De groep van Blackwell, Cherry & Haden wou zich herenigen met Coleman om nummers te spelen van het vorige decennia, maar Ornette Coleman wou zich hier niet bij aansluiten. Daarmee zochten ze naar een vervanger en kwam Dewey Redman op het toneel - die ondertussen al flink bekend was bij deze drie. Hij had immers al samengespeeld met Coleman, Charlie Haden's Liberation Music Orchestra en Don Cherry,... Anyway, de line-up is verdomd goed en dat hoor je terug.

Heel toegankelijke muziek die erg aan te raden is voor nieuwkomers in de jazz aangezien die veel thema, melodie en warmte bevat. Geen innemende improvisaties, gewoon heel degelijk samenspel waar je goed in mee kan volgen.

Dit live album van het Open Loose trio werd opgenomen in een jazzclubje in Parijs. Hoewel de muzikanten niet van de minste zijn en ze elkaar bovendien al lang kennen (hun eerste samenwerking was 20 jaar eerder), word ik niet bepaald verrast door deze opname. Met zo'n archetypische trio formatie van sax-bas-drum heb ik in principe geen probleem. Er zijn de dag van vandaag genoeg voorbeelden te noemen van muzikanten die met deze 'typische' opstelling iets fascinerend kunnen brengen en overduidelijk iets weten toe te voegen aan het bestaande erfgoed echter. Bij deze plaat mis ik die toegevoegde waarde. Zelfs met Tony Malaby op tenor en de ervaren Tom Rainey achter de trommels, mist dit werk een eigen karakter.

Hopla dagje vrij en dan maar deze Original Silence (wat een dijk van een understatement) nog maar eens uit de kast getrokken! Niets beter dan een flinke bak herrie op Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart.

Dit is zo'n album waar je echt voor moet gaan zitten. Er is bijzonder veel te ontdekken waarbij de ruwe flows van bassriffs en moordende ritmes (van de geweldige Nilssen-Love), voor een zekere constante zorgen. Hierdoor valt dit nog tamelijk gemakkelijk te verwerken en heb je als luisteraar minder te verduren dan bij complete freejazz albums waarbij iedereen zijn eigen weg gaat. Misschien moeten de rockers zich hier maar eens aan wagen. Perfect om even uit de routine te treden! Hierna is het altijd genieten van de stereotiepe stilte en je oren de nodige rust gunnen.

Titelnummers zijn erg leuk! Hier hoor je als luisteraar autoriteit in de bassectie van Charlie Haden (zoals we dat nu kennen bij bijvoorbeeld Adam Lane). Coleman is hier te vinden op viooltje. Klinkt beetje komisch maar de sfeer zit goed. Vooral in dat eerste nummer waarin er vele mensen mee komen zingen zodat er een soort gospel-vibe ontstaat.

De ritmetandem van Haden en Blackwell is zoals meestal weer om de vingers van af te lekken, zo coherent. Ondanks het eenvoudig en herhalend gepluk van Haden in sommige stukken, kan die zo'n geweldig geluid ontfutselen (dankzij de juiste houding en accenten) waar elk bassist - ik spreek in ieder geval voor mezelf - van kan dromen. Een simpele noot klinkt daardoor niet plat of gezapig maar komt er zo rijk uit: als een schilder die met een eenvoudige strijk het juiste karakter/ nuance uit zijn borstel krijgt. Zo'n meester naar de achtergrond wegcijferen is gewoon iemand onrecht aandoen. Iets wat Coleman gelukkig ook niet deed door de contrabas niet louter als ondersteunend element in zijn muziek te gebruiken (met Lonely Woman als bekende bewijs).

Een typisch Coleman riedeltje komt uiteindelijk bovendrijven in "Long Time No See", met een lyrische toets in de blaasstijl. Ook "Tomorrow" is vrij avontuurlijk en daardoor interessant. Maar Coleman blijft helaas niet over de ganse rit boeien. Desondanks enkele leuke momenten, vooral dankzij de mede muzikanten.

Net als de meeste albums van Coleman, moet je als luisteraar even doorbijten. Zijn spel is niet meteen zacht en toegankelijk - integendeel zelfs schel en lastig wat bij ongetrainde oren (ik spreek uit eigen ervaring) als vervelend kan worden ervaren. Ook hier is dat het geval en dan vooral door de dialoog met Don Cherry waarbij de twee blazers zich meermaals op een los koord in balans proberen te houden. Dat levert mooie resultaten op, vooral in combinatie met de geweldige ritme tandem hier.