Een enorme hype onder Madonna fans: 'hét album' dat nooit werd uitgebracht omdat Ray of Light zo'n succes was. Een heilige graal die nu dan eindelijk wordt uitgebracht. Een soort Black Album van Prince, of soortelijke releases.
Ehm, het meeste heb ik al op de cd-singles die indertijd verschenen. Ja, het zijn edits. Nou leuk. Ja, een oude demo staat erop (die kennen we als liefhebber nu wel).
Met andere woorden: ik snap de hype niet zo goed. Zo bijzonder is deze release toch niet?! We hebben toch ook al de Finally Enough Love: 50 Number Ones met remixen gehad?! Dan is dit toch gewoon een soort aanvulling daarop maar dan onder de Ray of Light paraplu?!
Neemt niet weg dat ik dit wel degelijk een leuke release vind, maar dat is wat anders. Een leuk en aardig tussendoortje (het schijnt dat er een nieuw album aan zit te komen). Zou een leuke RSD uitgave kunnen zijn, daar heb je er genoeg van op die dag. Als Madonna overleden was had iedereen geroepen 'uitmelken door de nabestaanden', maar ze is niet dood en we hebben hier een heilige graal in handen als ik de grote fans mag geloven. Nogmaals: wel een lekkere heilige graal dan en voor mij een beetje minder heilig dan
Overigens geen album dat mee gaat dingen voor een plaats in mijn 2025 lijstje. Het mag dan wel dit jaar uitgebracht zijn, het blijven remixen uit die tijd.
Soms is het zo fijn als je een tip krijgt dat een artiest of album iets voor jou kan zijn.
Maar nu? Niks, nada, noppes! Niemand die aan me dacht....
Dan kan het meedoen aan spelletjes op deze site ook helpen. Afgelopen week was Ichiko Aoba aan de beurt in het topic 'Greatest Hits Of'. Even dacht ik aan een klassieke pianist, maar Mitsuko Uchida is toch wel iemand anders en ik ging er niet van uit dat klassiek de hoofdrol zou krijgen (misschien hoog tijd).
Dit was een weekje die ik moest overslaan omdat ik echt nog nooit iets van Ichiko Aoba had gehoord. Maar snel door wat nummers scrollend leerde me dat dit aangenaam was.
Waar te beginnen? Nou ja, ze heeft een nieuw album uitgebracht dus dat leek me een mooie start. En mooi is het zeker. Dit past wel in mijn straatje.
Dromerige, feeërieke klanken die vrij gemakkelijk in het gehoor liggen en waar ik mezelf teruggeslingerd zie naar de tijd dat ik veel naar lounge luisterde aan het begin van deze eeuw. Dat bedoel ik helemaal niet negatief en ik zal dit zeker ook niet onder die categorie scharen, maar ergens hoor ik wel de rust terug, rust die voor sommigen misschien wel als saai bestempeld kan worden.
Ik hoor ook wat Air, Beth Gibbons, Agnes Obel (Luciférine: wat een parel is dat) en meer van dit soort artiesten en dan kan ik toch echt wel de conclusie trekken dat dit wat voor mij is. Op naar een volgend album als deze wat gedaald is.