stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

In Limerence is zo'n debuut waar je naar uitkijkt. Dit komt door alle lovende geluiden rondom Jacob Alon en de vooruitgesnelde singles.

Het begon voor Alon allemaal met een akoestische gitaar die hij bij zijn oma ontdekte. Vervolgens was het Nick Drake die hem de weg naar folk wees (dit tijdens een paddo trip gedurende de lockdown midden in de corona pandemie, waar Nick Drake voorbijkwam in een playlist). Niet heel vreemd dus dat de muziek van Alon eenzelfde sereniteit als die van Drake kent. De invloed is zeker daar. Qua zang kom je al snel bij iemand als Jeff Buckley uit; muzikaal ook wel.

Alweer een folkplaatje denk je dan. Maar Jacob Alon is niet de standaard man met baard, gitaar, gestoken in flanellen hemd. Het is eerder een gay angel (Alon is non-binair) die zijn melancholiek over ons uitstort.

Op In Limerence ligt de nadruk op zang en gitaar maar kent veel geluiden die zijn opgenomen en verwerkt in de nummers. Ook zijn er andere instrumenten te horen. Het blijft hierdoor licht verteerbaar en houdt het geheel boeiend.

Breekbaar, magisch en emotioneel. Een album dat eigenlijk al bij de eerste luisterbeurt onder je huid kruipt. Is het voor iedereen een aanrader? Ik denk van niet. Dit is toch wel muziek voor de liefhebbers van dit soort breekbare liedjes met donkere teksten. Maar hou je daarvan dan is dit zeker een hoogtepunt binnen het genre. Dan is In Limerence typisch zo'n album waar je enorm van gaat houden.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Als SOAD mij tipt dat dit album wel iets van REVERE weg heeft dan zijn mijn oren gespitst en ik ben ook wel weer eens toe aan een tip waar ik weer helemaal mee in mijn nopjes kan zijn.

REVERE..... die avonturen begonnen al weer 15 jaar geleden en vormden het hoogtepunt zo'n elf, twaalf jaar terug. Waar blijft de tijd.

Dat gevoel krijg ik ook bij Underneath. Ik hoor namelijk lang vervlogen jaren '80 tot leven komen in een hedendaagse setting. REVERE hoor ik er niet helemaal in, maar ik begrijp het vergelijk wel (This Island). Toch wat echos hoorbaar en ongetwijfeld een zelfde (oude) vijver waaruit gevist wordt. En ergens moet ik denken aan een andere Australische band: Midnight Oil. En vertaal ik het meer naar het heden dan moet ik een beetje aan Editors denken (en bij Joy zelfs aan Nick Cave).

Door de zang van Louis Parsons klinkt het vrij donkerder allemaal. Ian Curtis iemand?! Maar dan is er Ashlee Kehoe voor het wat luchtiger evenwicht. Door de toevoeging van de trompet en de opstuwende, naar een hoogtepunt werkende nummers wat er dan net niet komt (Buoyant) komt een band als Arcade Fire of Fanfarlo om de hoek kijken en ja, dan is daar toch wel die aangehaalde REVERE-vibe.

Underneath valt in het hoekje theatrale rockmuziek waar ik tien tot vijftien jaar geleden veelvuldig naar luisterde. Ik kan nog steeds niet bevatten dat dit alweer zo lang geleden is. Maar tegelijkertijd merk ik ook wel dat ik de laatste jaren nauwelijks nog luister naar bands die in deze hoek opereren. Misschien wel omdat ze er gewoon niet zoveel meer zijn, misschien om dat mijn voorkeuren wat langzaam hiervan zijn gaan afbuigen, maar ik kan hier toch wel weer erg blij van worden moet ik zeggen.

Misschien niet het meest originele album dit jaar, maar tot nu toe reken ik Underneath zeker al wel tot de betere. Het zou me niet verbazen dat dit verslavend gaat worden en een verhoging naar 4,5* er zeker nog in zit.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Een band die de goedkeuring krijgt van Iggy Pop en Tom Morello doet toch wel iets goed. Verguisd door velen, want Eurovision, en bejubelt door nog veel meer mensen. Na ABBA en Céline Dion toch wel de grootste sterren die het Songfestival heeft voortgebracht. Wereldwijde successen waren hun deel.

Maar het werd Damiano allemaal te veel en hij moest ontsnappen aan het rockcircus waardoor hij nu op de solo-toer is gegaan. Of Måneskin nog bij elkaar komt is afwachten natuurlijk (ze beweren van wel), maar eerlijk is eerlijk vind ik dit altijd wel vage promo-praatjes. Ik denk dat Damiano gewoon groots denkt en een stapje meer wil zetten en hij doet dat in de vorm van Funny Little Fears dat bol staat met luchtige popnummers.

Nu kunnen we Måneskin natuurlijk niet echt spannend noemen, maar die band heeft iets dat mij wel weet te raken. Op hun laatste album Rush! vond ik de glans er wel een beetje af gaan en had ik al het idee dat ze meer en meer de popkant opgingen. Ook Engels als taal werd meer en meer de hoofdmoot, terwijl ik juist zo hou van het Italiaans.
Hier horen we alleen nog maar Engels. Niet verrassend natuurlijk gezien de richting die hier is opgegaan.

Ik vind het daardoor toch wel wat meer eenheidsworst met al die andere zangers die momenteel hot zijn en pop met een randje maken. Het is niet slecht, maar het is wel erg doorsnee geworden.

Gewoon leuk voor zo af en toe, maar het vuur dat ik had voor Måneskin heb ik niet voor Damiano solo. Wat mij betreft komen ze snel weer bij elkaar en is dit een leuk uitstapje geweest en geen begin van een definitieve solo- carrière . Ik denk zo dat het team achter Damiano wel even zal gaan kijken hoe de verkoop hiervan gaat en of zijn solo-tournee een beetje gaat lopen.

Berekenend? Zeker, zoals dit album ook wel is. Maar op zich kan ik er voldoende van genieten.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Een nieuwe Arcade Fire: ergens kijk ik er niet meer zo naar uit en ergens toch ook weer wel.

Waarschijnlijk omdat ik inmiddels ook wel weet dat, net als zoveel andere grote namen die ik hoog heb zitten, de verrassing er niet meer zo is, er sprake is van verzadiging en het raakt gewoon wat minder. Dat is op zich niet erg.

En hoe zou de lijn zich gaan voortzetten? Vijf glitters voor Funeral, een halfje minder voor Neon Bible, The Suburbs en Refklektor, vier voor Everything Now en WE.

De singles van Pink Elephant heb ik een beetje langs me heen laten gaan om zo alle nummers van van het album in één keer tot me te nemen.

De instrumentale opener Open Your Heart or Die Trying begint vrij onheilspellend en dat belooft toch wel wat.

Maar dan kakt het in bij titelnummer Pink Elephant. Een beetje lusteloos gedreutel. Alsof Win hier een Neil Young-achtig nummer wil laten horen. Maar als ik dat wil horen zoek ik wel een album van ome Neil zelf op.

Op Year of the Snake krijgt Régine Chassagne weer een rol van betekenis. Gevoelsmatig doet me dit aan de latere Pixies denken. Net als bij die band horen we een best prima nummer, maar de term prima hanteren we niet graag bij Arcade Fire. Toch?! Het kabbelt een beetje voort. Het vuur is duidelijk een beetje smeulend geworden.

Door met Circle of Trust dan. Muzikaal heeft het wel wat, maar qua zang is het allemaal wat vlakjes en ineens vind ik het geluid op dit album gewoon ook niet zo mooi. Ik weet niet zo goed waar dat 'em nu in zit. Aardig nummer, maar echt wild word ik er vooralsnog niet van. Het gaat maar door en vlamt niet echt.

Alien Nation is het eerste nummer waarvan ik denk ' ja dit heeft wel iets'. Maar ergens is het ook wel een beetje een chaotisch nummer. Chaos is iets wat Arcade Fire juist zo goed uitvoert, maar hier pakt het dan toch weer niet zo lekker uit als voorheen.

Geruisloos gaat het over in Beyond Salvation, waar het onheilspellende van de opener weer opdoemt. Het ruimteschip dat op vertrekken staat. Maar ja, een interlude.... dus logisch dat het daar op voortborduurt.

Ride Or Die is een eenvoudig liedje, maar Win is geen ster-zanger en hier irriteert zijn geknepen zang me een beetje waardoor ik het niet als mooi ervaar en dat had het misschien wel kunnen zijn.

I Love Her Shadow lijkt ineens wel een beetje meer te gaan doen dan smeulen: hier wakkert het vlammetje wat hoger op. Hè, hè het lukt blijkbaar toch nog om een wat interessanter nummer te toveren, maar het is nog steeds geen hoogtepunt zoals ze er op de voorgangers wel tussen zaten. Het is het leukste nummer van dit album en dat zegt eigenlijk al genoeg.

She Cries Diamond Rain is wederom een interlude en dan besef je ineens dat er dus maar zeven nummers op staan als we deze twee tussenstukjes en het intro niet meerekenen.

Afsluiter Stuck in My Head is qua titel wat wrang, want dat is nu niet wat dit album bij me doet en ik verwacht ook niet dat het dat gaat doen in de toekomst. Alles gaat aan me voorbij zonder echt te blijven hangen. Ik mis de haakjes. Dit nummer ploegt ook weer voort, klinkt rommelig en je zou bijna gaan zeggen dat het goed is dat we het einde naderen.

Eigenlijk is de hoes van het album best symbolisch: een triest olifantje met een vlammetje dat eigenlijk wel aan het doven is. Soms gaat dat zo. Pink Elephant is niet slecht, maar doet me ook niet zoveel meer als het oudere werk van de band. En die dalende lijn? Ehm ja, voor mij de minste Arcade Fire tot nu toe. Dit gaat er niet eentje voor de eindlijstjes worden. Het is niet anders. En dan ben ik met 3,5* denk ik best mild.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst