Een tijdje geleden hoorde ik het nummer Yes Baby voorbij komen. "Ha, een lekker popnummertje' dacht ik toen, dus ik was nieuwsgierig naar ander werk. Ik begreep gelijk dat er een nieuw album aan zat te komen waar dat nummer op stond en dat is dit locket.

Hierdoor heb ik Madison terzijde geschoven, wachtend op dit album. Ik kan dus weinig zeggen over de vorige albums die ze gemaakt heeft, want die ben ik niet meer op gaan zoeken. Toen las ik van de week dat ze naar Ziggo Dome zou komen. Dan blijkt maar weer hoe je in je eigen bubbel leeft, want de Ziggo Dome is natuurlijk niet zomaar een zaaltje en toch had ik nog nooit van haar gehoord.

Grappig hoe dat dan gaat. En nu kan ik dus zeggen dat ik een album van Madison Beer heb gehoord. Ik hoopte op een soort combinatie van Kylie pop met misschien wat FKA twigs haakjes, maar daarmee kwam ik bedrogen uit. Dan zou ik nog eerder denken aan Billie Eilish, maar dan veel meer pop.

Ik snap wel dat de huidige generatie jongeren dit leuk vinden, voor mij is het niet boeiend genoeg en ik heb er denk ik ook niet echt binding mee zoals ik dat wel met de dames 'uit mijn tijd' heb (denk Madonna, Janet of Kylie).

Een dik half uur prima pop van nu. Niet te spannend, beetje lichtgewicht en Yes Baby springt er voor mij dik bovenuit. Maar ik wil ook niet al te streng zijn en dat afserveren: het is gewoon prima muziek waar ik me niet aan stoor, maar de stille hoop op een geweldig popalbum zoals de laatste van Lady Gaga bijvoorbeeld wordt helaas niet bewaarheid. Niet erg. Als ik zin heb in luchtige nummers zet ik dit de komende tijd zeker wel op.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

(reactie op ander bericht)


In Rotterdam hadden we een zaak gespecialiseerd in jazz: De Vinylspot. Helaas is eigenaar Lex gestopt met de fysieke winkel en overgegaan op een webwinkel waar hij alleen nog zijn dure, exclusieve platen verkoopt.
Voor mij nog steeds een groot gemis, want ik kwam er vaak en het online aanbod is mij een categorie te extreem duur.

Maar goed, de nieuwsbrief komt nog netjes in mijn digitale brievenbus en de laatste had een Youtube clipje van een dj in de fysieke zaak waar blijkbaar af en toe nog wel eens gedraaid wordt en waar je bij aanwezig kunt zijn.

Shazam is je vriend als je iets leuks hoort en dat bleek dus Sinsuke Fujieda Group te zijn met het openingsnummer van dit album. Het trok me enorm aan en ik was verrast dat het om een 2025 release ging. Ik richt me eigenlijk altijd op oudere jazz en slechts af en toe kom ik uit bij nieuwe releases. Deze is aan me voorbij gegaan maar heeft mij nu ook helemaal in z'n greep. Wat een heerlijke bezetting en releaxed weet het vioolspel van Fumiko Takeshita zich te mengen met de andere muzikanten.

Zeer fijne, onverwachte ontdekking (en vinyl in bestelling)!

Opgenomen tijdens de pandemie maar nooit officieel uitgebracht, tot eind november 2025....

Het is volume 3 (of moet ik 2 zeggen) uit de Shiny and Oh So Bright serie en daarmee ingeklemd tussen CYR en ATUM.

Geïnspireerd door ''65 and '66 British psych'. Klinkt interessant, maar is het dat ook?

Mwoah. Beetje hetzelfde euvel als al die latere albums en zeker uit deze serie. Gelukkig minder slappe synthpop en meer poprock deze keer, maar het voelt als een Billy-solo album en erg memorabel is het niet, maar wel beter dan het genoemde CYR en ATUM en toch een ietwat ander geluid.

Waarschijnlijk heeft Billy geld nodig. Het album kost je €60,- maar voor een gelimiteerde oplage en als je superfan bent kan dat nog aanvaardbaar zijn. Soort van, want het artwork loopt niet over en een crystal clear vinylversie is nu ook weer niet bepaald uniek.
Maar dan krijg je de verzendkosten voor je kiezen. Of je even €39,95 wil aftikken waardoor het album dus bijna €100,- gaat kosten en dan maar hopen dat er niet extra douanekosten bovenop komen.

Tja, dan ben ik toch echt niet meer die superfan van weleer en volstaat een mp3-versie. Want het gebodene is aardig zoals gezegd maar meer ook niet. Leuk om in elk geval ook toe te kunnen voegen aan de Pumpkins collectie en dan maar een keer niet in fysieke vorm.

Een nieuw jaar betekent ook vaak nieuwe ontdekkingen. Het debuut van Kushi is aan me voorbij gegaan, de opvolger niet.

Een Britse zanger met Indiase roots, zijn naam betekent geluk in het Hindi, en in het verleden samengewerkt met James Blake op diens albums Friends That break Your Heart, Assume Form en Playing Robots Into Heaven. Ook stond hij in diens voorprogramma en andersom heeft James het debuut van Kushi gemixt. Daarnaast is Kushi producer van andere bekendheden geweest.

Geen onbekende meneer dus, maar voor mij absoluut wel. Ik wist vooraf dan ook niet goed wat ik moest verwachten.
Het blijkt een vrij lieflijk album met dank aan het stemgeluid van Kushi. Dromerig en ijl (I Won't Bury What I Know). Dit op af en toe knisperende beats, maar zeker ook een folk-inslag waardoor ik gek genoeg vaak aan Radical Face moet denken (You Say), ook al heeft die toch echt een ander geluid.

Ook blijkt dat hij een ouder nummers als Phantoms opnieuw heeft opgenomen en een nummer als You Say dat lang op de plank lag en nu het levenslicht ziet.

Na een eerste luisterbeurt valt het allemaal nog niet op en kabbelt het wat voort, maar meerdere draaibeurten laten het album steeds meer opbloeien. Hier en daar een beat (Phantoms) of juist een schitterende serene sfeer (het duet met Monica Martin Ordinary Love). Het album begint echt onder mijn huid te kruipen.

Nu gebeurt dit vaker in de maand januari (Hilang Child is een beetje vergelijkbaar met zijn tweede album in 2021 waar hetzelfde verhaal voor op ging als nu Kushi) en dan blijkt aan het einde van het jaar zo'n album weer in de vergetelheid geraakt.
Met andere woorden; blijft Love Songs & Other Lies overeind of zakt het toch zoals zo vaak langzaam weer weg.

Voor nu is het in elk geval een fijn album om muziekjaar 2026 goed mee te starten.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren