Heel aangenaam, meditatief album dat de kwaliteiten van beide artiesten vertegenwoordigt en perfect doseert. Meer: klik!

Deze plaat is een stuk minder rock-georiënteerd dan hun vorige releases. Het duo introduceert hier elektronica in hun klanklandschappen waardoor ze eerder de dark / drone - ambient tour opgaan. Meer hierover: Klik!

Het lijkt misschien weer een nieuw groepje dat de kop opsteekt maar dat is het niet. Deze drie muzikanten (Ray Anderson, Mark Helias en Gerry Hemmingway) spelen al jaren (wat dacht je van 36 jaar?!) samen onder deze noemer. Het geluid van dit trio (bas/drum/trombone) is redelijk open en niet dwingend wat het aangenaam maakt om op't gemak naar te luisteren. Het samenspel en composities zijn degelijk en nergens slaapverwekkend. De artiesten mengen traditionele Amerikaanse jazzinvloeden in frisse nummertjes. Het fijne aan deze combinatie met trombone is de vlezige/diepere toon die elk instrument hier kan produceren. De ingrediënten zijn er alleszins om een lekkere groove of portie funk voor te schotelen. En daar maken de artiesten handig gebruik van.

Note: Sinds een tijdje volg ik zo'n beetje het werk van Mark Helias (bas) en moet zeggen dat ik echt wel fan ben van zijn lyrische speelstijl. Liefhebbers van deze trio-formatie kan ik doorverwijzen naar de Michael Dessen Trio albums op dit label.

Prachtig album van deze Portugees. Sassetti's composities zijn redelijk sober en zitten ergens tussen abstract en concreet. Het vormt de perfecte soundtrack voor één of andere dramatische Franse film, met gestileerde shots en treurig sfeertje. De muzikanten spelen hier 100% ontspannen, met hun hart, alsof ze het zelf meemaken. Hun touché is frêle en intonatie voorzichtig, alsof ze een triestige gebeurtenis aan het verwerken zijn. Bassist Carlos Baretto klinkt volstrekt natuurlijk, nergens overheersend en wordt op de voet gevolgd door de haast stoffige ritmes van Alexandre Frazão.

Ik zal het niet onder stoelen of banken steken dat ik een liefhebber ben van de muziek van Ken Vandermark. Hij is veelzijdig: zeer goed op zijn instrument, bedenkt sterke composities en is een voortreffelijk bandleider die zijn medemuzikanten stimuleert in hun kunnen.

Dat maakt mijn oordeel er uiteraard niet objectiever op, maar aangezien ik zijn muziek intussen goed ken (en weet tot wat hij in staat is) kan ik makkelijk vergelijken met andere werken. Deze plaat bevindt zich volgens mij aan de (onderste) bovenkant van dat immense spectrum.

De genialiteit druipt er zeker niet vanaf, maar vrijwel overal zit het goed. De nodige spanning zit erin, de composities zijn fris (met dank aan Tim Daisy voor het fantastische 'Atlas') en ook het totaalgeluid biedt iets verrijkends. Opnieuw: niet baanbrekend, maar een Jason Stein op basklarinet geeft toch voor een groot deel kleur aan dit album. De uiteenlopende registers van de basklarinet en de tenorsax zijn een winnende combinatie hier. Het bopt lekker weg. Perfect materiaal voor op de fiets, in de auto of op de trein want Journal is best toegankelijk.

Herziening van mijn mening van hierboven: misschien is het contrast toch net iets te groot tussen Van Hove en Brötzmann... Het enige wat Brötzmann in feite doet is de klassieke pianoakkoorden en tot de verbeelding sprekende riedeltjes verpletteren. Bijgevolg is er niet echt sprake van communicatie. De twee staan ver uit elkaar te spelen en Bennink doet de pogingen (met de meest eigenwijze ritmische klanken) om ze bij elkaar te brengen maar dat lukt helaas niet voldoende om echt van een waar succes te spreken.

Desalniettemin nog een wilde plaat die behoorlijk verrassend uit de hoek kan komen.