1979 was het jaar dat Charles Mingus stierf. Waldron werkte vooral in het begin van zijn loopbaan samen met Mingus. Hij is op een aantal opnames van de bassist (waaronder het bekende Pithecanthropus Erectus) terug te horen. Hoewel de pianist hier mooie muziek laat horen (hier en daar misschien en klein uitschuivertje) is deze plaat het qua geluid niet echt waardig om uitgebracht te worden. Die piano klinkt verschrikkelijk slecht. Dat instrument moest eens gestemd worden of was alleszins dringend aan vervanging toe. De muziek klinkt daardoor rommelig, is dof, klinkt wat vals en is verre van helder. Wellicht opgenomen in een klein clubje in België, op een stoffig, door rook geïmpregneerd antiek stuk?

Toch wel zéér goed ook deze! Manfred Schoof is een enorme aanwinst voor het quintet en ook de ritmesectie met de alomtegenwoordige Isla Eckinger staat zijn mannetje. Hoogtepunt is voor mij 'Hooray for Herbie'. Het nummer wordt zachtaardig geopend, waarna Waldron als een percussionist zijn donkere akkoorden aanslaat. Magnifiek hoe dit canvas tot leven komt dankzij zijn hamerende linkerhand! Het mooie is ook dat Lacy hier met zijn sopraan het lage spectrum kiest in de melodie in plaats van scherpe/ hoge lijnen te blazen. De geluidskwaliteit mag dan niet overal volgens de huidige standaarden zijn (Lacy zit soms wat verdoken), de muzikaliteit spat ervan af. Het publiek en AllMusic is dat duidelijk ook niet ontgaan.

Deze plaat weet helaas niet te boeien over zijn volledige lengte en dat komt voor een groot deel door Martin Küchen, wiens improvisaties heel oppervlakkig en lauwtjes klinken. Ik moet zijn albums van Tresspass Trio nog eens beluisteren, maar hier kan hij alleszins niet overtuigen. Ook die 'Satan In Plain Clothes', wat op zich een mooi thema heeft, wordt hier half verkracht met verwrongen geluiden 'om anders te doen'. Nee, dit werkt niet. Beter wat blazers (zoals Mats Aleklint) aan zijn zijde zetten dus en de thema's half-synchroon laten blazen; zoals bij All Included.

Tollef Østvang is echter wel een interessante drummer. Gisteren nog aan het werk gezien met All Included. Hij pikt goed in op zijn mede-muzikanten en kan zijn volume goed doseren waar nodig.

Helemaal eens met bovenstaand bericht.

Prachtige dubbelcd die ik gisteren aandachtig heb kunnen beluisteren tijdens de Eurostar rit naar België. Masada zou Masada niet zijn moesten er geen explosieve John Zorn-uitspattingen tussen zitten. De bandleider is hier echter minder exuberant, wat de muziek ten goede komt. Er wordt erg goed naar elkaar geluisterd en in sommige versies ligt het tempo wat lager dan gewoonlijk wat de muzikanten meer ruimte geeft om de noten perfect te intoneren. Op die manier worden bepaalde uitvoeringen zéér indringend. Greg Cohen krijgt in vele nummers ook meer zeggingskracht doordat Douglas en Zorn zacht gaan blazen. Het zijn vooral dit soort minder energieke nummers die er naar mijn mening boven uitsteken. Op zulke momenten schieten woorden tekort om te omschrijven wat er precies gebeurt: pure vervoering.

Moest ik iemand willen laten kennismaken met het avontuur Masada zou ik dit album als eerste aanraden.

Matthew Shipp speelt in de stijl van Cecil Taylor, met ferme aanslagen van de piano. Op dit album laat hij vooral zijn donkere kant horen - met stevige akkoordenclusters in de lage regionen. Hier gaat hij de conversatie aan met zichzelf. Dat doet hij door tonen te stapelen en ware klankbundels te maken die met elkaar dialogeren. Dit maakt het album erg interessant om meermaals te beluisteren en te analyseren. Je moet er alleen de tijd voor willen nemen. Solo piano is namelijk zelden piece of cake, en zeker niet bij Shipp. Hoewel alles hier nog tamelijk gedoseerd is vanwege de korte nummers. Matthew Shipp is een van de betere pianisten van vandaag. Nog even genieten voor de moment (is in de 50) en dan zal hij de bal moeten doorgeven.

Overigens; Shipp is nog (steeds?) artistiek directeur geweest van Thirsty Ear. Je merkt dat die man van een breed spectrum heeft. Dat bewijzen oa zijn samenwerkingen met Antipop Consortium en Dj Spooky.

Ik lijk hier maar met hoge scores te gooien alsof het een gewoonte is. Dringend nog wat minder goede muziek opzoeken.

Fijn plaatje van een Amerikaans trio (trombone, bas & drums). Dit is Clean Feed kwaliteit die je mag verwachten: m.a.w. goed opgenomen en gemasterd alsof je er echt dicht bijstaat. Net als de Adam Lane albums wordt ook hier de ritmesectie naar voren geschoven. De bas (Christopher Tordini, man om in't oog te houden) krijgt een belangrijke plaats hierin en dat levert erg funky nummertjes als 'Anthesis' op. Zoals de titel al doet uitschijnen, wissselt de muziek vaak van sfeer: van kleverig samenspel tot abstracte stukken waarin elektronica verwerkt zit.

'Extended Animation' is het tweede album van deze Amerikaan als bandleider. Als ik me niet vergis is dit ook de eerste plaat waar Tim Berne komt meeblazen. Later zouden de twee meer gaan samenwerken en werd Formanek de vaste sparringpartner van Berne in zijn 'Bloodcount' band.

Dat is niet geheel onverwacht, want hieruit blijkt nog maar eens hoe de muziek van beide muzikanten eigenlijk als twee druppels water op elkaar gelijkt. Het gebied waar improvisatie en compositie samenkomen is het vaarwater van deze heren. Dikwijls klinkt de muziek erg gestructureerd en gepland maar is ze toch misleidend vrij, aangezien de muzikanten steeds variaties spelen op bepaalde thema's. Elk instrument gaat zowat zijn eigen weg waardoor er een prachtig samenspel en meerstemmigheid optreedt. De stukken zijn daardoor ook compositorisch klassiek getint, wat zich doortrekt in de orkestratie met Mark Feldman op viool.

Als deze redelijk academische en sterk geschoolde muzikanten dan ook nog eens hun technische precisie bovenhalen wordt de muziek echt een kluwen van melodieën en ritmes. Formanek's muziek mag best complexe jazz genoemd worden, met onderstromen en wendingen waarin je gemakkelijk kopje onder kunt gaan. Een plaat waar je dus wat moeite voor moet opbrengen. Wie zich echter de moeite gunt om dit katje te geselen zal op vele momenten grijnzen.

ICP ofte Instant Composers Pool werd opgericht in 1960 en baande zich een heel eigen (pioniers!)weg in de Europese freejazz beweging. De mannen Bennink - Breuker - Mengelberg waren beïnvloed door de Fluxus beweging waardoor hun muziek dikwijls meer aansloot bij beeldende kunst dan bij rasechte muziek. Vandaar ook dat deze improvisaties zich niet echt lenen om analytisch te beluisteren. Een bende ego's bij elkaar - je raadt het al - leidde het al snel tussen artistieke conflicten tussen saxofonist Willem Breuker en pianist Misha Mengelberg. Dit verklaart bijvoorbeeld dat in de jaren '70 en navolgende jaren het ICP enkel duo opnamen met de allround drummer Han Bennink voorkwamen. De perfecte man tussen deze twee vuren.

Dat is hier dus ook het geval en krijgt de luisteraar met speciale ideeën en met een bijzondere muzikale benadering te maken. Multi-instrumentalist Han Bennink neemt naast zijn drums (waar heel zijn omgeving deel van uitmaakt) allerlei toebehoren ter hande waaronder de sopraansaxofoon, waarmee hij er wat op los toetert. Hiernaast wordt er meer een spel van geven en nemen gespeeld, waarbij er bitter weinig aandacht gaat naar echt samenspel waarin de muzikanten elkaar oppoken en aanzetten tot ideeën. Dat maakt het bijzonder vrij en daarom ook een abstracte brok muziek die weliswaar meestal fascinerend blijft. Mengelberg is dikwijls ondefinieerbaar in zijn spel en meermaals voor geen regel te vatten. Wellicht beschouwd hij zich zelfs niet als een pianist aangezien dat hem teveel in een hoek zou dringen. Zijn hersenspinsels worden vertolkt met het klavier, die op hun beurt hamertjes op een snaar doen vallen zodat wolkjes aan ideeën in de lucht komen te spinnen.

Het lijkt alsof hier met de volle 100 procent geïmproviseerd wordt en zelfs geen halve procent voorbedachte rade is. Velen zullen daardoor afhaken. Eén ding is in ieder geval belangrijk bij dit soort werken; luisteren naar de klanken en hun zeggingskracht en niet teveel proberen te vergelijken met gangbare muziek, want daar staat dit mijlenver vandaan.

Met het ontbreken van zo'n climax heb ik niet echt een probleem. Het kabbelt rustig voort en brengt je in een rustige toestand waardoor er eigenlijk weinig behoefte is aan hoogtewisselingen. Er valt genoeg in de breedte te ontdekken zoals in 'Ping' bijvoorbeeld met Autechriaans geknisper.

Veel nummers zijn goed uitgewerkt. 'Ionized' is bijvoorbeeld een coole track. Van die korte doffe bassen die als beats worden ingezet kan ik wel appreciëren. Het klinkt nog steeds fris eigenlijk. Beetje eenvoudiger als de "techno"tracks van Autechre maar daarom niet minder goed. Tegenwoordig, met al die verschillende apparaten en software, zoeken producers het vaak te ver. Hier is dat niet het geval en merk je dat ideeën & mogelijkheden tot het uiterste worden gedreven. Dat gedruppel op 'Indigo' kwam me inderdaad al bekend voor. Nu valt het puzzelstukje op zijn plaats.