stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Was het concert in Amsterdam (of beter: zijn de concerten deze tour) een voorbode voor wat In Times of Dragons zou bieden?

Heel veel nieuwe nummers gaf Tori niet prijs dus er viel nog niet veel over te zeggen. Wel vond ik de setlist pittig (avond 1 in Carré), maar zag dat Parijs iets meer 'hoogtepunten' bood met deze keer wel Winter.
Niets zo grillig als La Amos!

En dan beluister je haar nieuwe album voor het eerst op vinyl, eerder dan de officiële releasedatum, en hoor je dat haar stem wat lager is (was bij het concert al helemaal duidelijk, zeker met de ondersteuning van de achtergrondzangeressen). Dat haar stem wat achteruit is gegaan was al wel bekend dus verrast niet en stoort me ook niet.

Het is zoals wel vaker bij Tori een pittige zit, ze houdt nu eenmaal van lange albums en het is niet heel luchtig allemaal, maar wanneer is haar werk dat wel? Een nummer als Fanny Faudrey gooit er muzikaal gezien wat lucht in maar op Ode to Minnesota wordt Tori politiek en is het tekstueel natuurlijk weer even met de neus op de feiten zoals de wereld er momenteel voor staat.

Als Strawberry Moon start heb ik even het idee dat er iets van Kate Bush' Hounds of Love voorbij gaat komen. Vraag me niet waarom, want het is verder een typisch Tori Amos nummer. Provincetown weet me ook te pakken en haar donkere stem geeft het zelfs een extra bijzonder tintje.

Albums van Tori vragen tijd dus het is lastig om nu al hoogtepunten aan te wijzen. Ik heb wel wat met Song of Sorrow, waar haar lage zang overigens ook weer opvalt. Het is de orkestrale sound waar ik altijd bij opveer. Het kan wel eens een persoonlijke favoriet van dit album gaan worden: ik voel hier hetzelfde wat ik voel bij nummers als China, 1000 Oceans en Jackie's Strength. Flood heeft dat ook wel.

Wat me vooral opvalt is dat ik wel snel in een zeer fijne flow raak en dat is niet bij alle albums van haar zo.

Ik durf dan ook de conclusie te trekken dat dit zeker een sterk album is. Door de hoeveelheid nummers is het zo dat je nummers hoort die bevallen of zelfs enorm bevallen en dat er nummers zijn die wat langs je heengaan (kan later nog komen). Maar deze keer is mijn klacht dus niet dat het korter had gemogen om het album sterker te maken.
Een vergelijking met haar eerste albums is ook onmogelijk wat mij betreft. Tori is ouder, de sleet op haar stem is van invloed op het beluisteren en ze heeft inmiddels een dusdanig grote discografie dat de beleving van haar muziek anders is. De 22-jarige Eric die lyrisch was bij verschijnen van Little Earthquakes is inmiddels ook ouder en luistert anders naar muziek.

In Times of Dragons is wat mij betreft een sterk album waar ik van kan genieten, zoals ik ook genoot van haar concert (terwijl ik niet meer de euforie ervaar zoals in het verleden of zoals bij het concert van Rosalía twee dagen ervoor). Tori is een vaste waarde in mijn muziekwereld en ik ben blij dat ze dat nog steeds kan zijn met nieuw werk.

I knew a girl who roved
Silent all these years
Where is she?
Ooh, where is she?
Where is she?
Where is she?

Ze is er niet meer: we kunnen nog wel van haar muziek uit die tijd genieten als we dat willen, maar nu is er een andere Tori. Een Tori In Times of the Dragon.

En dat is ook genieten met 23 Peaks als een soort Sigur Rós-achtige hemelse afsluiter!

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Vrijdag 17 april was ik bij het concert van Bongeziwe Mabandla, ooit getipt door Nakhane en dit zou de eerste keer live worden. Ik vond het een mooie gelegenheid omdat komende zomervakantie Zuid-Afrika is geboekt.

Ik ging er met niet heel bijzondere verwachtingen heen, maar het bleek werkelijk geweldig. Een mooi extraatje was dat Bongeziwe het album op vinyl al bij zich had (eigenhandig voorzien van een A en B op het label van de lp zelf). Het komt 11 juni uit op alle streaming diensten, maar concertgangers konden het dus al kopen (volgens zijn berichten op social media in beperkte oplage). Het is dus afwachten of er nog een officieel label op de lp komt en of de binnenhoes wit blijft of niet en überhaupt of het een fysieke release krijgt in grotere oplage.
Na afloop van het concert was er veel belangstelling voor de plaat en was het leuk om even kort met hem te babbelen, zeker ook omdat hij Nakhane en diens partner heel goed kent: dat gaf gelijk gesprekstof.

Uiteraard staan de prachtige singles Yalwa en Zama er ook op en is het artwork schitterend. Het is mooi om nummers te herkennen die hij live speelde, maar wat me ook opvalt aan dit nieuwe album is dat het wat meer dansbaar is.

In feite heeft Bongeziwe Mabandla mij met nog geen enkel album teleurgesteld. Volgens hemzelf is dit zijn meest bijzondere album. Dat roepen artiesten wel vaker, maar hier ben ik het wel met hem eens.

Benieuwd of ik met dit album komende zomer mooie herinneringen aan de vakantie kan gaan koppelen. De ervaring leert dat het zo niet werkt (vooraf bedenken welk album dat zou moeten worden), maar we gaan het zien.

Absolute aanrader in elk geval.

Net als bij het vorige album de disclaimer: het is lastig om een mening over een album te geven als je de maker kent en waardeert.

Dat gezegd hebbende: vandaag mocht ik de albumpresentatie meemaken van het tweede album van Conrad (ons aller muziekobsessie). Wij delen enorm dezelfde muzieksmaak. De aanbevelingen vliegen ons beiden om de oren en bijna altijd zijn ze raak. Het is dus niet verwonderlijk dat ik ook een connectie voel met de muziek die Conrad zelf maakt.

Wat me op dit album gelijk opviel was het gevoel dat The Bullfight ook bij me oproept, niet heel raar omdat Conrad ook daar nu al weer een aardige tijd deel van uitmaakt en het album verschijnt op het label Brandy Alexander. Ongetwijfeld dat dit bewust of onbewust van invloed is geweest op dit tweede album

Dan de fraaie orkestratie: dit verdient echt een heel dikke pluim. Ook hier herken ik onze gedeelde smaak weer: we houden van barok-getinte muziek en dat laat Conrad hier nu ook heel duidelijk horen. Echt heerlijk is dat.

Is er dan geen puntje van kritiek? Jazeker. Net als bij de zanger van The Bullfight moet je wel een beetje tegen de zang van Conrad kunnen. Zijn manier van zingen is vrij kwetsbaar en net als bij mijn grote helden Nick Cave en Marc Almond soms wat op het randje. Mij stoort dat niet, maar ik kan me voorstellen dat het voor anderen wat lastig is. En ach, die grote helden zijn later in hun carrière sterker gaan zingen
Bette Schindler is wat dat aan gaat een schitterende toevoeging op enkele nummers.

Through the Glass of a Radiostore is weer een stap voorwaarts ten opzichte van het debuut: de muzikaliteit spat er van af. De liefde ook en ik kan geen genoeg krijgen van donkere, melancholische muziek met een theatraal randje dus dan zit ik hier wel goed.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren