stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

Als er één hoes is welke perfect past bij het weer dat ons land al weken teistert dan is het deze wel. Als er één liedje perfect is om daarvan de soundtrack te zijn dan is het opener Asphodels wel: kristalhelder, mysterieus en kalm.

Ik heb bij The Veils elke keer het gevoel dat ik het nu wel gehoord heb en vervolgens betrap ik mezelf erop dat ze eigenlijk nooit teleurstellen. Ik zeg wel 'ze', maar Asphodels voelt wel heel erg aan als een Finn solo-album. Dat terzijde.... dit album staat vol bloedmooie nummers. Ingetogen en sfeervol. Neem een O Fortune Teller: veeg mij maar op: dit is zo prachtig.

Misschien is het niet zo'n klassieker als The Runaway Found of Nux Vomica, maar dat is dan te wijten aan het lot van een band wiens discografie nu eenmaal beetje bij beetje groeit.
En zal ik u eens wat zeggen?! Het lukt Finn om mij te raken en ontroeren met dit half uur aan prachtmuziek.

En daarmee dames en heren is dit na The Runaway Found en Nux Vomica het derde album dat boven de 4* weet te komen. Ik hou van de eenvoud van Asphodels. En ik hou van deze hoes. Prachtalbum!

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Waar zouden we soms zijn zonder MusicMeter en de persoonlijke tips die je soms krijgt? Dank aan Elbow om me te wijzen op dit album van Jasmine.4.t, een album dat ik waarschijnlijk nooit gehoord zou hebben zonder persoonlijk aangesproken te worden.

Jawel, ik zag het album voorbij komen, maar met deze hoes dacht ik het zoveelste hedendaagse hippe popicoon te gaan horen (Charli XCX en consorten zeg maar) en die albums slaan toch niet helemaal aan bij mij. Gebaseerd op de hoes: het kan verkeren.

Maar nee: opener Kitchen doet bij mij Elliott Smith bellen rinkelen. Qua zang heb je niet het idee naar een vrouw te luisteren. Op social media zouden er dan ook denigrerende opmerkingen plaatsvinden, want woke en trans en regenbogen en lgbtq+ fungeert momenteel als een soort rode lap voor velen.

Des te ontwapener en indringender is You Are the Morning dan ook. Het getuigt van lef om jezelf zo bloot te geven. En ja, het leven zal zeker niet makkelijk zijn voor Jasmine. Opent u feestboek en consorten maar eens als deze onderwerpen voorbij komen (en dat gebeurt met grote regelmaat want de media sites weten dat ze dan lekker scoren).

Breekbaar en emotioneel zijn de ingrediënten: tekstueel, maar zeker ook muzikaal. Muziek die zeer zeker in mijn straatje past.

Juist in dit huidige zeer vijandige klimaat richting de transgemeenschap (en ook wel de andere mensen die anders zijn dan de grote massa) is een album als dit een mooie eye-opener. Alleen vrees ik dat degenen die mensen als Jasmine het licht in de ogen niet gunnen hier nooit naar zullen luisteren. Geen eye-opener voor hen in elk geval.

Dan moet een select muziekliefhebbers gezelschap dat maar doen. Voer voor liefhebbers van (vooral) Perfume Genius, Elliott Smith en Sufjan Stevens.

'And I understand that I am in my soul a woman'. Wees jezelf. Leef en laat leven.

William ploegt lekker voort: onderhand kan je zijn muziek wel dromen. Af en toe een klein accent verschil, maar dan heb je het ook wel gehad en dat is nu al niet anders. Deze keer wat meer richting pop en wat meer instrumenten als toevoeging waardoor het geluid voller klinkt: saxofoon, elektrische gitaren. Ja, misschien is het accentverschil op dit album wel het grootst sinds tijden.

Zodra ik de strijkers in opener Altar hoor kun je me weer opvegen. En dames die met William meezingen verhogen telkens weer de sfeer. Nu mag Bre Kennedy dat doen.

Dertien heerlijke nummers van een artiest die ik enorm waardeer. Incidental Contact verstevigt die mening alleen maar. Word ik dit dan nooit een beetje beu? Nee. Ab-so-luut niet. Laat mij maar lekker wegdromen op de zoetgevooisde klanken van William Fitzsimmons.......

En hebben we hem ooit zo 'dansbaar' gehoord als op Over You en Back to You? Ook op I Will Not Forget You is het best lastig om stil te blijven zitten.

Incidental Contact mag dan misschien geen wereldwonder zijn, maar het feit dat William op dit album toch wat andere paden bewandelt prijs ik ten zeerste. De man kan weinig fout doen bij mij (nou ja, het was leuker geweest als track 12 Rotterdam heette).

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Als er één perfecte soundtrack bestaat voor het weer van de afgelopen weken (grauw, grijs, nat en geen enkele zon) dan zou het Cold Blows the Rain moeten zijn.

Oude folkliedjes die opnieuw tot leven gewekt worden door Bridget Hayden met haar begeleidingstrio The Apparitions.

De begeleidende promo rept over traditionele volksliederen gevormd door het land en het weer. Mist en motregen in de heuvels rond Todmorden, West Yorkshire in het noorden van Engeland vormen het decor.

Daar valt niets aan toe te voegen: er kan met honderd procent zekerheid gezegd worden dat Bridget geslaagd is om dit te vertalen naar muziek.

Het is een zit, ook al duurt het album maar drie kwartier, en je moet er wel voor in de stemming zijn. Eerlijk is eerlijk: ik ben dat grauwe weer echt helemaal zat en dan helpt het niet om dit dan ook nog eens muzikaal naar binnen te halen, maar prachtig is het zeker wel.

Afgelopen jaar dook ik wat meer de country-hoek in vanwege het feit ik naar de VS op vakantie ging met o.a. Nashville op het programma.
Tijdens het bezoek aan familie in New Jersey stond een bioscoopbezoek op het programma; iets wat we altijd doen. Meestal kiezen we dan een wat makkelijke film uit en dat werd Twisters. Puur toevallig was de begeleidende muziek in die film een en al (populaire) country. Snel daarna zocht ik de soundtrack op en tot op de dag van vandaag draai ik die nog best regelmatig.

Daarop staan veel onbekende namen voor mij. Eén daarvan is Nolan Taylor die het nummer Driving You Home heeft bijgedragen. En toen zag ik dat Nolan zijn debuutalbum begin 2025 zou uitbrengen.
Dat wekte wel interesse, zeker ook omdat er als andere suggestie om te beluisteren Charles Wesley Godwin bij stond die ik weer ontdekt heb in de Grand Ole Opry en daarna een concert van hem zag in New Orleans. Als iemand een te gekke ontdekking was dan was Godwin dat wel.

Is Nolan vergelijkbaar met Charles? Nee niet echt vind ik, tenzij je country op één grote hoop wilt gooien natuurlijk. Hier zit wat meer soul in, en af en toe ook een snufje folk.

Oei, een meneer met een baard en dan folky nummers richting de countryhoek met wat soul. Dat hebben we vaker gehoord. Inderdaad, dat hebben we. Maar is dat erg? Welnee, het zijn zestien fraaie nummers gezongen door Nolan die een vrij helder en prettig stemgeluid heeft. Niet zo knauwerig wat soms het geval is in deze hoek.

Sfeervol debuutalbum: dat mag gezegd worden. Mooi om muziekjaar 2025 hiermee te beginnen.

Met Franz Ferdinand heb ik wat dit album betreft een beetje hetzelfde gevoel als ik heb bij de laatste Belle and Sebastian albums: een zeer gewaardeerde band, met nog steeds aanstekelijke nummers, maar het echt prikkelende is er een beetje vanaf.

Het is een vrolijke boel op The Human Fear, maar het is ook wel allemaal wat platter en het 'coole' dat deze band ooit had (ik heb ze gezien in Rotown ten tijde van het debuut en dat was wel een ding) is er onderhand gewoon niet meer.

Neem een nummer als Hooked. Leuk en lekker, maar kan ook zo naar het Songfestival voor het Verenigd Koninkrijk (eindigen ze misschien weer eens hoog). Dit is eigenlijk best wel erg, zo erg dat het ook weer leuk is, maar dat associeer ik niet echt met Franz Ferdinand. Toch?! En eerlijk is eerlijk: Black Eyelashes zou ook door BZN opgenomen kunnen zijn en dan hadden we erom gelachen (ik vind het trouwens wel een leuk nummer, maar dat moet u niet verder vertellen).

The Human Fear klinkt fris en heeft wel alle scherpe randjes weggelaten: het plezier is hoorbaar. Maar ik moet het debuut toch echt even uit mijn systeem gooien om hier op een andere wijze van te kunnen genieten. En eigenlijk doe ik dat wel. Een beetje fun uit de speakers kan momenteel geen kwaad in deze donkere en duistere wereld.

Een prima, ongecompliceerd album van Franz Ferdinand.

stem geplaatst

stem geplaatst