Dit is inderdaad een heel erg fijn live-album. Hoewel ik juist de afwisseling en verschillende stijlen (stemmingen) van Eels hem tot een zo bijzondere artiest vindt maken, is dIt hoe ik hem het liefste hoor. Ik vind de ingetogenheid in de muzikale begeleiding de nummers mooi naartoe laten komen en E zingt dan ook op zijn best.
Wat dat betreft kon de voorgaande tour, met daar de harde gitaarbegeleiding en de wat meer schreeuwerige zang, mij wat minder bekoren. Daar werden een aantal nummers wel echt van hun breekbaarheid en subtiliteit ontdaan, maar het was wel weer eens wat anders . De begeleiding tijdens deze tour geeft wel net wat meer diepgang aan de nummers dan de begeleiding tijdens de stringstour, waardoor het niet te subtiel en breekbaar wordt (hoewel ik de stringstour ook prachtig vond). Maar hier blijft alle diepgang qua muzikaliteit en subtiliteit en breekbaarheid prachtig overeind. Daarnaast is het plaatje van de Royal Albert Hall natuurlijk ook nog erg de moeite waard.
Heerlijke setlist en E lijkt het die avond ook wel goed naar zijn zin gehad te hebben,gezien zijn cynisme over het 'bummer'gehalte van de nummers. Eerst zijn publiek het goede nieuws geven dat er geen 'bummer' komt, 'O waIt...' en dan A Line in the Dirt spelen. Het is een bijzonder gevoel voor humor, maar ik kan het wel waarderen, anders wordt het ook wel erg zwaar.

Wat dat betreft kan ik ook nog altijd zijn autobiografie aanbevelen (Things your grandchildren should know), waar hij het luchtige met ellende op een prettige manier weet te combineren, waardoor het eigenlijk soms erg trieste verhaal, niet zodanig is om te lezen. Sterker nog, ik heb geregeld in een deuk gelegen, terwijl ik op andere momenten juist weer aangegrepen werd door het verhaal, maar ik raak nu wel echt off-topic.

Het enige nadeel van dit album is dat het mij, in tegenstelling tot aERodynamIC die het als mooi souvenir ziet, doet realiseren hoe ongelofelijk jammer het is, dat ik het niet met eigen ogen heb gezien, toen het kon in mijn eigen Groningen Mevrouw Bonk en ik waren het oneens of dat concert een goede reden was om onze vakantie met een dagje uit te stellen. Ik heb verloren... Ik heb dan wel met terugwerkende kracht gelijk gekregen, maar had het liever vooraf gehad.

Zo, wat is dit mooi.Wat een fijne liedjes. Als ik lees dat er in recensies gezegd wordt, dat het klinkt als de voorgaande albums, dan moet óf ik, óf de betreffende recensent (en daar ga ik voor mijn zelfbeeld maar even van uit) toch echt zijn oren laten uitspuiten . Dit heeft toch duidelijk een ander karakter dan Wonderful,Glorious en terwijl ook ik vind dat Eels nooit slechte albums maakt, is dit toch heel wat mooier en beter. Het subtiele gebruik van klanken en melodie geeft het een veel intiemere en diepere muzikale beleving voor mij dan de laatste albums. Ingetogen en toch intens. Zo snijden de teksten er ook wel weer in, waar het hem toch weer lukt om het luchtig te houden (lees wat dat betreft ook absoluut zijn autobiografie (Things Your Grandchildren Should Know) die enerzijds een bij vlagen erg triest verhaal met anderzijds veel humor weet te vertellen) qua muzikale sfeer. Zelfs de bonus-cd is de moeite zeker waard. Maar met dit album heeft hij zijn beste gemaakt sinds 'Blinking Lights...' en hoort hij met 'Beautiful Freak' tot de toppers uit zijn toch al mooie oeuvre.

Ik kwam dit album via de site van Progwereld op het spoor en heb één van de 500 fysieke uitgaven in mijn bezit weten te krijgen. Maar wat is dit toch een heerlijk album, durf ik te zeggen na meerdere luisterbeurten. Ze weten een heerlijke sfeer neer te zetten. Zonder dat het ergens dusdanig gaat kabbelen, dat de aandacht echt wegzakt.
Dat komt vooral doordat de opbouw echt wel één van de sterkste kanten van deze band is. Voeg daar een aantal erg fijne keyboard- en gitaarsolo's aan toe en een aangename stem, die bij mij bij vlagen associaties aan Steven Wilson doet oproepen, en je hebt al met al een meer dan verdienstelijk debuut.
Echt een aanrader. Een dikke 4*

Vernieuwend is de muziek niet, maar zo sterk qua composities heb ik ze eerder nog niet gehoord. Nu gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat ik niet al hun werk ken, maar dit is wel duidelijk het beste album wat ik wel van hen ken.
Ze knallen er lekker in. Vanaf het eerste moment is het niet alleen de stevige sound die we van hen gewend zijn, maar zitten de nummers allemaal goed in elkaar, waardoor het meer dan eerder als één geheel klinkt. Dat geeft aan dat de productie ook een compliment verdient, want het klinkt heerlijk, ook bij een harder volume
De zang van Englund is wat gedoseerder en meer binnen zijn mogelijkheden en kracht. Doordat ook de instrumentalisten ook goed maat weten te houden (in meerdere zinnen) klinkt het nu in het geheel niet geforceerd. Iets waar ik bij eerdere albums nog wel eens last van had bij Evergrey.
Door ook goed gedoseerde gevoelige stukken tussen alle zwaarte weet deze plaat mij goed te grijpen en is hij spannend en afwisselend.
Een voorbeeld van hoe een band nog steeds beter kan worden na tien albums.
O ja en de pracht8ge goed verdient ook nog een compliment!