Ingewikkeld hoor. Zo'n coveralbum en dan helemaal van een geweldige band als Queen. Daar kun je snel aan vertillen. En is zo'n coveralbum sowieso niet een teken van creatieve armoede en gemakzucht? Of moet je het zien als lef dat je het toch maar even aandurft om je grote idolen (want dat laat Valentine duidelijk merken in de introductietekst in het boekje) te coveren met al die complexe songstructuren?
Hoe dan ook, Valentine covert hier op zeer verdienstelijke wijze een mooie collectie van de nummers uit de jaren '70, wat hij (en daar staat hij natuurlijk niet alleen in) als de hoogtijdagen van Queen ziet qua creativiteit en kwaliteit. Naast dat hij aan de ene kant eer weet te doen aan het origineel, geeft hij er ook geregeld een lichte eigen draai aan. De koortjes en de zang, maar zeker ook de instrumentale stukken zijn van hoog niveau en laat bombast maar over aan Valentine, dat is hem natuurlijk wel toe vertrouwd.
Waarom dan toch maar 3*? Tja, het blijft een coveralbum en de originelen zijn beter. Maar dat neemt niet weg dat ik dit misschien wel het beste Queen coveralbum vind wat ik ken.

Ik was al behoorlijk tevreden over het eerste deel, maar dit album vind ik zelfs nog een stukje beter. Een heerlijk dynamisch album met mooie melodieën. Het knalt lekker de speakers uit en weet tot nu toe het gehele album lang de aandacht vast te houden. De productie is ook prima! Het enige minpuntje op dit moment vind ik, dat her en der naar mijn mening iets te goed te horen is dat de zanger tegen het maximum van zijn kunnen aan zingt. Daardoor klinkt de zang her en der wat geforceerd, bijvoorbeeld in The Last Fight. Maar op deze kleine en korte punten na verder een erg aangenaam en goed album.