Na de Fish KO besloten toch nog maar de solocollectie van deze man aan te vullen. Dit album hoort zeker niet tot de toppers van het oeuvre, maar het is ook niet zo matig als ik op basis van de score verwacht had.

Nu lees ik dat vigil jaren geleden nogal klaagt over de productie. Dat zou goed kunnen natuurlijk, maar dan is de plaat zeer goed opgepoetst voor de remaster-series, want daar is in deze mooie (maar dat geldt voor alle albums die heruitgebracht zijn) uitgave niets meer van te horen. Voor mij dus de moeite waard van het aanschaffen.

De kritiek dat sommige nummers net niet helemaal goed uit de verf komen, omdat ze net wat te lang doorgaan of qua opbouw net niet optimaal verlopen, herken ik wel. No Dummy is daar het beste voorbeeld van. Wellicht één van zijn slechtste solonummers ooit, schat ik zo in. Maar dat neemt niet weg dat er genoeg te genieten valt op dit album. Beste voorbeelden daarvan zijn voor mij Fortunes of War, MR1740, Pipeline en vooral ook Raw Meat.

Zo, wat ben ik ben blij dat ik deze heb weten te scoren op Record Store Day. Fleet Foxes beschouwde ik al als één van de beste nieuwe bands uit het nieuwe decennium, maar tijdens het beluisteren van deze liveplaat, dringt het gevoel me op dat het gewoon de beste is.

Want wat een fijn livedocument is dit geworden zeg. Er valt te horen wat voor geweldige composities ze door de jaren heen gemaakt hebben. Maar er blijkt ook nog eens, ik heb ze nog nooit live mogen aanschouwen, dat ze live hun nummers zelfs nog wat meer diepgang weten mee te geven. Geweldige zang, prachtige koortjes, volledig goed op elkaar afgestemde band, blazers die precies goed gedoseerd het wat extra's geven, een goed uitgedachte setlist met de juiste opbouw en afwisseling. En dan is de geluidskwaliteit ook nog eens subliem.

Tja, dan verdien je toch echt het volle pond.

Ik krijg hier toch wel een heel erg cynische bijsmaak van.
Het toont toch wel van een grote mate van lef, maar niet van het goede soort, om zelfs een uitspraak van Freddie (“You can do anything with my work, but never make me boring.”) juist te gebruiken in een persbericht en de titel van de zoveelste compilatie-cd van een zanger die eigenlijk niet meer dan één solo-album (Mr. Bad Guy) en vooruit één duetalbum (Barcelona) gemaakt heeft.
Maar ach, ze hebben ergens een andere versie van Time Waits For No One gevonden en dan kunnen we prima weer een nieuwe compilatie maken zonder dat deze verder ook maar iets toevoegt.
Hey, en dan kunnen we er ook meteen weer een box van maken waar we die twee albums ook wel toevoegen (Mr. Bad Guy in recent geremasterde versie en Barcelona in de 2012-versie) en natuurlijk een picturedisc-versie, want de fans kopen wel als ze alles willen hebben en natuurlijk moeten we profiteren van alle aandacht voor de film.
En het dan Never Boring durven noemen