als Viva Hate of Vauxhall and I er niet meer in zal zitten.

En dat gaat dus inderdaad op voor Make-up Is a Lie. Het klinkt prima, maar ergens ook een beetje lui. Het blijft allemaal een beetje aan de oppervlakte hangen. Maar tegelijkertijd zingt ie net als op zijn laatste albums beter dan ooit en dat terwijl je zou mogen verwachten dat het op zijn leeftijd wat minder zou worden.
De nummers zijn pakkend, maar weten me ook weer niet voldoende te raken. Het is degelijk en binnen de lijntjes allemaal.

Als Morrissey-fan vind ik het heerlijk om weer een album voorgeschoteld te krijgen en Make-up Is a Lie is zeker genietbaar voor mij met echt wel wat uitschieters als The Monsters of Pig Alley of Many Icebergs Ago bijvoorbeeld. En de Marc Almond-liefhebber in mij kan ook wel wat met de pathos in nummers als Boulevard, maar daarnaast staan er ook net iets te veel nummers tussen die niet verder komen dan 'wel aardig' (de titeltrack, Amazona of het in mijn oren wat nietszeggende Kerching Kerching waar gevoelsmatig meer uit te halen was).

Verrassingen zijn er in de vorm van The Night Pop Dropped waar ik een Blondie/disco-vibe ervaar. Misschien had Kula Shaker het ook op kunnen nemen voor hun laatste album.

Gaat Make-up Is a Lie verandering brengen in al het bovenstaande? Nee. Hij zal gehaat worden door de mensen die hem haten en geadoreerd door degenen die dat al jaren doen. Nog veel meer mensen zullen zeggen Morris-wie? Want dat hoorde ik ook heel veel toen ik zei naar zijn concerten te gaan.

We leven niet meer in de jaren '80 waar hij op een voetstuk stond met The Smiths. Morrissey is niet meer zo relevant. Het is 2026 en daarin krijgen we een degelijk Morrissey album waar ik als liefhebber tevreden mee ben. Ik was en ben gek op I Am Not a Dog on a Chain, Low in High School en World Peace Is None of Your Business en voor nu zeg ik dat dit album dat niveau net niet haalt, maar misschien na vele draaibeurten dat de klik net wat groter gaat worden.
Ik ben blij dat ie weer in de belangstelling staat, er dan toch een nieuw album is gekomen en ik hem binnen een jaar twee keer live heb kunnen zien waar ik dacht dat zijn optreden in Utrecht in 2014 wel de laatste zou zijn voor mij.

Morrissey niet voor u? Loop er met een boog omheen zou ik zeggen; u weet immers nu wel hoe het ervoor staat bij als het om Moz gaat, niks nieuws onder de horizon

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst