Als toch wel groot Queen-fan de verleiding toch niet kunnen weerstaan om ook van dit concert de superdeluxe-uitgave aan te schaffen. Heeft er ook mee te maken dat, ondanks dat ik alle 'tijdperken' van Queen wel kan waarderen, dit ook door mij wel beschouwd wordt als de hoogtijdagen van Queen. Want wat maakten ze toch prachtige muziek in deze periode!

De box ziet er zeer goed verzorgd uit. Waar ik erg van houd, is dat de details ook goed verzorgd zijn, zoals dat de box aan de binnenkant bekleed is met het Queen-logo en er zit een gedeelte van de spullen in een mooi Queen-envelopje.
Natuurlijk zit er in zo'n box prullaria waar je van moet houden, maar dat doe ik. De 40 jaar Queen Bohemian Rhapsody ballonnen vind ik zelfs volledig overbodig, maar de rest is erg moeite waard. Natuurlijk zijn zaken als vier verschillende buttons (die er wel mooi uitzien), poster, ticket en een backstage-pas alleen maar leuk voor de heb. Persoonlijk vind ik het erg leuk om het oorspronkelijke programmaboekje te zien en vind ik een uitgetypt programma met hotel-informatie echt wel interessant om na te gaan hoe ook de planning van zo'n tour in elkaar zit. Daarnaast is er een plaat met bijbehorende hoes (volledig formaat) toegevoegd met Bohemian Rhapsody met een soundcheck van Now I'm Here op de B-kant.
Tenslotte is er dan nog het prachtig vormgegeven fotoboek, waar de cd, dvd en Blu-Ray in opgenomen zijn. En die ziet er prachtig uit, met erg mooie foto's en geeft nog wat meer achtergrondinfo.

Het concert is, zoals al eerder opgemerkt, van een zeer hoog geluidsniveau. En de band is in topvorm. Ik heb de indruk dat ik hoor dat de band ook nog wel weer gegroeid is sinds de vorige tour (Rainbow-concerten). Ze lijken nog wat meer op elkaar ingespeeld en afgestemd, waardoor het geluid nog wat meer diepgang en bombast krijgt. Zowel qua zang als instrumenten lijken ze toch nog wat virtuozer te zijn dan een jaar eerder. Toch zijn ze hier hun rauwe randjes ook nog niet verloren.
Het klinkt gewoon geweldig en ondanks de overlap qua setlist, is het ook wel weer echt een ander concert dan de Rainbow-concerten. De medleys (tijdens Bohemian Rhapsody en de cover-medley) zijn erg goed uitgevoerd en lopen mooi in elkaar over.
De opbouw van het concert klopt ook gewoon en hoewel het een verrassende afsluiter is (See What a Fool I've Been) is het een prachtig eind van een geweldig concert.

De dvd/blu-ray biedt ook veel moois. Natuurlijk zien we de geweldige podiumpresentatie van de band, en dan met name Freddie. Tuurlijk is het extravert en theatraal, maar voor mij toch echt in de beste zin van het woord. De outfits kun je van alles van vinden, maar je kan niet zeggen dat ze standaard waren en er niet over nagedacht werd. Maar wat ook opvalt is hoe geweldig de lichtshow en effecten (met ballonnen en zeepbellen!) waren (behalve dan dat er wel heel veel rook was op een gegeven moment), als je nagaat dat dit veertig jaar geleden opgenomen is. (maar ja, wat weet ik daar eigenlijk van, ik ben pas 36 ). Op de dvd ontbreken om de een of andere reden Seven Seas of Rhye en See What a Fool I've Been, maar dat neemt dit weg dat het een genot is om naar te kijken.
De extra's (documentaire over het concert Looking Back at the Odeon met verdere achtergondinformatie en Roger en Brian (met nog zwart haar!) die terugblikken) en beelden vanuit Japan (van wel wat mindere geluids- en beeldkwaliteit) zijn ook nog de moeite waard.

Het moge duidelijk zijn, hier kan alleen maar de volle mep voor toegekend worden. Een geweldige Rock 'n Roll-Show.

Het wordt dan toch maar eens tijd dat ik na twee jaar MusicMeter een bericht zet bij het nummer1-album uit mijn top 10.

Kijk, ik snap mijn voorgangers wel. Innuendo is, objectief gezien, niet het beste album wat er ooit gemaakt is. Ik denk dat het waarschijnlijk, objectief gezien, zelfs niet het beste album is wat Queen ooit gemaakt heeft (ik denk toch dat dat Sheer Heart Attack is).
Waarom het dan toch bij mij op 1 staat? Dat heeft er mee te maken dat muziek mooi vinden en beleven natuurlijk heel vaak helemaal geen objectieve zaak is, maar een ongelooflijk subjectieve beleving, die samenhangt met herinneringen, emoties etc.

Toch zal ik jullie proberen mee te nemen in die subjectieve beleving en uit proberen te leggen waarom dit voor mij het mooiste album ooit is.

Ik was 11 jaar, toen ik wat begon met muziek luisteren. Ik kom uit een gezin, waar muziek absoluut geen belangrijk deel van het leven was. Albums werden zeer uitzonderlijk gedraaid en thuis stond vooral Omrop Fryslân op en dan krijg je, op zijn zachtst gezegd, niet echt een goed beeld van hoe mooi en divers muziek kan zijn.

Twee weken eerder had ik op mijn twaalfde verjaardag mijn eerste hifi-set gekregen. Ik ging steeds meer radio luisteren (Radio 3 vooral) en volgde de top 40 en Countdown op tv. Toen werd op het journaal het nieuws gebracht dat ene Freddie Mercury dood was. Mijn ouders kwamen niet verder dan dat het een of andere zanger van een band was. Ja, dat wist ik ook nog wel, want van Queen had ik natuurlijk inmiddels al wel eens gehoord.
Een paar dagen daarna was Countdown op tv met alleen maar Queen-clips. Ik werd echt weggeblazen door de geweldige nummers, maar ook door de grote diversiteit in hun nummers, het heerlijke gitaarwerk en natuurlijk de fantastische stem van Freddie. Het Queen-virus was losgebarsten en 24 jaar later is het nog steeds niet over. Muzikaal gezien maakte het nummer Innuendo het meeste indruk. Ik had dat nummer wel vaag eens eerder gehoord, maar man, wat was dat goed, vond ik meteen.

Innuendo was niet het eerste album van Queen (dat was Greatest Hits II) wat ik kocht, maar wel één van mijn eersten. In die tijd kostte een cd (nu vind ik mezelf zelfs erg oud klinken) nog vaak 40 of 45 gulden! Volgens mij is de cd één van de hele weinige dingen die door de jaren heen goedkoper geworden is. Het was dus een hele afweging wat ik moest kopen als eerste echte album van Queen, want ik had er lang voor gespaard.
Ik koos voor Innuendo, vanwege het titelnummer, maar ook de prachtig vormgegeven hoes. Het prachtige tekenwerk, maakt dat ik het altijd nog de mooiste hoes van Queen vind.Ik denk dat de beleving ook ander maakte, doordat het het eerste album was wat ik leerde kennen, kon ik het helemaal niet vergelijken met andere albums, dus of ze op de weg terug waren, had ik al helemaal geen beleving bij.

Het album begint met Innuendo. Zoals gezegd werd ik de eerste keer weggeblazen, toen ik het echt hoorde. Ik heb de muziek van Queen dus niet in de chronologische volgorde leren kennen. Ik kwam tegelijkertijd met Bohemian Rhapsody en Innuendo in aanraking. Op dat moment vond ik Innuendo zelfs nog wat genialer. Dat is eigenlijk nog steeds zo en nog steeds word ik geregeld weggeblazen door dit nummer.
De wisselingen qua stijl; het ene moment het prachtig verstilde, daarna dat het uit de boxen galmt, het is geweldig. Het prachtige "You can be Anything You Want To Be...", het prachtige gitaarwerk van Steve Howe... Het blijft voor mij Queen's magnus opus.

Daarna het bijna vervreemdende I'm Going Slightly Mad. Natuurlijk krijgen de nummers extra lading doordat je weet dat Freddie op het moment van opnemen al behoorlijk ziek was (hoewel de teksten lang niet allemaal van Freddie waren). Prachtig gezongen, dat bijna hypnotiserende, geweldig terugkerende ritme. Overigens ook een mooie clip die erbij hoort. Ik vind het tot de dag van vandaag een vrij uniek nummer in het oeuvre van Queen, wat slecht vergelijkbaar is met alle andere nummers van hen. Wat dat betreft dus een a-typisch nummer Queen.

Headlong is gewoon een heerlijk rocknummer, waar de kracht van Queen goed naar voren komt. Zowel op muzikaal (zang en instrumentaal) als op compositorisch gebied. Het knalt zo lekker uit de speakers en dit vind ik juist zo'n typisch Queennummer. Maar dan wel een hele lekkere.

I Can't Live With You houdt de rockvibe nog wat langer vast. Niet heel veel bijzonders, maar ook zeker niets mis mee.

Don't Try So Hard heeft dan wel weer een heel andere feeling. Het is veel verstilder, maar wat hoor je hier toch goed wat voor een fantastische zanger Freddie is. Er lijkt ook zo veel emotie in dit nummer te zitten, alsof hij jou persoonlijk bijna smeekt om niet zo hard je best te doen. Doordat het instrumentale mooi ingetogen is, krijgt het nummer iets spannends en is de ontlading ook zo mooi.

Daarna weer een iets meer standaard rocknummer van Queen met Ride the Wild Wind, maar hier vind ik toch de bombast en het theatrale heel goed gedaan. Er zit een mooie opbouw in en knalt wederom lekker de boxen uit op een gegeven moment.

Daarna de gospelsong All Gods People. Dit knalt op een andere manier de boxen uit door het koorgebruik. Je moet er van houden (en dat doe ik wel), maar het geeft weer een heel ander aspect van de muziekstijlen van Queen weer. Freddie zingt hier lekker krachtig, wat als het ware een soort weergalm krijgt in het koor. Ik kan er dus wel degelijk van genieten.

Dan komt het nummer, waarvan ik nog steeds vaker wel kippenvel krijg, dan niet. Want man o man, wat vind ik These Are the Days of Our Lives toch een emotioneel liedje. Dat komt ook doordat het eigenlijk heel klein gehouden is als nummer, met ingehouden zang en begeleiding. Maar daardoor komt de tekst en het verhaal des te harder binnen bij mij. Ik merk dat als ik het nummer hoor, vaak zelf ook onbewust het hoofd schud bij 'Ain't that a Shame?' Je hoort hier hoe mooi Freddie ook kan zingen zonder kracht en uithalen. Prachtig afscheidsliedje.

Het is goed dat we daarna iets luchtigs krijgen. De 'speelse' Queen krijgen we te horen in Delilah. Natuurlijk is dit natuurlijk een niemendalletje, maar het klinkt wel heel erg lekker. Het is ook de kant van Queen die zichzelf ook niet altijd even serieus name en geeft de kant weer dat muziek niet altijd hoogdravend en vernieuwend hoeft te zijn, maar soms ook 'gewoon' lekker kan zijn.

Daarna komt de hardste kant van Queen naar voor in The Hitman. Tekstueel niet heel erg sterk wat mij betreft, maar dat is ook wel typerend voor Queen. Maar het verder is het een geweldig nummer. Het instrumentale gedeelte laat horen hoe je kan knallen, maar het toch nog samenhangend en melodisch kan laten klinken. Freddie laat wederom horen dat hij ook aan het einde van zijn leven nog een geweldige strot had, waarmee hij prachtig krachtig kan zangen.

Daarna weer over naar een emotioneel en ingetogen nummer met Bijou. Hoe gitaarspel toch minutenlang de aandacht kan weten vast te houden en toch spannend (en prachtig) kan zijn (dat was voor mij toen een nieuwe ontdekking). Waarin Freddie 'ineens' halverwege toch een zin zingt, die het nummer nog meer lading en diepgang kan meegeven. Soms word je onverwacht geraakt door nummers en dit is voor mij zo'n nummer.

En dan de afsluiting met The Show Must Go On. De enige manier om zo'n album in stijl te beëindigen en een waardig slot te geven aan het laatste album van Queen (ik tel Made in Heaven niet mee, omdat die onder andere omstandigheden opgenomen is). Het laat horen hoe goed Queen als band was, want het is natuurlijk alleen op zich al een geweldig nummer, één van de krachtigste van Queen wat mij betreft, maar de tekst geeft het natuurlijk nog veel meer lading. Zelfs de fade-out is geweldig passend gedaan.

Na het beluisteren ging er een wereld voor me open. Dat er zo veel verschillende soorten muziek zo mooi konden zijn en me zo wisten te raken. Ik denk ook wel dat dit het album is waar Queen het meest laat horen, hoe ontzettend veelzijdig ze konden zijn en dat ze goed zijn in zo veel facetten van de muziek en toch op dit album constant kwaliteit wisten te leveren.
Het wakkerde bij mij het Queen-virus nog veel verder aan en ben uiteraard inmiddels bekend met het hele Queen-oeuvre. Mijn muzieksmaak heeft zich nog veel verder uitgebreid en ben nog heel veel prachtige dingen tegengekomen.
Uiteraard is de emotie en de complete verbazing, die ik bij de eerste beluisteringen had, er niet meer. Maar toch blijft dit het album wat ik nog steeds van voor tot achter geweldig vind, als ik het opzet, maar meer nog me het meest dierbaar is, omdat het voor mij ook meerdere deuren openzette naar heel veel mooie muziek.
En als één van de weinige albums raakt het me ook nog elke keer als is het opzet.

Ik wil best wel even voldoen aan de verwachting van verontwaardigde berichten. Totaal overbodige verzamelaar, want je kon veel beter alle (en andere) losse concertregistraties kopen. Tuurlijk is de muziek geweldig, maar er zit geen opbouw in (toch vrij essentieel voor een livebeleving), het is los zand. Als je toch voor zo'n verzamelaar gaat, denk dan na over de volgorde (We Are the Champions halverwege?) Het concept is best aardig, maar er is verder weinig mee gedaan naar mijn mening.
Eigenlijk ben ik natuurlijk vooral boos op mezelf dat ik het vanuit het domme completisme (is dat een woord?) het toch wel aangeschaft heb.

Na voor een fervent Queen-fan enkele dagen getergd wachten, sinds gisteren eindelijk de luxe-box binnengekregen Maar het was het wachten waard!

Een mooi uitgevoerde doos, die zelfs van binnen bekleed is met het Queen logo. Kan dat soort details wel waarderen. Er zit wat leuke prullaria in, zoals twee buttons, een poster, een backstage pas en de originele tickets. Het viel me op dat het tweede concert (november) al 75% duurder was dan het eerste! Dat zijn nog een prijsverhogingen Zo betaalde je in maart wel 1 pond en in november was dat al 1 pond 75. Dat waren nog eens andere concertprijzen.
Daarnaast een soort modebijlage uit de Daily Telegraph met de heren van Queen als achtergrondmateriaal en een showsouvenir met informatie over de band.
Voor mij stiekem wel een hoogtepunt uit deze doos (let wel, ik snap dat alleen als je fan bent, je dit soort onzin leuk vindt) is een brief van de organisatoren van de tour, in het naar ik aanneem originele mapje van deze organisatie. Nu zijn dit gewoon geniete A4'tjes met de starttijden van de concerten en de hotels waar de band verblijft, maar de bijgevoegde brief is echt geweldig. Hierin worden de bands gewaarschuwd door de organisatoren. Aangezien er een grote toename is geweest van schade veroorzaakt door groepen in hotels, worden ze gewaarschuwd dat als ze problemen veroorzaken, de rest van de hotels van de tour automatisch gecancelled zullen worden Met ook nog eens een vrij absurde PS (How are you on erecting tents!)
Verder een groot fotoboek, met daarin de twee cd's, dvd en de Blueray. Met prachtige grote foto's.

Dan de muziek. Over de geweldige productie is al veel gezegd, maar zo, wat klinkt dit goed! Overigens heb ik ook niet het idee dat er veel aan de koortjes opgepoetst is, dit is zoals ze het toen konden. Dat een band die eigenlijk nog zijn grote succes moest krijgen al zo strak en zelfverzekerd kon spelen. Je ziet hier (ben nu de dvd ook aan het bekijken, zeker de moeite waard, mooi in beeld gebracht en je ziet al hoe goed ze met lichtshows waren, zelfs toen) dat ze nog niet groots qua populariteit waren, maar dat op het podium al wel zijn. Ook aan de kledingkeuze viel al af te leiden dat het liefst grootser dan groots moest zijn. Theatraal is het ook in 1974 zeker, maar voor mij wel op een hele fijne manier. Alle bandleden stralen energie en plezier uit en tonen hun vakmanschap.
Nu spelen ze strak, maar ook qua zang ben ik erg onder de indruk. wat een geweldige zanger was Mercury toch. Naast de kracht en het bereik hoor je geregeld hoe snel hij kan schakelen in stem.
Je kunt zeggen dat ze hier nog een duidelijke vaste muziekkoers en -stijl hanteerden en deden waar ze goed in waren. Ze waren nog niet zo gevarieerd qua muziekstijlen als in latere jaren, waardoor je ook kunt zeggen dat ze hier nog beperkt waren en nog niet door hadden wat ze allemaal konden. Ik vind eigenlijk beide wel waar, omdat ik van 'beide' Queens wel houd (wat zeker niet wil zeggen dat ik alles van hen goed vind) Trouwens hoor je op het tweede concert al wee meer diversiteit in hun muziek.

Een prachtig document wat een geweldig beeld van de beginjaren van Queen geeft, maar anderzijds ook tijdloos is qua klasse en kwaliteit. Tuurlijk spreekt hier een fan, maar ook als ik objectief probeer te kijken, is dit gewoon heel erg goed.
De box is vooral voor fans interessant, maar er geldt zeker hier ook: Kost wat, maar heb je ook wat!

Tja... Wat moet je nou van de zoveelste verzamelaar (die aangekondigd was als album met nieuw werk! Maar daar heb ik me inmiddels genoeg over opgewonden) van je favoriete band vinden? Ik houd ontzettend van de muziek van Queen, dus daar hoor je me niet over klagen, ook niet bij deze verzamelaar. Maar die muziek kende ik al.
Nou ja... Het eerste nummer nog niet. Wat mij betreft een prima nummer wat goed in de traditie van de jaren 80 nummers van Queen past. Love Kills in balladvorm klinkt goed zonder de opsmuk van synthesizers. Maar een nummer wat ik al in een stuk of zes andere versies en mixen heb is natuurlijk niet nieuw. Het nummer met Michael Jackson kan me nog niet zo bekoren. Ik vind, net als anderen hier, de mix niet geweldig. Bij de samenzang is Michael duidelijk meer naar voren gemixt. Je kan dan trouwens ook heel goed horen dat Freddie gewoon een veel betere zanger is.

Tot zover de 'nieuwe' muziek. Die staat dus vreemd genoeg allemaal aan het begin van de cd. Dat komt natuurlijk een evenwichtige opbouw niet ten goede. Ik vind namelijk dat het bij een verzamel-cd gaat om opbouw en samenhang. Er zijn naar mijn idee altijd twee soorten doelgroepen, vanuit de platenmaatschappij gedacht, voor dit soort albums. Namelijk de fans die alles willen hebben ('helaas' behoor ik tot die groep) en het aanboren van nieuwe liefhebbers. Voor die laatste groep vraag ik me af of dit album (ik heb de dubbel-cd versie) nu werkt. Hoewel uit verschillende tijdperken nummers gekozen zijn, vind ik het maar een raar bij elkaar geraapt geheel. Dat heeft natuurlijk te maken met het gekozen thema van liefdesliedjes. Daardoor krijg je toch een bepaald soort nummers die voor mij geen representatief beeld van de groep geven. Het zijn dan namelijk logischerwijs meer de rustige nummers, terwijl Queen juist zo bijzonder was door de grote variatie in hun muziek.
Ook de opbouw snap ik niet helemaal. Er is bijvoorbeeld een blok van drie nummers van Innuendo achter elkaar. Maar op andere momenten lijken nummers volstrekt willekeurig achter elkaar gezet. En het idee om te eindigen op de tweede cd te eindigen met de pianoversie van Who Wants To Live Forever (die in de gewone versie de eerste cd beëindigd) ontgaat me ook enigszins.

Concluderend kan ik niet anders stellen dat de muziek dan wel goed is op deze compilatie, maar het toch op meerdere vlakken ernstig tekortschiet als goed geheel en representatief overzicht. Doordat het oorspronkelijk ook nog aangekondigd was als album met nieuw materiaal en het dat behalve 'Let Me in Your Heart Again' niet is, komt het voor mij niet boven de drie sterren uit.