Van de zes albums die ik van deze muzikant heb, vind ik dit nieuwe album een van zijn betere. Het zit hem vooral in de lengte van het album, dit keer is het wat minder lang (zonder intro's, intermezzo's en outro's) en dat komt de muziek ten goede. Closed Mouth is vooral sfeermuziek, te lange albums kunnen daarom soms gaan vervelen. Daarnaast zijn de songs hier erg sterk, geen enkele valt me tegen en dat had ik op voorgaande albums wel. Voorlopige favorieten: What's Real?, If the Sun Refuses to Shine, Sing Your Whispers en Feel the Same. Behoort inmiddels tot mijn favoriete hedendaagse bands en staat bovenaan in mijn lijst.

Een halfje verhoogd.

Alweer een nieuw album van Closed Mouth (Yannick Rault), de enorme discografie van deze eenmansband is verbluffend! Sinds 2019 maakt Closed Mouth albums die ruwweg een mix zijn van de vroege The Cure en Christian Death. Het is wel duidelijk dat deze band Seventeen Seconds, Faith en Pornography, tot belangrijkste inspiratiebron heeft verheven bij elke nieuwe creatie. Het wordt daardoor steeds meer een cult geluid, met veel herhaling, maar een mooie repetitie die ik graag mag horen. Alsof de tijd is blijven stilstaan in 1982. De songs zijn zeker niet allemaal zo hoogstaand als genoemde inspiratiebronnen, soms wat monotoon, maar de passie en liefde voor het postpunk/darkwave genre hoor ik er zeker in terug, en daar gaat het om! Dat is ook de reden dat ik deze muzikant erg kan waarderen, temeer ook omdat dit een eenmansproject is. Het intro en de instrumentale songs (2) hadden wij mij betreft weggelaten kunnen worden, voor de rest een prima album. Favorieten heb ik (nog) niet.

Een van de beste albums die ik onlangs heb gehoord, en zelfs een meesterwerkje in wording wat mij betreft. Het heeft een zeldzame perfecte balans tussen de gitaren, synths en drummachines. Daarnaast vind ik de zang van songwriter en gitarist Jana Cushman erg sterk en doet me qua timbre het meest denken aan Annie Lennox, maar ook wel aan Morrissey wat de melancholische ondertoon betreft. De liedjes liggen erg goed in het gehoor. De muziek is duidelijk geïnspireerd door de jaren 80 electro-pop/postpunk en de latere shoegaze van o.a. Slowdive. Favoriete liedjes heb ik (nog) niet hoewel ik This Is a Void erg sterk vind.

Doet me nog het meest denken aan bands als; Wire, Magazine en een vroege Killing Joke. De nadruk ligt bij een dominante basgitaar, goed drumwerk en een zang die ook referenties heeft met P.I.L. Dit album gaat terug naar de vroege postpunk en new wave van eind jaren 70 begin jaren 80. De ondertoon is vrolijk met soms een wat dreigende donkere ondertoon. Favorieten: The Honest and the Brave en titelnummer Usual Chronicles.

Sterk debuutalbum van deze nieuwe Franse postpunk band.

Ik moest het album een paar keer beluisteren voordat ik het beter kon waarderen. Een * erbij! Dit is van een dusdanige buitencategorie dat ook deze worp van dat obscure bandje uit 2008 waarvan ik hun debuutalbum Gender destijds ook al erg goed vond opnieuw binnenkomt. Dit blinkt wederom uit in een eigen geluid vind ik. Er gebeurt muzikaal zoveel in de songs dat vaker luisteren een must is, wil je deze verzamelaar van hun twee eerdere EP's in een nieuwe versie op zijn merites kunnen beoordelen. Vreemd eigenlijk dat de band zo weinig heeft gemaakt. Maar wat ze gemaakt hebben springt er wel uit, dat deden ze destijds al en nu met dit verzamelalbum alweer.

Eigenlijk gaat dit album over de vergankelijkheid van ambities, aanzien, successen die eindigen met de dood. De titel verwijst er duidelijk naar en heeft zelfs een Bijbelse connotatie, uit stof zijt gij gekomen en tot stof zult gij wederkeren. Tja, niet al te opbeurend maar wel realistisch, de heren hebben inmiddels ook een leeftijd bereikt en geliefden verloren waardoor je gaat beseffen dat het leven eindig is. Laten we dan gewoon blijven genieten van het moment, aanstekelijke postpunk songs schrijven die je raken, schatplichtig aan al die grote voorbeelden van weleer. Het album barst van de nostalgie, de videoclip Ash Trees doet vermoeden dat we in de jaren 80 zijn blijven hangen, met die verouderde walkman, en een inmiddels klassieke Volkswagen bus. De bariton stem van Peer Lebrecht is uniek en draagt het hele album. Wat mij betreft een van de beste albums van dit jaar.

Almar David (zang, gitaar en songwriter), medeoprichter van de band die 31 jaar geleden hun fascinerende debuutalbum afleverde is het enige bandlid dat overgebleven is van de originele bezetting. Je moet het maar kunnen om in deze tijd nog een cultalbum te maken. Inmiddels weer een trio zijn ze daar wel opnieuw in geslaagd, en kan dit album zich meten met hun debuut LP en overtreft het naar mijn smaak zelfs. Dit is soms behoorlijk hard maar betere en meer gothrock krijg je niet. Waar tijdgenoten middelmatige albums maken, blijft dit spannend en boeiend. Ik vind dit album dan ook beter dan de voorganger uit 2022 mede ook omdat de band weer uit drie bandleden bestaat net als de oorspronkelijke line-up. Dat hoor je terug, op de voorganger was het meer een eenmansproject, nu hoor je weer een volwaardige band spelen.

Nieuwe bands blijven me verrassen, zo ook deze nieuwkomer in het genre. Een prima tweede album van deze eenmansband (Julian Sharwarko). Een multi-instrumentalist pur sang, want hij doet alles zelf! De zang vind ik goed, hoewel soms wat verstopt in de galm maar dat hoort bij de muziek die hij wil maken; een mix van darkwave en electronics gebaseerd op de synthpop uit de jaren 80. Je moet wel van dit type klaagzang houden, een soort combinatie van Lowlife en Echo & The Bunnymen. De songs zijn over het algemeen best sterk maar niet allemaal even goed. Mij doet het muzikaal nog het meest denken aan een vroege Clan of Xymox en The Human League.

Voorlopige favorieten; Glass Tears en Crystal Smile.

Imitation | Harsh Symmetry - harshsymmetry.bandcamp.com

Sterk album, het vergt wel enkele luisterbeurten want dit is een typisch groeialbum. Dreampop met een duidelijke verwijzing naar de new wave (electronics) uit de jaren 80. Deze band doet me ook wel denken aan The Church qua sfeer. De liedjes zitten goed in elkaar en je hoort het vakmanschap en de creativiteit van de muzikanten, synths, zang en gitaren zijn mooi in harmonie met elkaar. Geen postpunk inderdaad, hoewel sommige liedjes er wel naar verwijzen.

Favorieten; Before the Line, The Face of Grace, Soaked in Pastel, Endlessly en Ignore the Taste.

Duidelijk geïnspireerd door een vroege Clan of Xymox en het jaren 80 4AD geluid. Een interessante verzamelaar van hun twee EP's. Tevens ook hun zwanenzang, want de band is volgens hun Facebook niet meer actief sinds 2022. Jammer, want ze schreven aardige liedjes. Van een volwaardige langspeler is het tot nu toe niet gekomen. Wie weet, want officieel bestaat de band nog.

Killing Joke is een van die bands die veel invloed heeft gehad op de rockmuziek en nog steeds veel hedendaagse bands inspireren. Zeker dit album, dat in het najaar van 1986 uitkwam toen de band al een heel oeuvre had opgebouwd in het postpunk genre. Dit vind ik eigenlijk hun beste album, voortbordurend op de voorganger Night Time, en dan met name op hun hit Love Like Blood. Het album kreeg aanvankelijk slechte recensies en zou te poppy zijn. Dat mag zo zijn maar je moet het maar kunnen; liedjes schrijven die zo goed in het gehoor liggen dat ze na bijna 40 jaar nog steeds beklijven!

Eigenlijk is Lycia de voorloper van de latere darkwave, naarmate ik dit album vaker luister des te meer ik het ga waarderen. Geen toegankelijke muziek, het is vrij donker, maar dat is wat mij hier zo aanspreekt. Zeker ook invloeden van Clan of Xymox hoor ik terug. Het hele album is een aangename luistertrip, bij voorkeur met koptelefoon. Vol melancholie, zoals het hoort bij darkwave. Favorieten: Ionia, Desert, Fate, Granada en de prachtige afsluiter Distant Eastern Glare.

Wat is dit een mooi album! Het is met muziek eigenlijk heel simpel, het moet je raken. Dat doet dit album van deze Merciful Nuns weer opnieuw. Zeker een epigoon van Fields of the Nephilim, maar dan een hele goede! Ik durf zelfs te beweren dat deze artiest bij name van Artaud Seth meer heeft bijgedragen aan de scene dan omgekeerd, want afgezien van hun enorme discografie is dit pure gothic rock, zoals ik al eerder schreef. Alle songs zijn goed, er zit geen nummer bij dat ik slecht vind. Het mooie is, dat als je een eigen label hebt als band, dan kan je zonder tussenkomst van derden uitbrengen wat je wilt. In dit geval pakt dat goed uit, al jaren lang. In de jaren 90 vond ik de voorganger Garden of Delight al goed, deze Merciful Nuns overtreft met overtuiging.

Wat is en blijft dit toch een intrigerende plaat, uniek in zijn soort. Het vergt wel enkele luisterbeurten om het album op zijn volle waarde te schatten, althans bij mij. Er gebeurt zoveel op deze plaat, het is zo gevarieerd dat ik nu begin te begrijpen dat de band het niet heeft gewaagd een opvolger te maken, die zou immers alleen maar teleurstellen. Had ik aanvankelijk nog wat moeite met In A Strange Way met dat gesnurk, nu begrijp ik de titel. Voor begin jaren 80, een periode die zoveel heeft veranderd in de rockmuziek, moet dit album toch opgevallen zijn. Wellicht onder een sektarisch publiek want voor de mainstream is deze muziek te complex. Ook ik heb dit album pas veel later na de jaren 80 ontdekt. Het blijft sowieso interessant om "nieuwe" bands te ontdekken die bij jouw favoriete genre horen.

Oude tijden herleven, althans als je begin jaren 90 gothic rock als 'oud' bestempeld. Dit is een sterk LP debuut van deze Franse band. De productie is erg mooi gedaan. Het brengt mij terug naar, zoals gezegd, de gothic rock van de jaren 90. Ik kan wat referenties noemen zoals; Rosetta Stone en Ikon. De stevige drummachine, de mooie uitwaaierende gitaren, pompende bassen, het is er allemaal. Neem daarbij de donkere spookachtige zang en het plaatje is compleet. Die zang doet me trouwens ook wel denken aan een oudere band als And Also The Trees. Echte favorieten heb ik nog niet, alle songs zijn goed.

jorro, Alicia

Eigenlijk de voorloper van Wires & Lights, deze voormalige band van zanger en gitarist Justin Stephens, oprichter en frontman van Wires & Lights is zeker niet onverdienstelijk. Ook hier weer duidelijke invloeden van bands als The Sound en Comsat Angels, hoewel sterk leunend op deze jaren 80 bands heeft dit ook een jaren 90 gothrock randje. Ik vind dit een feest van herkenning, de songs zijn erg sterk met pakkende melodieën, sterke zang en mooie uitwaaierende gitaren. De band heeft toch wel lang bestaan (1997-2012), en is al die tijd onder mijn radar gebleven?! Ik kende wel enkele liedjes zoals Name No Names van verzamelaars. Toch is het verbluffend dat deze band in de marge is blijven hangen. Justin Stephens is een begaafde liedjesschrijver zoals hier ook blijkt. Met Wires & Lights heeft hij meer succes en speelt hij dit jaar in het voorprogramma van The Mission. Terecht!

https://aufnahmeundwiedergabe.bandcamp.com/album/the-final-act

Tijdgenoten van o.a. Killing Joke en Sisters of Mercy. Toch is deze band altijd in de marge blijven hangen en nooit zo bekend geworden als hun tijdgenoten. Ten onrechte vind ik. Deze verzamelaar van hun werk tussen 1980 en 1985 geeft een aardige indruk. Originele postpunk en ook wel behoorlijk stevig met een melancholische ondertoon. Deze combinatie zou later onder het label gothic rock meer navolgers vinden. Een typische jaren 80 underground band die het 'grote' publiek nooit heeft bereikt, en misschien is dat maar goed ook!

Zeker een hoog Sisters gehalte, en daarom vind ik dit zo goed. Wat een drive en energie, speel het album bij voorkeur op een hoog volume af. Het is zeker niet alleen een epigoon van, door het uitwaaierende twangy gitaarwerk onderscheidt dit trio zich ook. Ik hou van deze sound, de metaalachtige drummachine, een grafstem waar je u tegen zegt en onheilspellende synths. Heerlijke plaat. Halfje erbij.

Typische begin jaren 90 gothrock. Klinkt nog best aardig vind ik, het gitaarwerk is sterk. Er staan twee nummers op die eruit springen; Cutthroat en de afsluiter, Transference: She Keeps Her Secrets from Me, meteen ook mijn favorieten. Een tijdsdocument, maar wel in de marge. Leuk om nog eens terug te luisteren. Zeker ook omdat er tegenwoordig in het genre zoveel goede bands uit de VS komen. Destijds was het gothrock genre helemaal uit, zeker in Amerika. Kortom, een aardige plaat maar zeker geen hoogvlieger.

Slow Burn

Het album met bonus cd in de vorm van een mooi artbook gisteren binnengekregen. Prachtige uitgave, het heeft het formaat van een boek, met 36 pagina's, lyrics, bandfoto's en illustraties. Kosten noch moeite zijn gespaard om dit meesterwerk (want dat is het) uit te brengen. Niet alleen omdat dit zo'n aangename trip to Memory Lane is, maar zeker ook omdat de 9 songs even sterk zijn en beklijven. Schatplichtig aan de new wave bands uit de jaren 80 in hun hoogtijdagen. Denk aan Ultravox, Alphaville, Clan of Xymox maar zeker ook The Cure. Ik vind het altijd lastig om de volle mep aan waardering te geven. Dit album verdient het. Het kan zich meten met enkele bands die ik in mijn top 10 heb staan. Dit wordt voor mij het beste album van dit jaar, dat weet ik bijna zeker. Ik kan me niet voorstellen dat een andere band hier nog overheen komt.

Moeilijk om hier favorieten te kiezen maar als het moet dan; Red Love, Souls Collide en Obsidian Museum.

Blijft toch een van de betere albums van de nieuwe lichting in het postpunk firmament. Ik luister dit album telkens weer met veel genoegen. Dat komt hoofdzakelijk door de pakkende melodieën, en de toch wel sterke songs die beklijven. Niet alle songs zijn even goed, maar over het geheel een heerlijk retrospectief, mede dankzij het mooie uitwaaierende gitaarwerk. Uiteraard schatplichtig aan de vroege jaren 80 Britse postpunk bands als o.a.; The Sound, The Chameleons en Echo & The Bunnymen, maar dat zijn ze allemaal, die hedendaagse bands. Ze houden in elk geval het genre levend en dat doet deze band zeer zeker, en met overtuiging!

Chameleon Day, Premonition, misschien ook iets voor jullie?

Een klassieker kenmerkt zich door te beklijven, zelfs na veertig jaar. En dat doet dit album, ik had het al heel lang niet meer gedraaid tot vanavond. Nog steeds dezelfde sensatie toen ik het album destijds kocht. In '86 nog live gezien samen met The Cure op Pinkpop. Maar alles is relatief natuurlijk en je smaak wordt hoofdzakelijk bepaald in je jonge jaren. Toch wist The Cult met dit album een verbinding te maken met de jaren 70 rock van o.a. Led Zeppelin en de postpunk van de jaren 80. Sommigen vonden het toen al achterhaald, terugkijkend is dat niet terecht. Er zijn maar weinig bands die dat kunnen en dit niveau halen. Topalbum en van alle tijden!

Dat is zeker een feit!

Het zal rond deze tijd van het jaar precies 40 jaar geleden zijn dat ik dit inmiddels legendarische meesterwerk voor het eerste hoorde. De toenmalige vriend van mijn nichtje was een stuk ouder dan ik en werkte in een platenzaak en had dit album voor mij op een cassettebandje gezet. Ik was 17 jaar en ik wist niet wat ik hoorde, die stem, die intensiteit en duisternis, ik vond het prachtig. Toch durfde ik het album niet te vaak te luisteren, er gingen berichten rond in de media, maar ook op school dat sommige jongeren zelfmoord pleegden na het luisteren van The Cure en ik was bang dat mij dit ook zou overkomen. Tja, neem nou de songtekst van het eerste nummer One Hundred Years; “It doesn't matter if we all die, Ambition in the back of a black car “, wat een binnenkomer!

Voor die tijd was dit een van de meest duistere albums die er waren. Nu luister ik er heel anders naar en hoor ik vooral de kwaliteit van de songs en het bijzondere karakter van dit album. Veel bands in het genre hebben dit geluid geprobeerd te evenaren, ik ben er nog niet één tegengekomen die dit is gelukt. Het is een album dat op zichzelf staat, uniek is in zijn soort en dat markeert voor mij nog steeds na al die jaren dit tijdloos meesterwerk.

Op 1 november komt dan het langverwachte nieuwe album van The Cure uit, en wat ik ervan gehoord heb zijn er overlappingen met dit meesterwerk, echter laten we ook niet teveel verwachten. Robert Smith is inmiddels 65 jaar en een levende rocklegende, maar een meesterwerk evenaren is al heel moeilijk, laat staan overtreffen. En ach, dat hoeft ook niet. The Cure heeft zich allang bewezen.

Van alle hedendaagse bands die ik heb gehoord komt deze band nog het dichtst bij bands als The Sound en The Chameleons. Ik vind deze verzamelaar van hun twee EP's nu toch iets beter dan hun langspeler Lillian. Het is wel stil geworden rond deze band, ze hebben geloof ik in 2021 nog een single uitgebracht. Tja, het is niet het genre dat de waardering hoort te krijgen die het verdient!

Je hebt van die albums die meteen binnenkomen, dit is er zo een. Een op rij want 2024 is toch wel een vruchtbaar jaar wat sterke albums in het postpunk/darkwave genre betreft. Dit album is weergaloos goed, misschien wel hun beste album. Vijf jaar zijn verstreken sinds hun ook zeer verdienstelijk album Lillian uit 2019. De heren nemen er de tijd voor en dat hoor je terug. Het enige minpuntje is misschien de korte duur van het album, met 8 songs nog geen half uur. Vroeger was dit een mini-album. Maar beter acht steengoede songs dan een paar zwakkere erbij. Onderschatte band wat mij betreft, zeker een van de beste, zo niet dé beste band in het huidige gothrock firmament. Echter de band overstijgt dit genre ook, en dat maakt ze misschien zo goed. Dit album gaat alvast in de top 10 van dit jaar, en met een hoge notering. Vind het moeilijk om favorieten te kiezen. Alle songs zijn even sterk.

Naarmate ik dit album vaker luister hoe beter ik het ga vinden. Het is een typisch groeialbum. De inspiratiebronnen uit de jaren 80 liggen voor de hand uiteraard. Toch weet deze band een eigen draai in te brengen. Nergens wordt het ruig of bombastisch, het blijft allemaal ingetogen, dat is misschien wat me in dit album aanspreekt. Een dromerige trip naar Memory Lane wellicht? Mooie plaat.

ZAP!, misschien ook iets voor jou?

Premonition

Het album gisteren binnengekregen. Het is nu gemakkelijk verkrijgbaar in Europa via het Franse Manic Depression label.

Voor mij is dit van begin tot eind genieten, ik vind dit alvast een toppertje van dit jaar. Het heeft alles wat de jaren 80 new wave/postpunk bands zo aanstekelijk maakten. Ik geef toe, dit is voor mij een aangename trip naar Memory Lane, dit had net zo goed in 1983 uitgebracht kunnen worden. De intensiteit en sfeer van het album doen mij nog het meest denken aan The Chameleons en Echo & The Bunnymen . Ik vind alle songs goed maar niet allemaal even sterk, vooral het eerste gedeelte (t/m nr 6) is het sterkst. Songs als Minimal Change, Down to the Knees en Feet Held to the Fire zijn stuk voor stuk hoogvliegers wat mij betreft.

Staat voorlopig op herhaling!

Album afgelopen weekend binnengekregen. Alweer een sterk album van Nicolas Albin, en na meerdere luisterbeurten wordt het beter en beter. Sfeervolle darkwave in combinatie met gothic rock.

Echte favorieten heb ik (nog) niet, dat komt omdat het album een solide geheel vormt, de songs lopen vaak in elkaar over. Er is ook wat variatie, soms lijkt het op declameren, spoken word afgewisseld met zang. De langere nummers als Fishtank zijn daar een voorbeeld van, en erg prettig om naar te luisteren, bijna psychedelisch met die uitwaaierende gitaren. Doet me soms ook aan David Sylvian denken qua zang. De muziek is wel donkerder en spannender dankzij de gothrock. Kortom, een overtuigende opvolger van de voorganger.

Sterk debuut mini-album, hoewel een klein half uur tegenwoordig normaal is. Deze band (duo) behoort inmiddels tot mijn favoriete hedendaagse bands in het genre. Op dit album klinkt de zanger wat minder als Robert Smith. Maar dat is uiteraard een subjectieve luisterervaring. Dit is typisch zo'n album dat je vaker moet luisteren. De productie is niet geweldig maar gegeven het feit dat dit destijds door de band zelf is geproduceerd kan het er zeker mee door. Alle 7 songs vind ik goed, maar als ik moet kiezen de singles; Witch Trials en de afsluiter Heretic.

Ik begin met vier sterren, maar eigenlijk vind ik deze beter dan de voorganger dus dat kan zeker na meerdere luisterbeurten meer worden. Allereerst is dit wel muziek voor ingewijden, zij die thuis zijn in de donkerste soort darkwave, want het is loodzwaar mede ook door de zang die mij nog het meest doet denken aan Craig Lorentson van Lowlife. De muziek doet dat niet en is meer een mix van darkwave/shoegaze en industrial vanwege de nodige dosis electronics en zware drummachine die erin verwerkt is. In tegenstelling tot de voorganger zitten er ook wat meer uptempo nummers tussen, voor zover je het uptempo kan noemen in dit genre. Ik las in een recensie van het Vlaamse Dark Entries; 'geen muziek voor doetjes', en zo is het. Ik vind dit mooi maar behoorlijk stemmingsgevoelig. Voorlopige favorieten: Heptahedron en Cellophane. Hieronder een link van de recensie in Dark Entries.

Vague Lanes: Divergence And Declaration - Dark Entries - Online Muziek Magazine - darkentries.be

Divergence and Declaration | Vague Lanes - vaguelanes.bandcamp.com

Juul1998B, DjFrankie, Alicia, Chameleon Day, Killeraapje, Premonition.