John Dikeman is een gevaarlijk projectiel. Hij gaat met volle kracht op de gas staan en tiert het uit in de verschillende registers. Gelukkig heeft hij ook een erg brede waaier aan klanken waarmee hij werkt, zodat het allemaal gevarieerd blijft klinken. Hier spant dit Nederlandse trio samen met twee grote Amerikaanse artiesten Bishop en Campbell. Bishop is zoals altijd een toegevoegde waarde en kan zich goed meten aan het volume van de saxofonist. Soms echter komt dat verlangen toch naar dat rustige moment, maar dat komt er uiteindelijk niet. Liefhebbers van Dave Rempis of Ballister vinden hier een naaste.

Wie een juiste indruk wil dient de cd-versie te beluisteren van dit album, die in één set doorgespeeld wordt (62 minuten amusement). Deze plaat werd opgenomen in Ljublijana, tijdens een jazzfestival dat nog steeds elke zomer doorgaat in de Sloveense hoofdstad. Het moet een bijzondere tijd geweest zijn toen om die prille Europese freejazz scene in bloei te zien staan. Bij mij staat momenteel het Winterjazz Festival in New York op nummer één om te doen. Daar zie je zowat elke beginnende topper en grote legende passeren.

Maar terug meer naar deze plaat: ik vroeg me altijd af waarom zoveel Amerikaanse jazzartiesten de oversteek maakten naar de West-Europese landen (met name Zweden en Frankrijk). Dan denk ik bijvoorbeeld aan Don Cherry, Frank Wright, Kenny Drew, Albert Ayler in beperktere mate, enzovoort die een one-way ticket naar Europa kochten of aangeboden kregen. Dat zou wel eens kunnen komen omdat er toen in Amerika nog steeds een rassen segregatie was, terwijl in Frankrijk (met haar grote Afrikaanse gemeenschap) de ‘zwarte’ mens geaccepteerd was en diens rechten erkend waren. Het zal in ieder geval gepaard gegaan zijn met een zekere nieuwsgierigheid. Of misschien was er gewoonweg meer werk te vinden op ons continent.

'Dark To Themselves' is een rasechte Cecil Taylor plaat. Hier omringt met 4 gastmuzikanten, geeft de pianist je weer waar voor je geld. Recht voor de raap beginnen de muzikanten aan een uitbundige sessie waarin subtiliteit een vergeten begrip is. Schetterende blaasgeluiden vliegen je om de oren terwijl Taylor hier - als compensatie voor de afwezige bassist - met de drummer alle losse eindjes aan elkaar knoopt. Blaassolo's wisselen elkaar af met het duo dat steeds gas blijft geven.

De trompettist Ralphe Malik (dit is zijn eerste plaat met Taylor) - iemand die voornamelijk in de kringen van Frank Wright optrad - heeft duidelijk spek gegeten voor dit concert. Hij laat een kanjer van een solo horen in 'Streams' die bruist van de dynamiek. Net als S. Ware krijgt hij ruwe texturen uit zijn gepolijste instrument geblazen die voor auditieve vonken zorgen.

Taylor geeft meermaals een soort effect aan zijn klanken, als een basketter of biljarter die aan een bal een spinbeweging geeft zodat die zich in de juiste curve voortbeweegt en beïnvloed wordt als die in aanraking komt met iets anders (in dit geval de blaaspartijen). Hij is een fascinerend muzikant en een referentie voor elk ontdekkend pianist. Cecil Taylor heeft voor mij altijd meer een Europese indruk gegeven dan een Amerikaanse. Misschien omdat ik hem meer link met Peter Brötzmann-achtige freejazz (~Fred Vanhove) die een gelijkaardige zware aanpak heeft. Rauwe uitspattingen van gevoel. Een zware rit dus - zoals te verwachten was - en de perfecte tip voor elk actionpainting liefhebber.

Alweer een sterk album uit de 'Montreal Tapes' reeks. De stijl van de pianist is zuiders getint en past helemaal in de warme feel ten tijde van het Liberation Music Orchestra. Van dit jazzensemble (ook o.l.v. Charlie Haden) uit de jaren '60 & '80 brengt het trio hier twee uitvoeringen: de flink ontroerende ballad 'Silence' (mogen ze gerust op mijn begrafenis draaien) en het mooie thema van 'La Pasionaria'. Deze zorgen op zich al voor een pakkende & memorabele ervaring die het album 'Etudes' van Geri Allen/Charlie Haden/Paul Motian evenaart. Ook hier zorgt het zeldzame talent Motian voor de juiste binding; hij drumt bijzonder ondersteunend en stuwend. Zijn ritmes zijn uiterst intuïtief waardoor het allemaal past als gegoten.

Leuke ontdekking van deze pianist trouwens: in bepaalde nummers ('Bay City' & 'Solar') komen er salsa melodietjes uit de toetsen terwijl 'Vignette' eerder tango-achtig aanhoort. Knappe plaat, met veel gevoel gebracht.

Manmanman! Voor de eerste keer live gezien vandaag. Wat een geweldig concert was me dat. Full-energy, keihard (a là MoHa!) en mega duidelijk tov dit studio album, waarvoor ik wat vreesde. Live komt het nog beter tot zijn recht eigenlijk: geweldige drummer, zoals hier al te merken is, en een heerlijk samenspel tussen de basgitarist en de synthesizerman die voor de beklijvende noisy riffs zorgen. Geniaal hoeveel energie deze gasten er telkens doorkrijgen met hun veranderlijke ritmes! Ruwe en razendsnelle expressie (denk aan Lighting Bold, met meer noise). Check it before it's too late!

Craig Taborn is intussen een gevestigde waarde, ook als bandleider. En dit album werd uitgebracht op het gerenommeerde label ECM... Geloof mij, er zijn hoekjes (albums/artiesten) op deze site die veel minder kans hebben om bekeken te worden.

Zoals zijn stijl het voorschrijft gaat Taborn weer heel hedendaags te werk. Het kwartet bracht dit album vorige week live in de Warande (in Turnhout). Het nummer 'Ancient' dat jij opnoemt was voor mij meteen het beste nummer van hun set en ook van dit album; met Chris Lightcap die een heerlijk ritmische baslijn (combinatie van hoge tonen en diepe basnoten) inzet waarop het nummer begint te bruisen. De hamerende patronen van Craig Taborn en Chris Speed mengen zich vervolgens tot een dense brok geluidsmateriaal. Live pakt het eigenlijk nog beter dan op plaat, vind ik: CRAIG TABORN QUARTET Jazz & Wine Of Peace 2017 Teatro Comunale Cormòns 28 10 2017 - YouTube

De meeste andere nummers zijn iets meer ingetogen en abstract van aard. Na wat opkuis werk in de studio klinken die eigenlijk beter. De elektronica klanken die Dave King er via zijn drumcomputer uitsloeg waren niet altijd een gepaste toevoeging en leken soms nogal willekeurig geplaatst in plaats van nauwkeurig op de tel.

Doordat de muziek van 'Daylight Ghosts' vrij introvert is, vraagt die ook om meermaals opgezet te worden. Als luisteraar hoop je soms dat de muzikanten in dit uurtje misschien net iets vaker een spanningsboog opzetten en wat meer prijsgeven. De muziek zou van mij net iets vaker mogen borrelen, maar het blijft bij meestal bij 'hints' of 'aanzetten tot' iets moois. Niettemin zoekt de bandleider naar vernieuwing en is het een frisse stem in het jazzlandschap.