Wat ben ik blij eindelijk toegang te hebben gevonden tot het werk van Waclaw Zimpel! Veel imponerende reviews gelezen over deze artiest, waar ik me nu helemaal in kan vinden na het aanschaffen van enkele albums.

Deze Poolse klarinettist is klassiek geschoold wat je terughoort in zijn muziek. Compositorisch zit alles erg goed in elkaar, en hij leent ook veel stukjes uit klassieke werken waarvan nummer 4, (Berlioz' "Songe d’une nuit de sabbat" meteen een belletje doet rinkelen, wordt trouwens ook gebruikt in de openingsscène van de film The Shining van S. Kubrick). Op deze plaat wordt deze rietblazer bijgestaan door pianist Bobby Few, Mark Tokar op contrabas en door drummer Klaus Klugel. Vooral de ritmesectie blijft erg in het gelid maar er is hier en daar ook ruimte voor variatie. Bobby Few levert hier een prachtige prestatie. Dit werk - het klinkt ook echt als een "passie" - gaat over het lijden van Christus. Er zitten enkele prachtige hartverscheurende stukken in. Zimpel is een fascinerend klarinettist die de ziel van zijn instrument opzoekt. Zijn bluesey stijl die niet echt freejazz noch traditionele jazz kan genoemd worden, beloopt niet de doordeweekse paadjes. Bijzonder ontroerend werk dat langzaam maar zeker doordringt in de geest van de luisteraar. Warm aanbevolen avontuur!

Het gebeurt niet gauw, maar door dit album werd ik echt omvergeblazen. Totaal niet verwacht! Ik wist wel dat Uri Caine een toppianist was maar dat hij me zo zou kunnen verrassen qua composities had ik niet zien aankomen. Om Mahler te herwerken moet je gewoonweg ballen aan je lijf hebben. Zijn romantische muziek is monumentaal en blijft luisteraars (inclusief mezelf) tot op de dag van vandaag onuitputtelijk vervoeren.

Uiteraard zijn er de puristen die moord en brand schreeuwen, namelijk dat ze deze herwerking/variatie een verkrachting vinden van het origineel. Maar daar is naar mijn mening niets van aan. Hier en daar wordt er inderdaad geparodieerd, maar nergens gaat de Amerikaan respectloos om met zijn bron. Meer nog, hij geeft er een fascinerende twist aan aan die doet glimlachen. Zo mengt hij stukken van de eerste symfonie met Klezmer klarinetklanken (Don Byron), laat hij Mark Feldman een beklijvende vioolsolo spelen op het motief van Urlicht (4de deel van de tweede symfonie), trekt hij 'Lieder eines fahrenden Gesellen' zelf op gang, met zijn kompanen, in rasechte bebopstijl, laat hij de legendarische contrabassolo aan het begin van de tweede symphony (resurrection) pizzicato spelen door Michael Formanek. Ach... teveel om op te noemen. Er zitten veel dimensies in dit werk en het blijft - minuut na minuut - boeien.

Natuurlijk is de muziek van Mahler an sich al geniaal. Maar om dit krachtig en zeer verfijnd te vertolken in een eclectisch allegaartje aan stijlen is geen kunde maar een kunst. Geen gimmick, of sausje dat eroverheen gegoten wordt: hij kent de muziek van de componist duidelijk door en door, neemt fragmenten uit de partituur en vergroot die uit tot diepgaande interpretaties. Je wordt vanaf de opener in de plaat getrokken met het trompetgeschal van de vijfde, volledig gedragen door Dave Douglas. Daarna walsen de muzikanten verder en laat de muziek je geen moment meer los. De line-up van artiesten kan het voorgaande alleen maar bevestigen;

Piano – Uri Caine
Trumpet – Dave Douglas
Bass – Michael Formanek
Cello – Larry Gold
Clarinet – Don Byron
Drums – Joey Baron
Guitar, Electronics – Danny Blume
Soprano Saxophone – Dave Binney
Trombone – Josh Roseman
Turntables – DJ Olive
Violin – Mark Feldman
Vocals – Arto Lindsay, Dean Bowman
Vocals [Cantor], Drum [Hand Drums] – Aaron Bensoussan