Wat een meesterwerk! Beide muzikanten spelen zo dicht in op elkaar, zijn zo nauw verbonden. Overweldigend mooi. Enerzijds zijn er de knappe composities die allemaal direct of indirect steunen op de muzikale tradities van het Midden-Oosten. Maar dan is er de manier waarop zij uitgevoerd zijn, wat deze stukken naar het hoogste niveau tilt. Neem bijvoorbeeld de intonatie van K. Kalhor op Kamancheh: die is zo zuiver en perfect gekleurd. Het gaat door merg en been. Sterk aanbevolen!!

Ik ben er minder enthousiast over. Dit werk is iets te uiteenlopend qua stijl, waarbij dat laatste nummer teveel overkomt als een kunstproject (en auditief te weinig inhoudelijk is) en dat werk met Johansson te zalvend is gemaakt. Gelukkig trekken de drie eerste nummers alles wat recht. Uitgebreidere recensie: Klik!

Speciale luisterervaring. Een groot ensemble (met verschillende blazers), onder leiding van Kyle Bruckmann, combineert vrije improvisatie met live elektronica. De variatie is prikkelend: sommige stukken, zoals het openingsnummer zijn abstract van aard, met dissonanten en polyfonie van de blazers naast volumineuze, schrapende elektronica klanken. Maar op andere stukken zoals in het titelnummer, valt alles in een groove op het ritme van Tim Daisy en Anton Hatwich. Als daar de klarinet van Jason Stein, de blazers van Rova en de viool van Jen Clare Paulson bij komen begint de boel hevig los te swingen. Hoewel de muziek geïmproviseerd klinkt, hoor je dat er een duidelijke structuur achter de nummers schuilgaat. Het resultaat klinkt bijna gecomponeerd door een hedendaags klassiek componist zonder daarmee te willen zeggen dat dit niet soepel klinkt. Eerder complex en gelaagd dus, met sferen die wisselen tussen warm bruisend en donker industrieel.