Enkele jaren terug dankzij avonturier John Doe hier opgebotst maar had helaas nooit echt de moeite gedaan om deze op te zoeken. Blij daar nu verandering in gebracht te hebben, want dit is echt een prachtig album.

Het tweede nummer trekt je echt mee bij je kraag, met die harde geluiden die enigszins overdonderend en akelig overkomen. Naarmate de track evolueert raak je gewend aan deze buitenaardse geluidswereld die zich ergens in de ruimte of in de diepte van de oceaan afspeelt. Sommige stukken op dit album zijn erg rustgevend. Niettemin is dit toch een redelijk heftig ambient werkje dat ook wel wat druk uitoefent op zijn luisteraar doordat het pallet met ritmes en synths af en toe wat aanzwelt. Dat maakt er geen gladgestreken muziek van en iets met pit. Vooral de percussie - die wat Amerikaanse techno elementen bevat - is daar verantwoordelijk voor (luister bv. 'Mathematics & Electronics').

Een geniale track en zowat het zwaartepunt van dit album is natuurlijk 'Microscopic'. Heerlijk organisch en verder afdrijvend in de dimensies van het heelal. 'Pixels' klinkt erg impregnerend en vaag net als dat Hype Williams nummer 'Rescue Dawn II (I am Wiger Toods)'.


Meer nog: de track werd zelfs gecomprimeerd tot 1 of 2 seconden. Geinig experiment, maar had er voor mij toch afgemogen. Vreemd idee! Die intro die ook redelijk kort is weet dan weer wel te overtuigen met een mooie sfeer. Verder stoor ik me af en toe wel aan een aantal vocals ('Earthshake' & 'Earthloop') aan het einde die voor mij dan weer iets te gedateerd klinken. Maar zoiets is snel goed gemaakt met de twee laatste nummers die stuk voor stuk van erg hoog niveau zijn.

Het zou me trouwens niet verbazen dat een artiest als Bola hiernaar heeft geluisterd. Dat laatste nummer borrelt heerlijk op dezelfde wijze als 'Glink' van diens debuut. Geen kopie uiteraard, maar 't heeft er toch iets van weg. Lekker stukje.

'Gas 0095' is een ietwat obscure release die wat weggemoffeld is door de populariteit van Wolfgang Voigt. Het kan uiteraard slechter voor een artiest én luisteraar. Maar hiermee doe ik toch een kleine oproep om toch ook eens te komen piepen bij dit pracht exemplaar want dat is het meer dan waard.

Groep onder leiding van rietblazer Gebhard Ullmann. Dit eerste deel klinkt soms als een improvisatorisch collectief, anders als een traditioneel swingende band. Hier en daar hoor ik er Albert Ayler in terug maar dat is maar een fractie van wat er zich allemaal afspeelt.

Ik word erg gecharmeerd door de ritmesectie bestaande uit Gerald Cleaver (verwant in middens van muzikanten als Michael Formanek, Craig Taborn en Ellery Eskelin) en John Hebert (met diens stuwende grooves) die het juiste kader weten te schetsen voor de wat meer solerende blazers. De artiesten klinken eigenlijk nergens hard of opdringerig - wat niet wil zeggen dat het hier aan dynamiek ontbreekt. Integendeel zelfs.

De muziek is niet hapklaar en heeft wat verwantschappen met Tim Berne's wijze van musiceren: er is bijzonder veel te horen en eenvoudig is het nooit maar de luisteraar krijgt genoeg houvast door de herhalende melodielijnen en als de groep koperblazers in het draaiende tandwiel van de ritmesectie pakt wat voor erg hechte flows zorgt.

Line-up:
Bass Clarinet, Tenor Saxophone – Gebhard Ullmann
Soprano Saxophone, Baritone Saxophone – Julian Argüelles
Trombone – Steve Swell
Bass – John Hebert
Drums – Gerald Cleaver

Live, na wat biertjes ongetwijfeld een spektakel maar op cd kan het niet overtuigen. Vaak is het gewoon teveel brutaal rammen (Pullen op die piano is niet om aan te horen) en een té snel tempo willen aannemen waardoor elke subtiliteit en poging om tot communiceren wordt platgewalst door het gejaag. De bassist speelt naar mijn idee ook niet soepel genoeg. Hij klinkt ontzettend zenuwachtig waar een Dave Holland zeker even snel zou kunnen spelen maar het zou aanvoelen als een koud kunstje. Scofield 's gitaar mengt zich verder ook slecht in het geluid. Een liveset om snel te vergeten zodus.

Auwtch, wat een gruwelijk goede nummers staan hier op! Merendeel is al wel door John Doe gezegd. Het begin is erg hectisch (hoewel ook niet storend) en ik vermoed dat Russell Haswell daar misschien wel voor iets tussen kan zitten. Scherp en industrieel. Ratelt goed door en moet voor liefhebbers van de hardere genres zeker kunnen entertainen. Vooral die stemfragmenten zijn heel cool.

Maar beginnende vanaf nummer twee wordt de deur naar de unieke schoonheid ingetrapt. In de percussie is de stempel van Autechre merkbaar: doet wat denken aan de rinkelende ritmes van de 'We R Are Why' EP. Die verschuivende patronen, aangelengd met Bola sounds is echt een passende formule.

Stoffige effectjes op percussie, een grommend basje en hemelse strings: op papier stelt het weinig voor, maar wat een hemels resultaat is 'Cidada' toch. Verrassend einde trouwens, met die getweakte schelle geluiden. 'Sciew Spoc' is echt grandioos. Dit nummer is perfect uitgebalanceerd. Wat drums hier, zappende geluidjes daar en een brede melodische 'Soup'-laag die alles samenhoudt. De gebruikte voice-samples klinken ook erg goed. Nergens geforceerd ofzo. Hoogstaand in zijn genre: deze EP een lage score geven is het elektronica genre onrecht aandoen.

Aardig?
Maffe release ja!! Terug uithalen, volume naar omhoog en aandachtig uitspitten die handel! Heb nog niet al hun werk beluisterd maar ik gok dat deze bij het beste van dit collectief behoort. Er gaan geruchten - maar ja da's altijd wel - dat Sean Booth dit in zijn eentje gemaakt heeft. Wat echter als een paal boven water staat is dat Autechre er in ieder geval mee gemoeid is of er moet iemand heel goed zijn in het klonen van hun sound. Dit werk kwam uit in het jaar van hun Draft 7.30 album. Er kunnen alvast wat Confield, Draft & Untilted trekjes in herkend worden.

Het openingsnummer is briljant. Heerlijke groovy ritmes van ruis en beats. Daarover worden die melodieuze synth akkoorden gedrapeerd alsof het niets is. Die stabiele ritmiek is echt geweldig en werkt alleen als de breakbeats ook goed zijn uitgewerkt. En ja, Autechre kennende, hoef je aan zo'n dingen gewoon niet twijfelen. Het resultaat ligt er: duidelijke patronen waarin bijzonder veel te ontdekken valt. Deze EP lijkt wat te draaien rond de wisselwerking tussen melodie en percussie. Alle vier de nummers op ISS:SA klinken hoe dan ook super coherent en consistent.

De drammende geluiden in 'Tangle III' zijn inderdaad voor de liefhebbers. Het parcours dat die beats volgen is echt bijzonder, vraag me dikwijls af hoe ze dit zo voor elkaar spelen. Het klinkt redelijk geïmproviseerd gemaakt: variabel - doch nooit willekeurig. [doet me trouwens denken aan Sean Booth die tijden een interview zwaar uithaalde naar een reporter die de veranderingen in hun muziek als 'random' bestempelde] Goed luisteren ook in het middendeel waar stille hoge tonen worden geïntroduceerd die ook met een cool effect zijn bewerkt. Mogelijks het beste nummer van de 4.

'TR2A' is een opgefokt stukje met back- en forward-spins alsook veel knipwerk. Best goed maar niets om verslaafd aan te geraken. Daarvoor is het wat te abstract en te hectisch om aangenaam naar te kunnen luisteren.

Het laatste nummer wordt uitstekend besproken door John Doe hierboven. Zit geweldig ineen: een beat die zelfs de zintuigen laat knisperen. Weer een nummer voor mijn favorieten-lijst. Klinkt me in de oren als een AE setje.

Enigszins jammer dus van dat derde nummer dat wat verdwaalt lijkt tussen die 5* tracks. Rest mij enkel nog de verbazing te uiten waarom hier zo'n gemiddelde - zelfs slechte -score staat. Komaan!! Opnieuw luisteren en je steun betuigen voor dit soort muziek. Users als J0ttem , Aurum, jacom en kobe bryant fan gaan dit zeker kunnen smaken. Give it a try.

Motor 1 heeft aangenaam wobbelende acid baslijntjes met oldschool claps en percussie. Dat fleurige wave'je dat te midden van deze track in de compositie komt laat ook mooie sporen na. Dit nummer bloeit wat open naar het einde toe. Klinkt voor mij nog zeker bovenmaats maar heeft toch net niet genoeg karakter om echt hoge toppen te scoren.

Tweede en derde nummer doen me wat denken aan de muziek van Ferenc E. (beter bekend als I-F) die in die tijd ook onder naam Beverly Hills 808303 dit type muziek uitbracht. Super eerlijk en basic manier van produceren was het: bassen met de TB-303 en als drumkit de TR-808. Nog steeds erg coole muziek die veel zegt over de tijdsgeest, en het verlangen naar dat donkere & smerige clubgevoel. Maar het genot van dit spul is niet meer aan mij gegund (ondanks mijn uitgebreide collectie vinyl hiervan). Misschien dat ik ooit in mijn midlifecrisis wel teruggrijp naar die tijd. De ritmes klinken me dus te saai, te veel in hokjes en te hard.

Motor 4 is stukken beter dan de voorgaande twee. Het funkt zoals John Doe al zei. Klinkt nog steeds rauw en crunchy maar er zit swing in dat geheel doordat de beats beter zijn en het tempo niet zo hoog ligt. De vette groove verliest wat aan effect door die drukdoende vorige nummers. Toch: wie goed luistert zal dit als de piek van deze EP aanduiden. 3,5* dankzij het begin en het einde.

Ijzeren longen heeft 'ie wel deze saxofonist. Het gaat er vaak hard aan toe met dit power-trio aan de hand van puike riffs en strakke punkrock ritmes. De muziek vliegt snel voorbij, maar blijft ook niet meteen 'plakken'. Ik ben dan ook niet geneigd om dit album terug op te zetten... Het mag van mij dan misschien nog net iets extremer klinken, harder hakken, rauwer zijn, meer textuur hebben en dergelijke. Oftewel strakker geproducet en complexer qua ritmes. Het is moeilijk te definiëren waar het schoentje precies wringt, maar er lijkt hier iets te ontbreken.