Op haar zesde studioalbum weet Aafke Romeijn de stijlen van haar eerdere platen naadloos te verweven, terwijl ze tegelijkertijd nieuwe muzikale paden bewandelt. Vijf nummers waren al bekend: vier van haar EP uit 2024 en de cover We Zijn Zo Jong van de Belgische band Gorki. Stiekem vind ik haar versie minimaal net zo goed als het origineel. De ruwe randjes zijn eraf, maar hierdoor maakt Aafke er een perfecte popsong van—iets wat ze eerder al uitstekend deed met Een Heel Klein Beetje Oorlog van Noordkaap.

De negen nieuwe nummers sluiten naadloos aan op de oudere tracks. Een sterke ’90s-invloed is duidelijk te horen, zoals in afsluiter Weg waar de ijle synths en harde beats doen denken aan Underworld of Orbital. As had moeiteloos op Madonna’s Ray of Light kunnen staan en Twijfel klinkt instrumentaal als een Bond-song. Maar Aafke duikt soms nog verder terug in de tijd—Lichtblauw is pure jaren ’70 retro-funk. Hoewel ze in het verleden vaker flirtte met disco en funk (Stad en Show zijn daar voorbeelden van), doet ze het nu directer dan ooit tevoren. Wellicht is dit de invloed van haar partner Bram Ieven, die meehielp aan dit nummer. Ook Niemand Weet Alles valt op, met een psychedelische sfeer die wordt versterkt door Aafkes dromerige, zweverige zang.

Van de nieuwe nummers vind ik aanstekelijke nummer Distel het meest geslaagd. Het absolute hoogtepunt is echter het eerder uitgebrachte titelnummer Ultraviolet, een aangrijpend eerbetoon aan haar overleden vriend Daan Gielis. De emotionele diepgang van de tekst, de melancholische synths en Aafkes zuivere stem zorgen voor een ontroerend moment. "We huilen, maar we huilen samen, dus het is oké", zo concludeert Aafke in het lied Huilen.

Ik ben zelf van bouwjaar 1986, net als Aafke, en de themathiek van haar albums sluiten hierdoor vaak aan bij de verschillende fases in mijn eigen leven: van de dromerige ambitie van haar vroege werk tot de scherpe, maatschappijkritische tonen van M & Godzilla en nu de melancholie en berusting op Ultraviolet. Als eind-dertigers maken we ons waarschijnlijk minder druk om de kleine dingen. Maar de grote thema’s—dood, verlies, oorlog—komen juist scherper binnen. Dit is ook terug te horen in de teksten. Ultraviolet voelt als een volwassen album, niet alleen muzikaal, maar ook in de manier waarop het grote emoties benadert: zonder drama, maar met een intense gelaagdheid.

Zoals aERodynamIC zegt: radiofriendly, en een paar goede uitschieters zoals Lent en Moscow. Voorlopig 3, maar kan makkelijk nog stijgen.

Een stap terug in vergelijking met My Old, Familiar Friend. Ben geen grote fan van Happy Most Of The Time 2.0. Misschien dat dit album nog moet groeien?

Geen hogere wiskunde, maar heerlijke lichtvoetige dance geïnspireerd door de jaren 90. Niet alles is raak. De zanger heeft een wat hogere irritatiefactor. Nummers als Kiss N Tell en Toy Boy zijn niet al te best. Angry Girl past er niet echt tussen. Daar tegenover staat een topper als Holiday (één van de beste singles van 2021), maar ook andere lichtpuntjes als Luvin U Is Easy (beetje Jayda G vibes), Trumpet Song, Push It Up, Break It Bought It en eerdere singles Woman en Feels Like A Different Thing. De ideale zomerplaat.

Een klassieker met alleen maar heerlijke liedjes. De langzame nummers 'Mellow' en 'Slave' houden het album goed in balans, waardoor 'Honky Cat' en 'I Think I'm Gonna Kill Myself' eruit springen.

Dit album kent alleen maar toppers. 'Mona Lisa' is ontzettend ondergewaardeerd. Hetzelfde geldt voor 'I Think I'm...': een geestig meezingnummer. 'Rocket Man' is mijn favo Elton-song.

Enige minpunt is dat het album slechts tien nummers bevat

De twee eerdere EP's verrasten nog en stonden weken op repeat, maar dit album beklijft bij de eerste luisterbeurten wat minder. De uptempo nummers zijn natuurlijk leuk. Wel wat aan de korte kant en instrumentaal blijft het allemaal wat vlak en veilig binnen de lijntjes. Alsof ze haar fans niet teveel wil afschrikken. Als ik dat dan vergelijk met de nieuwste singles van S10, dan zijn die veel avontuurlijker. De ballads zijn tekstueel aardig, maar doen me verder weinig. Geen kippenvel. Het voelt wat gekunsteld en dan hoor ik liever een nummer als 'Florida 2009' van Joost Klein, waar met simpele woorden de emotie wordt overgebracht. 'Als ik God Was' blijf ik een puberaal nummer vinden.

Weer een perfecte EP die wat mij betreft op één lijn ligt met de voorganger. Zes sterke nummers met iets meer dynamiek dan 'Licht & Donker'. Zo ontbrak een rustpunt op de eerste EP en die is hier nu wel met 'Een Teken'. De prijsnummers zijn 'Niets Tussen', het 'Ik Wil Dansen'-achtige 'Uitzinnig' en natuurlijk 'Zonder Gezicht' met S10. Dat laatste nummer werd op ESNS al gebracht. Het is dan vreemd om het nu op de plaat te horen, omdat het 'bandgevoel' een beetje ontbreekt, maar deze uitvoering doet zeker geen afbreuk aan het nummer. De tweede EP onderstreept wat de fans natuurlijk al lang weten: Froukje is here to stay!

Veel ogen (of oren) zijn vandaag gericht op Fontaines D.C., maar stiekem is dit natuurlijk gewoon dé release van deze vrijdag. Vier voortreffelijke singles zijn al naar voren gebracht. De overige nummers wijken qua stijl niet af, maar zijn net even iets minder spannend, vooral richting het einde. The Rhythm is net zo episch als This Enchanted en de samples op Take My Hand geven het nummer wat kracht. Hoogtepunt van de nieuwe nummers is misschien wel The Key met een heerlijk melancholisch geluid en harde drums die tijdens het refrein binnenvallen.

Een zeldzaam album. Schitterende nummers, zowel muzikaal als tekstueel. Onlangs een begrafenis gehad van mijn oma, op 90-jarige leeftijd in haar slaap overleden. Dan komt zo'n laatste couplet in 'Meer Moet Dat Niet Zijn' goed binnen, want het beschrijft de sfeer die er hing. Soms is Henny komisch (Guus wordt even genoemd in een liedje over Brabant), maar vaker ontroerd hij. Hoogtepunten: Zo was het, Zo is het; Spelen met vuur (een gypsy-liedje), Bandje in de wolken.

Stuwende techno met Glam en Fluo toch wel als hoogtepunten, maar die hebben een oneerlijk voordeel dat ze al tientallen malen zijn gedraaid de afgelopen weken. Gelukkig blijft het tempo gedurende het hele album hoog, met uitzondering van Fillschen, Paula's Birthday en Melchisedech. Dat laatste nummer heeft trouwens een heerlijke opbouw en is een van de uitschieters. Tijdens de eerste luisterbeurten springen Carmen en Criloup er ook uit, al kan dat zomaar nog veranderen. Trinité is niet zo'n magistrale afsluiter als Stupre op KINKY DOGMA, maar heeft er verrassend genoeg wel iets van weg. Voorlopig tussen de 4 en 4,5 ster.

Pale Green Ghosts is het enige album van deze eeuw in mijn persoonlijke top 10. Een modern meesterwerk. Ik kijk daarom al twee jaar uit naar deze release! Is Grey Tickles, Black Pressure het wachten waard geweest?

In een woord: ja! Maar ik ben dan ook een liefhebber van de elektronische Grant. De akoestische nummers zijn fraai (bijv. Marz), maar elektronisch vlamt Grant pas echt. Snug Slacks zet direct de juiste toon neer van het album. Heerlijke tekst en fantastische sound. Down Here lijkt in eerste instantie een 'normaal' liedje, maar in het refrein vliegt het - elektronisch - alle kanten op. Global Warming is een mooi, breekbaar liedje dat veel fans van het eerste uur zal aanspreken. No More Tangles is één van de hoogtepunten met een prachtige opbouw en een mix van klassiek en elektronisch (ik moet direct denken aan het eind van het liedje Queen of Denmark). De perfecte single om 's nachts te draaien, wanneer je over een uitgestorven snelweg rijdt. Persoonlijk vind ik Voodoo Doll het 'gekste' nummer, en ik weet nog niet goed wat ik hiermee moet, maar wellicht moet ik dit nog iets meer tijd geven om te groeien.

17 november in de Melkweg ga ik Grant voor het eerst live zien. Ik kan niet wachten!!

Cooler Returns blijft een steengoed nummer, maar verder had het gelijknamige album niet veel replaywaarde. Dit album is echt een enorme stap vooruit, met name omdat het geluid wat melancholischer en donkerder is en dat spreekt me meer aan. Vooral The Extra Sees The Film, wat in mijn ogen één van de beste nummers van 2022 is. Het is een soort Engelstalige Spinvis: de maniertjes (zoals de tu-tu-tu in het begin, het eenvoudige akkoordenschema, de ijle synths op 1:22) zouden uit de koker van Eric de Jong kunnen komen. Daarbij komt ook dat de stem van Jeremy Gaudet je moet aanspreken en ik zit zelf in het 'love it' kamp. Nu blijf ik teveel hangen bij The Extra Sees The Film, maar ook ieder ander nummer op dit album boeit, de teksten zijn van een hoog niveau en de lengte is precies goed. Lijstjesmateriaal!

Let's Eat Grandma bracht de afgelopen maanden vooral euforische popnummers uit, die toegankelijker zijn dan het eerdere werk, maar uiteindelijk blijkt het album een 'mixed bag' te zijn. Het eerste helft bevat voornamelijk uitbundige technopop. Half Light vormt een brug naar het akoestische tweede deel, waar ook de instrumentale track In the Cemetary terug te vinden is. Mijn voorkeur gaat uit naar de eerste helft, alhoewel Sunday een prachtige ballad is met rijke instrumentatie. De hoogtepunten zijn Happy New Year en Hall Of Mirrors: twee nummers die het niveau halen van Falling Into Me. Ook Insect Loop is een smakelijk nummer waarin uptempo en downtempo delen continu afwisselen. Maar vinden we hier een tweede Donnie Darko? Nee, helaas niet.

Ik keek erg er uit naar dit album, de demo 'Xscape' is één van mijn favoriete nummers, maar tot nu toe moest ik het doen met een slechte YouTube-rip.
Nu is daar dan eindelijk de originele versie van Xscape in hoge kwaliteit, super natuurlijk! De nieuwe versie van het titelnummer vind ik iets minder, geef mij de 'kale' Xscape maar.
Ik ben erg gecharmeerd van de overige nummers in hun nieuwe jasje. Do You Know Where The Childeren Are, Blue Gansta en Chicago zijn hoogtepunten, vooral de nieuwe uitvoeringen. Prachtig!
De muziekbibliotheek kan weer aangevuld worden!

Helaas gestrand!

Beautiful James vond/vind ik een geweldig nummer, maar de andere singles vielen wat minder goed in de smaak. Surrounded By Spies is als los nummer wat repetitief, maar na Happy Birthday/The Prodigal is het heerlijk beuken. Sowieso staan er geen skipmomenten op dit album. Het album knalt vanaf Forever Chemicals in één ruk door tot het eind. Een knappe prestatie van deze band.

Nummers als Awaken, Boys At School en Revolution zijn een lust voor het oor. Warmbloedige muziek, fantastisch geproduceerd, groots uitgevoerd. Vakmanschap. Niet op de achtergrond draaien, maar met een goede hoofdtelefoon.

Natuurlijk zijn er wat momenten dat het een klein beetje inzakt - zoals The Future - maar daar staan eindeloos veel hoogtepunten tegenover. Kate Bush is nooit ver weg, maar Chrystia Cabral heeft ook iets eigens en ieder nummer klinkt uniek. Always lijkt weggelopen uit een jaren 90-Disneyfilm, Awaken klinkt als de soundtrack van een vintage horror-movie, Queen of Wands klinkt als Kraftwerk en Little Deer had een ballad van Prince kunnen zijn. Hoogtepunt is natuurlijk Boys At School met een haast Wuthering Heights-achtige epische opbouw en een gekwelde songtekst. Het nummer begint al geweldig met "Take me to the Lord before the boredom takes me over". Tijdens deze progrocker doen steeds meer instrumenten mee en het einde komt eigenlijk altijd weer te vroeg.

Het album begint een beetje ingedut met Ze Slapen, maar komt daarna op gang met het prachtige Stuntman. Een nummer met een breekbare tekst over een man op leeftijd, maar waar op gedanst kan worden. Op het eind The Who-verwijzing. Paon heeft fijne jazzy drums en het verhaal erachter is natuurlijk schrijnend. Picasso heeft een heerlijke zorgeloze, onschuldige tekst en behoort nu al tot één van mijn Spinvis-favorieten. Mijn absolute favoriet komt daarna: het melancholische Scherven van Jou. Heerlijk die strijkers. Ontzettend knap dat Spinvis drie (Stuntman, Picasso, Scherven van Jou) van zulke toppers op één album weet te zetten.

Maar daarna wordt het allemaal iets minder. 7.6.9.6 doet me niet heel veel. Dan komt er nog een lichtpuntje in de vorm van Niet Vandaag, maar het kolderieke Hollywood tackelt de losgekomen emoties en we zijn weer terug bij af. Verzonnen Man is een groeier, kan dit nummer steeds meer waarderen. Je Begrijpt Het Bijna: heerlijk nummer met geweldige climax. Daarmee had het album wel mogen afsluiten, want Nogensinde doet me weinig.

Kortom, de beste nummers uit oeuvre van Spinvis staan op dit album. Kant A is 5 sterren, Kant B komt op 4 (en wordt gered door Niet Vandaag en Je Begrijpt Het Bijna).

Fagen en Becker ontdekt in 2009 en sindsdien getransformeerd tot grote Steely Dan-fan. Can't Buy A Thrill is niet alleen het eerste, maar ook één van hun betere albums. Alle nummers bekoren mij, ook de songs gezongen door David Palmer (Dirty Work & Brooklyn). Sterker nog, Brooklyn is één van mijn favoriete SD-songs. Eigenlijk vind ik het wel jammer dat Do It Again - een steengoed liedje overigens - gezien wordt als de grootste hit van Steely Dan, terwijl de latere jazzy singles (Aja, en met name Gaucho) veel interessanter zijn.

Een prima vervolg op Can't Buy A Thrill met enkele favoriete Steely Dan-nummers als Bodhisattva, Razor Boy en My Old School. Het enige liedje dat ik niet kan uitstaan is Pearl of the Quarter. Gelukkig staat dit liedje onderaan de lijst in de favoriete songs lijst. Wat ik vooral bijzonder vind, is het feit dat deze plaat zes maanden (!!) na Can't Buy A Thrill is uitgebracht. Vandaag de dag kun je dit niet meer voorstellen. En dan zo'n dijk van een plaat maken. Knap!

Katy Lied kwam kort na Pretzel Logic. Het album schijnt verkeerd te zijn gemixt, wat audiofielen blijkbaar kunnen horen, maar daar merk ik niets van. Katy Lied is één van de mindere SD-albums. Weinig nummers die blijven plakken, of waarvan je van zegt: "Yes, die wil ik nog eens luisteren!" Liedjes als Any World, Black Friday, Everyone's Gone To The Movies, Bad Sneakers en vooral Gold Teeth II zijn overigens prima songs, maar het beste wat Steely Dan te bieden heeft komen we op de volgende albums tegen...

Mausie, dank voor de tag. Staat op mijn luisterlijst!