Oei. Ik had wel sympathie voor dit familieproject toen ik erover las en derhalve de cd maar aangeschaft. Ik ben het volledig met ProGNerD eens. Ik reken het alleen wat strenger aan.
Muzikaal is dit best in orde, maar de zang schiet toch echt wel behoorlijk tekort. Mist kracht, diepte, variatie, is ook niet lekker in het geheel gemixt, kan de hoge segmenten écht niet aan, zingt steeds tegen zijn kunnen aan en soms zelfs vals en is daardoor een beperkende factor, waardoor ik alleen in de instrumentale gedeeltes prettig vind om te luisteren. Zodra er gezongen wordt, ga ik me storen aan de tekortkomingen en vind het dus gewoonweg niet zo mooi meer.
Tja, dan kan het instrumentale gedeelte en de composities nog zo goed in orde zijn, maar dan verdien je geen voldoende. Het klinkt wat hard en ligt natuurlijk wat ingewikkeld door de familierelaties, maar een andere zanger(s) zou deze band erg goed kunnen doen.

Dit is een cd van Stewart Bell van Citizen Cain, waarin hij een conceptalbum maakt over een jongen die last heeft van lucide dromen. Het gaat hierbij om het bewust zijn van dat je droomt en dat je daarmee je dromen kunt beïnvloeden. Het concept vond ik erg aanspreken, zeker omdat Stewart Bell er ook een boek met illustraties bijgemaakt had in de trant van Where the Wild Things Are, in mijn optiek een geweldig boek.
De muziek is helaas wat minder aansprekend. Er zitten wel wat aansprekende stukken bij, maar het spettert nergens en het klinkt geregeld wat rommelig. De productie is ook niet geweldig en de zang houdt ook niet over. Slecht is het niet, maar echt heel interessant wordt het nergens. Jammer, want vanuit het concept had ik eigenlijk meer verwacht en hadden er wel spannendere composities bijgemaakt kunnen worden vanuit het concept, lijkt mij. Er zijn gewoon te weinig uitschieters.

Hier beschreef ik dat ik niet direct heel enthousiast werd van het eerste deel van deze trilogie.
Wat niet veranderd is bij dit tweede deel is dit project gefinancierd is door fundraising en ook verhaalt over een jongen die lucide dromen heeft, waarbij je bewust bent van het feit dat je droomt en daarmee je dromen ook kunt beïnvloeden. Ook is opnieuw de vormgeving erg mooi. Deze keer zit de cd in een zeer fraai vormgegeven boekje, waar stijlvolle illustraties de tekst versterken.
Maar uiteindelijk draait het om de muziek en daar was ik nu juist op het eerste deel niet heel tevreden over.
Ik kan vertellen dat dit op het tweede deel een stuk beter zit. De composities zitten beter in elkaar, de productie is beter en er wordt beter gezongen. Waar ik bij het eerste deel nergens echt verrast werd, is dit op dit deel wel zo. De instrumentale stukken zijn veel dynamischer en hoogstaander. Er zit sowieso veel meer afwisseling in de muziek. Hierdoor word je ook meer betrokken bij het verhaal.
Een duidelijke stap vooruit dus, die erg nieuwsgierig maakt naar deel 3.

Alicia slaat helaas wat mij betreft de spijker op zijn kop.
Waar de eerdere muziek nog wel eens spanning en verrassing herbergde, is dat hier eigenlijk niet tot nauwelijks het geval. Het kabbelt, de zang houdt niet over en instrumentaal weten zij nauwelijks iets te doen wat ik niet zie aankomen.
Het scheelt dat de special edition die ik heb, tenminste nog mooi is vormgegeven, maar ik mag hopen dat het volgende album weer meer klasse bevat.

Wat is dit een erg fijn album. En dat verrast me toch wel. Nu ben ik wel fan van deze band sinds hun geweldige debuut. Ik dacht (net als vele anderen, weet ik inmiddels) dat Adam precies wist wat ik voelde en dacht en ik was nog nooit zo gegrepen door teksten. Hey, ik was puber (13/14 jaar) toen, dan denk je dat soort dingen . Maar goed, het album staat nog steeds rotsvast in mijn top 10. Daarna maakten ze nog twee goede albums. Maar dit is duidelijk het beste wat ze deze eeuw uitgebracht hebben!

Het album is erg dynamisch, afwisselend en weet toch de goede balans te houden (in tegenstelling tot het mooie, maar onevenwichtige Sunday Mornings...) en de liedjes zitten gewoon erg goed in elkaar. Het zijn pakkende nummers, die direct lekker in het gehoor liggen.

Het album begint met het prachtige Pallisades Park. Natuurlijk gewaagd om je album te beginnen met een nummer van ruim acht minuten. Dit is duidelijk één uit de verhaalvertellende songs. Het verveelt geen seconde. Het sleept je na een trompet-intro mee in het verhaal en door het opzwepende ritme van het refrein, dut het nergens in. En ga die clip bekijken! Dat voegt nog een dimensie toe aan het verhaal.
Daarna volgt Earthquake Driver. Een erg lekker en pakkend nummer. Wat dat betreft is het het omgekeerde begin van This Desert Life (met het pakkende Hangin'Around en het vertellende Mrs. Potter's Lullaby). Qua tekst is minder vrolijk dan het lijkt, het is een nummer waar Adam weer behoorlijk lijkt te worstelen met zijn identiteit. (I don’t wanna be with people like me… What is the price for all this fame and self-absorption? We turn ourselves into orphans, And then spent our nights alone, Living in fear of some imaginary consequence, Terror Incognito)
Het daaropvolgende Dislocation is wat mij betreft het zwakste moment van de plaat, zonder dat het een slecht nummer is. Het is alleen nergens echt spannend. Het komt als een vrij standaard rocknummer over.
God of Ocean Tides komt daarna als rustpunt. Op het eerste gehoor een vrij standaard ballad, maar zoal Steve McQueen al terecht aangaf, stiekem een pareltje.
Scarecrow ligt gewoon erg lekker in het gehoor met een lekker meezingbaar refrein. Meest hitgevoelig (maar zie dat nog niet gebeuren) en lijkt ook wel als single geschreven, maar wel goed pakkend en goed uitgevoerd, omdat er ook wel afwisseling in zit.
Elvis Went To Hollywood is een lekker meeslepend nummer, mede door het strakke drumritme en de af en toe slepende gitaren. Klinkt goed, maar wel een nummer wat niet erg zal blijven hangen, omdat ze wel meer van dit soort nummers gemaakt hebben.
Dan Cover Up the Sun, wat een soort country-geluid heeft, mede door het gammele pianootje en de mandoline. Met een lekker ritme en je begint ongemerkt mee te deinen. Ik word er wel vrolijk van (terwijl ik de muziek van Counting Crows niet gauw als vrolijk zal bestempelen).
John Appleseed’s Lament is een prima nummer. Het toont Adam zijn meeslepende en emotionele zang in optima forma en is de opmars naar het laatste nummer.
Possibility Days is de prachtige afsluiting van dit album. Dit is wat mij betreft echt een hoogtepunt van het album. De wat meer trieste toon, de fijne piano en meer ingetogen, maar juist daardoor emotionele, zang van Adam, maakt het tot een nummer dat misschien voor mij wel bij de beste tien nummers hoort wat ze gemaakt hebben. Met overigens ook nog eens een mooie tekst (And the worst part of a good day is knowing it’s slipping away).

Nu heb ik de versie met de demo's. Op zich leuk, dat soort extraatjes, maar toch een soort anti-climax als het album zo prachtig eindigt. Dus zal vaak de stopknop indrukken na Possibility Days

Jullie hebben het door: Ik ben wel enthousiast over dit album. Fijn vooruitzicht voor het concert in november, want ze mogen van mij wel veel van dit album spelen.

Begin jaren '90 begon ik met echt muziek luisteren en zo werd Crowded House één van de eerste bands waar ik liefde voor ontwikkelde, want het was de tijd van Woodface. Heerlijke popliedjes die op het eerste oor gemakkelijk in het gehoor lagen, maar 'stiekem' veel knapper in elkaar zaten dan verwacht. Together Alone blijft voor mij het meest magistraal album met meerdere pareltjes, maar die pareltjes zijn door de gehele carrière van Neil Finn in de diverse samenwerkingen of solo-albums te vinden.

Ook ik was wat terughoudend met enthousiasme bij de aankondiging van een nieuw Crowded House-album, zeker toen het eerste materiaal naar buiten kwam. Typerend voor Crowded House (anders dan bijvoorbeeld de solo-albums) was dat ik het meteen lekker vond klinken en er op een bepaalde manier vrolijk van wordt. Meerdere keren luisteren zorgde er voor dat ik dan pas door kreeg hoe goed het in elkaar zat. Maar ik vond het vaak meteen goed.

Dat is, net als blijkbaar ook bij meerdere anderen, bij dit album anders. De eerste twee keer luisteren werd ik niet bepaald enthousiast, vond het wat gelijkmatig en miste de frisheid en de mooie melodieën. Toch wel typische begrippen wat mij betreft voor de muziek van Crowded House. Maar om er maar eens een cliché bij te halen, dit is een typische groeiplaat. Hoe langer en vaker ik luister, hoe meer ik toch steeds weer betoverd door de mooie stem van Neil, de fijne sfeer, ik er nu wel de afwisseling in hoor, die me eerder niet op viel en de melodie die weer prachtig in dienst van het liedje staat (of andersom, wat u maar wil) en raak ik steeds meer onder de indruk.

Een typische Crowded House-plaat vind ik het nog steeds niet, een erg mooie plaat wel.