Dit is een album dat me al een hele tijd blijft fascineren. Bennink is in topvorm en is hier (gelukkig!) niet gefocust op speelse inbreng of ontwrichting maar past zijn manier van drummen aan bij wat Schweizer te vertellen heeft. Ze mag dan misschien wel een vrouw zijn, ze staat haar mannetje en klinkt als een leidinggevende. Gelukkig verstaat Bennink dat door een iets meer begeleidende rol op te nemen, zonder zijn stijl daarmee te verloochenen.

Wat ze uit die piano haalt is machtig. Hier en daar wel wat Monk achtige thema's (laatste nummer, maar ook Just You, Just Me) wellicht op verzoek van de Nederlander. Maar ook veel abstractere stukken waarin Schweizer de tonale grenzen van haar instrument naar boven haalt. Dat beginnummer is gewoonweg geniaal, maar in feite zit in elk nummer wel zulk dynamisch en bezielend gehamer op die zwarte en witte toetsen. Maar zo'n nummer als 'Verzweigelt' vat alles perfect samen: een Bennink die borstelt en zachte ritmische nuances legt terwijl de Zwitserse pianiste een formidabele waterval van noten laat horen, door met beide handen (lage pompende bas akkoorden en hoge dartele klanken) clusters in het pallet te strooien. Dit is muziek van de bovenste plank.

Dit album is toch redelijk verschillend in vergelijking met de Han Bennink duo-sessie. Favre plooit zich meer naar de hand van de Zwitserse pianiste, waar de Nederlander meer weerwerk biedt. Toch wel anders dus, maar daarom niet minder goed. Beide schitterende albums!

Favre plaatst ritmische accenten naast de akkoordenclusters van Schweizer en pakt het geheel in met de nodige verfijnde textuur. Hij heeft nog een tijd gewerkt bij de cimbalen bouwer 'Paiste' waar hij mee kon werken aan de ontwikkeling ervan. Er zit veel detail in zijn getik en hij gebruikt zijn volledige kit zonder dat het als 'teveel' aanvoelt. Er zijn weinig drummers die de kunst van het doseren goed beheersen; een zeldzame eigenschap. Favre drumt zich niet naar de voorgrond en laat zijn percussie aansluiten bij het volume en de dynamiek van zijn omgeving.

In het begin van het album roept het pianospel nog enigszins verwantschappen met Cecil Taylor op, maar daarna herpakt Schweizer zich en laat haar eigen taal klinken die meer gericht is op harmonieën. Had eens ergens gelezen dat ze ooit een concert van de Amerikaanse pianist had bijgewoond (in de jaren '60) en daarna met piano wilde stoppen omdat dit de weg was die ze wilde opgaan. Volgens haar viel er namelijk niets meer aan toe te voegen.

Gelukkig heeft ze dat toch gedaan en leerde ze muzikanten als Pierre Favre en Peter Kowald kennen waarmee ze het schopte tot de top van de Europese improvisatie scene. Sommige stukken zijn precies pure telepathie. Wat kan improvisatie toch mooi zijn!