Hier staan een aantal goede nummers op. In de jaren '70 gingen veel jazzartiesten (wellicht onder invloed van de elektronica-hype) de fusion weg op. Steve Reid formuleerde zijn eigen antwoord hierop en ging het meer zoeken in de funk/soul contreien. Een naam die me bij het luisteren van deze plaat bijblijft is David Wertman. Telkens legt hij van die heerlijk groovende baslijnen aan de basis van de nummers en samen met Reid zorgt hij voor een echt dansfeest zoals hier op de cover is te zien. Dat zorgt voor een erg leuk plaatje om een publiek mee warm te maken: wellicht perfect als intro voor een gezellig funk-avondje.